“อย่าไปเลยนะพิมพ์... ถ้าเธอไป ฉันจะอยู่ยังไง” เสียงแหบพร่าของธีร์ ดังขึ้นมาอย่างอ่อนแรง ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยประกายแห่งความแค้น บัดนี้ฉายแววแห่งความสิ้นหวังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน พิมพ์ยืนนิ่ง หายใจติดขัด ภาพใบหน้าของเขาที่เต็มไปด้วยรอยแผลจากการต่อสู้เมื่อคืนนี้ ยังคงติดตา เธอรู้ดีว่าการจากไปในตอนนี้ คือการทอดทิ้งเขาอย่างแท้จริง แต่เธอจะทำอย่างไรได้ เมื่อ ‘แก้ม’ ลูกชายสุดที่รัก กำลังต้องการการรักษาที่เร่งด่วน และเงินจำนวนมหาศาลนั้น หาใช่สิ่งที่เธอจะหามาได้ง่ายๆ ในเวลาอันสั้น
“ฉัน... ฉันต้องไปจริงๆ ธีร์” พิมพ์ตอบเสียงสั่นเครือ พยายามฝืนความรู้สึกที่บีบคั้นหัวใจ “แก้ม... หมอบอกว่าอาการเขาแย่ลงทุกวัน ฉันไม่มีทางเลือกอื่นแล้วจริงๆ”
ธีร์พยายามจะยันตัวลุกขึ้น แต่ก็ทำได้เพียงแค่หอบหายใจอย่างหนัก “ถ้าเป็นเรื่องเงิน ฉันจะหาทางเอง... บอกฉันมาเท่าไหร่ ฉันจะหามาให้”
พิมพ์ส่ายหน้าช้าๆ น้ำตาเริ่มคลอหน่วย “มันไม่ใช่แค่เรื่องเงิน ธีร์... มันเป็นจำนวนที่มากเกินกว่าที่นายจะหาได้ในตอนนี้ ฉันรู้ดีว่านายกำลังเจอปัญหาเรื่องบริษัท... ฉัน... ฉันไม่อยากทำให้นายลำบากไปกว่านี้”
“ลำบาก? พิมพ์... การที่เธอจะจากไปต่างหาก คือความลำบากที่ยิ่งกว่า” ธีร์พยายามเอื้อมมือมาคว้าแขนเธอ แต่แรงที่อ่อนล้าทำให้เขาทำได้เพียงแค่แตะปลายนิ้วเบาๆ “ห้าปีที่แล้ว... ฉันเกลียดเธอที่เธอหายไป ทิ้งฉันไว้กับความว่างเปล่า... แต่ตอนนี้... ถ้าเธอทิ้งฉันไปอีกครั้ง... ฉันไม่แน่ใจว่าฉันจะทนรับมันได้”
คำพูดของเขาบาดลึกเข้าไปในใจของพิมพ์ ราวกับมีดที่กรีดซ้ำๆ บนบาดแผลเก่า เธอรู้ว่าเขาเจ็บปวด เจ็บปวดมากแค่ไหนที่ถูกเธอทิ้งไปโดยไม่บอกกล่าว แต่ตอนนั้น เธอไม่มีทางเลือกอื่นจริงๆ การปกป้องแก้มคือสิ่งสำคัญที่สุด และเธอไม่สามารถให้เขามาพัวพันกับอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามาได้
“ฉันขอโทษนะธีร์” พิมพ์พูดเบาๆ น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลรินลงมา “ขอโทษที่ต้องทำให้นายเสียใจอีกครั้ง”
เธอตัดสินใจแล้ว เธอจะจากไป เธอจะไปหาทางช่วยแก้ม และเมื่อทุกอย่างคลี่คลาย เธอยังมีเรื่องสำคัญที่จะต้องบอกธีร์ เรื่องที่เธอเก็บงำมาตลอดห้าปี เรื่องที่จะเปลี่ยนแปลงทุกอย่าง
แต่แล้ว... เสียงของธีร์ก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง “พิมพ์!”
พิมพ์ชะงัก เธอหันกลับไปมองเขา ธีร์กำลังใช้กำลังเฮือกสุดท้าย ยันตัวเองขึ้นมานั่งพิงหัวเตียง ใบหน้าของเขาซีดเผือด แต่ดวงตาคู่นั้น ยังคงมองมาที่เธออย่างแน่วแน่
“ฉัน... ฉันรู้ว่าเธอคงมีเหตุผลของเธอ” ธีร์พูดพลางสูดลมหายใจลึก “แต่ถ้าเธอต้องการความช่วยเหลือ... ถ้าเธอต้องการใครสักคน... ฉันจะอยู่ตรงนี้”
พิมพ์อึ้ง เธอไม่เข้าใจ ทำไมเขาถึงยังพูดแบบนี้ ทั้งๆ ที่เธอเป็นคนที่ทำร้ายหัวใจเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“ธีร์... นายไม่เข้าใจ”
“ฉันเข้าใจ... หรืออย่างน้อย... ฉันก็พยายามจะเข้าใจ” ธีร์ยิ้มบางๆ เป็นรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเศร้า “ฉันรู้ว่าเธอไม่ได้อยากทิ้งฉันไป... และฉันก็เชื่อว่า เธอไม่ได้อยากให้ฉันเจ็บปวด”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังรวบรวมคำพูด “พิมพ์... ปัญหาของเธอ... คือปัญหาของฉัน”
คำพูดนั้น ทำให้หัวใจของพิมพ์หล่นวูบ เธอไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่า ธีร์จะยังคงรักเธออยู่ แม้ว่าเธอจะทำให้เขาเจ็บปวดมากถึงเพียงนี้
“แต่นาย... นายกำลังมีปัญหาเรื่องบริษัท...”
“เรื่องนั้น... ช่างมันก่อน” ธีร์ส่ายหน้า “ถ้าเป็นเรื่องเงิน... ฉันจะขายทุกอย่างที่มี... ฉันจะทำงานหนักขึ้น... ฉันจะทำทุกอย่าง... เพื่อช่วยเธอ... เพื่อช่วยแก้ม”
พิมพ์มองเข้าไปในดวงตาของธีร์ เธอเห็นความจริงใจ เห็นความรักที่เขามีให้เธออย่างท่วมท้น มันเป็นความรักที่เธอไม่เคยคิดว่าจะมีวันได้พบเจออีกครั้งหลังจากที่เธอจากไป
“แต่นาย... นายไม่รู้เรื่องอะไรเลย” พิมพ์พึมพำ
“บอกฉันสิพิมพ์” ธีร์ก้าวเข้ามาหาเธออย่างช้าๆ แม้จะดูอ่อนแรง “บอกฉันทุกอย่าง... แล้วเราจะสู้ไปด้วยกัน”
พิมพ์ลังเล เธอไม่รู้ว่าจะเริ่มเล่าเรื่องราวทั้งหมดได้อย่างไร เรื่องราวที่ซับซ้อน เรื่องราวที่เต็มไปด้วยความลับ และเรื่องราวที่เธอหวังว่าธีร์จะให้อภัยเธอได้
“ฉัน... ฉันไม่รู้ว่าควรจะเริ่มต้นยังไง”
“ค่อยๆ เล่า... ฉันจะรอฟัง” ธีร์ยื่นมือมาสัมผัสแก้มของเธออย่างแผ่วเบา “จำได้ไหม... สมัยที่เรายังเป็นเด็ก... เวลาเธอมีปัญหา... เธอก็จะมาเล่าให้ฉันฟังเสมอ”
ภาพความทรงจำในอดีตผุดขึ้นมาในหัวของพิมพ์ ความทรงจำที่แสนหวาน ความทรงจำที่เธอเคยคิดว่ามันจะคงอยู่ตลอดไป
“ธีร์...”
“ฉันอยู่ที่นี่นะพิมพ์... ฉันจะไม่ไปไหนอีกแล้ว” ธีร์พูดพลางกุมมือของเธอไว้แน่น “บอกฉันมาเถอะ... ฉันพร้อมที่จะรับฟังทุกอย่าง”
พิมพ์หลับตาลง หายใจเข้าลึกๆ เธอมองเห็นภาพแก้มที่กำลังรอคอยเธออยู่ เธอรู้ว่าเธอต้องเข้มแข็ง เธอต้องสู้เพื่อแก้ม และถ้าการบอกความจริงทั้งหมด จะนำพาไปสู่การให้อภัยและการเริ่มต้นใหม่ เธอก็พร้อมที่จะทำ
“ก็ได้... ฉันจะเล่าให้ฟัง” พิมพ์ตัดสินใจ “แต่... เราต้องไปจากที่นี่ก่อน... ฉันไม่แน่ใจว่าที่นี่จะปลอดภัย”
ธีร์พยักหน้า “ตกลง... เราจะไปที่ที่ปลอดภัยที่สุด... ที่ที่เราจะสามารถพูดคุยกันได้อย่างสบายใจ”
ธีร์พยายามจะลุกขึ้นยืน แต่ก็ยังคงมีอาการอ่อนเพลียอย่างเห็นได้ชัด พิมพ์รีบเข้าไปประคองเขาไว้ “คุณพักผ่อนก่อนเถอะ เดี๋ยวฉันจะจัดการเรื่องอื่นให้”
“ไม่... ฉันจะไปกับเธอ” ธีร์ยืนกราน “ทุกอย่างที่เกี่ยวกับเธอ... ตอนนี้... มันก็คือเรื่องของฉันด้วย”
คำพูดของธีร์ทำให้หัวใจของพิมพ์อบอุ่นอย่างประหลาด ความอบอุ่นที่เธอไม่ได้สัมผัสมานานแสนนาน เธอรู้ดีว่าการตัดสินใจครั้งนี้ อาจนำพาไปสู่การเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ในชีวิตของเธอและของธีร์ แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกว่า นี่คือโอกาสเดียวที่เธอจะได้แก้ไขทุกอย่าง
“ขอบคุณนะธีร์” พิมพ์พูดเสียงสั่นเครือ “ขอบคุณจริงๆ”
ธีร์เพียงแค่ยิ้ม เขาไม่รู้เลยว่า การตัดสินใจที่จะช่วยเหลือพิมพ์ในครั้งนี้ จะนำพาเขาไปสู่ความจริงที่น่าตกใจกว่าที่เคยคาดคิด และจะทำให้เขาต้องเผชิญหน้ากับความลับที่พิมพ์เก็บงำมาตลอดห้าปี... ความลับที่อาจจะทำให้เขารักเธอ หรือเกลียดเธอไปตลอดกาล
พวกเขาเตรียมตัวออกเดินทางออกจากสถานที่อันตรายนั้น โดยมีธีร์ที่ยังคงอ่อนแรงคอยประคองพิมพ์อยู่ข้างๆ พิมพ์มองหน้าเขาด้วยความเป็นห่วงอย่างสุดซึ้ง เธอรู้ว่านี่คือจุดเริ่มต้นของการต่อสู้ครั้งใหม่ และเธอหวังว่า ความรักที่ธีร์มีให้เธอ จะแข็งแกร่งพอที่จะผ่านพ้นทุกบททดสอบที่กำลังจะเข้ามา
เมื่อพวกเขาลงมาจากบันไดที่ชำรุดทรุดโทรม เสียงของชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งก็ดังขึ้นมา “จะไปไหนกัน!”
พิมพ์และธีร์หันไปมองด้วยความตกใจ พบกับใบหน้าของกลุ่มคนร้ายที่ซุ่มรออยู่ พิมพ์รู้ทันทีว่าพวกเขาตกอยู่ในอันตราย
“ถอยไป!” ชายร่างใหญ่คนหนึ่งตะโกน เสียงแข็งกร้าว
ธีร์พยายามจะเบี่ยงตัวให้พิมพ์หลบไปข้างหลัง แต่แรงที่อ่อนล้าทำให้เขาทำได้เพียงแค่ยืนเซ
“พิมพ์... วิ่งไป!” ธีร์ตะโกนบอก
แต่พิมพ์ไม่ยอม เธอไม่ทิ้งธีร์ไปไหน เธอตัดสินใจแล้วว่าจะสู้ไปด้วยกัน!
“ไม่! ฉันไม่ทิ้งนาย!” พิมพ์ตะโกนกลับ เธอผลักธีร์ให้ไปหลบอยู่ข้างหลังเธอ และเตรียมเผชิญหน้ากับกลุ่มคนร้าย
“โง่!” ชายฉกรรจ์คนหนึ่งพุ่งเข้ามาหาพิมพ์หมายจะจับตัว แต่ก่อนที่เขาจะทันถึงตัว ธีร์ที่แม้จะอ่อนแรง แต่สัญชาตญาณนักสู้ยังคงอยู่ พุ่งเข้าปะทะกับชายคนนั้นอย่างแรง
เสียงต่อสู้ดังสนั่นขึ้น ทั้งพิมพ์และธีร์ต้องต่อสู้เอาชีวิตรอดจากกลุ่มคนร้าย พิมพ์ใช้ไหวพริบและความว่องไว หลบหลีกการโจมตีอย่างชำนาญ ในขณะที่ธีร์ แม้จะบาดเจ็บ แต่ก็ยังคงสามารถป้องกันตัวและต่อสู้ได้อย่างดุเดือด
“เธอจะปกป้องฉันไม่ได้ตลอดไปหรอก พิมพ์!” ชายฉกรรจ์คนหนึ่งตะโกนใส่เธอ “แกมันก็แค่ผู้หญิงกระจอก!”
“ฉันไม่กระจอก!” พิมพ์สวนกลับ เธอใช้ท่อนไม้ที่ตกอยู่ข้างตัวฟาดใส่คนร้ายอย่างแรงจนเขาล้มลงไป
ธีร์ที่กำลังสู้กับคนร้ายอีกคน เห็นเหตุการณ์นั้นพอดี เขาตะโกนบอกพิมพ์ “ไปจากที่นี่! ฉันจะถ่วงเวลาให้!”
“ไม่! ฉันไม่ไป!” พิมพ์ยืนยัน เธอรู้ว่าเธอจะทิ้งธีร์ไปไม่ได้อีกแล้ว
แต่แล้ว... เสียงปืนก็ดังขึ้น!
พิมพ์และธีร์ชะงักกึก พวกเขามองหน้ากันด้วยความตกใจ
“ใครยิง!” ชายฉกรรจ์คนหนึ่งตะโกนถาม
“ไม่ใช่พวกเรา!” เสียงอีกคนตอบ
ความเงียบเข้าปกคลุม เสียงลมหายใจของทุกคนดังชัดเจน พิมพ์กวาดสายตามองไปรอบๆ และในที่สุด สายตาของเธอก็ไปหยุดอยู่ที่ร่างของชายฉกรรจ์คนหนึ่ง ที่นอนจมกองเลือดอยู่บนพื้น
“ใคร... ใครทำ!” พิมพ์ถามเสียงสั่น
“แก!” ชายฉกรรจ์คนหนึ่งชี้มาที่ธีร์ “แกเป็นคนทำ!”
“อะไรนะ! ฉันไม่ได้ทำ!” ธีร์ปฏิเสธเสียงแข็ง
“อย่ามาโกหก! ฉันเห็นแก่ตา!”
เกิดความสับสนวุ่นวายขึ้น พิมพ์รู้ว่านี่คือกับดัก เธอไม่สามารถอยู่ที่นี่ต่อได้อีก
“ธีร์... เราต้องไป!” พิมพ์พยายามจะดึงแขนธีร์
แต่ก่อนที่พวกเขาจะทันได้ทำอะไร... เสียงรถยนต์ที่ดังเข้ามาใกล้ก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง
“มาแล้ว!” ชายฉกรรจ์คนหนึ่งตะโกน “พวกของมันมาแล้ว!”
กลุ่มคนร้ายที่เหลือรีบวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้พิมพ์และธีร์ยืนอยู่ท่ามกลางความมืด และเสียงปืนที่เงียบสงบลงไปแล้ว
พิมพ์หันไปมองธีร์ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า แต่ดวงตาคู่นั้น ยังคงมองมาที่เธอด้วยความห่วงใย
“เป็นอะไรรึเปล่า พิมพ์?”
“ไม่... ฉันไม่เป็นไร” พิมพ์ตอบ “แล้วคุณล่ะ?”
“ฉันก็ไม่เป็นไร” ธีร์ยิ้มให้เธอ “เห็นไหม... ฉันบอกแล้วว่า ฉันจะอยู่ตรงนี้”
พิมพ์มองเข้าไปในดวงตาของเขา เธอเห็นความรัก ความห่วงใย และความมั่นคงที่เธอไม่เคยคิดว่าจะมีวันได้สัมผัสอีกครั้ง
“ธีร์... ฉัน...”
“ไม่เป็นไร... เราจะค่อยๆ คุยกัน” ธีร์พูดพลางดึงเธอเข้ามากอด “ตอนนี้... สิ่งสำคัญที่สุดคือเราต้องปลอดภัย”
พวกเขาตัดสินใจที่จะรีบออกจากสถานที่อันตรายนั้นโดยเร็วที่สุด พิมพ์ยังคงรู้สึกสับสนกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น และเธอรู้ดีว่า ความลับที่เธอเก็บงำมาตลอดห้าปี กำลังจะถูกเปิดเผยในไม่ช้า
เมื่อทั้งสองคนออกมาจากตรอกแคบๆ ได้แล้ว พิมพ์ก็ตัดสินใจที่จะบอกความจริงทั้งหมดให้ธีร์ฟัง
“ธีร์... มีบางอย่างที่ฉันต้องบอกนาย” พิมพ์เริ่มพูดเสียงสั่น
ธีร์มองเธอด้วยความสงสัย “ว่ามาสิพิมพ์”
“เรื่องของแก้ม... เขาคือลูกของนายนะธีร์”
คำพูดนั้น ทำเอาธีร์ถึงกับยืนนิ่งไป เขาไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่า คำพูดของพิมพ์จะทำให้โลกทั้งใบของเขาสั่นสะเทือน
“อะไรนะ... หมายความว่าไง!”
“ใช่... แก้มคือลูกของนาย” พิมพ์พูดพลางน้ำตาคลอ “ตอนที่ฉันหนีไป... ฉันกำลังตั้งท้อง”
ธีร์ยังคงนิ่งอึ้ง เขาพยายามจะประมวลผลสิ่งที่ได้ยิน เขาไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย!
“ทำไม... ทำไมเธอไม่บอกฉัน!” ธีร์ถามเสียงสั่น
“ตอนนั้น... มันอันตรายเกินไป” พิมพ์ตอบ “ฉันกลัวว่านายจะเป็นอันตราย... ฉัน... ฉันไม่มีทางเลือกอื่นจริงๆ”
“อันตราย? อันตรายอะไร! เธอทิ้งฉันไปพร้อมกับลูกของเรา! โดยไม่แม้แต่จะบอกฉันสักคำ!” ธีร์ตะโกน เขาไม่สามารถควบคุมอารมณ์ตัวเองได้อีกต่อไป
“ฉันขอโทษนะธีร์” พิมพ์ร้องไห้ “ฉันขอโทษจริงๆ”
ธีร์มองพิมพ์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสับสน ความโกรธ และความเสียใจ เขาไม่รู้ว่าจะจัดการกับอารมณ์ที่ถาโถมเข้ามานี้อย่างไร
“ฉัน... ฉันไม่รู้จะพูดอะไรแล้ว” ธีร์พูดเสียงแผ่วเบา “ขอเวลาฉันสักครู่”
ธีร์เดินจากไป ทิ้งให้พิมพ์ยืนร้องไห้อยู่คนเดียว เธอรู้ว่าเธอได้ทำลายทุกอย่างลงไปแล้ว
ความลับที่เธอเก็บงำมาตลอดห้าปี ถูกเปิดเผยแล้ว และมันได้สร้างรอยร้าวที่ใหญ่หลวงยิ่งกว่าเดิมในความสัมพันธ์ของเธอและธีร์
เธอไม่รู้ว่าความรักที่ธีร์เคยมีให้เธอ จะสามารถทนทานต่อความลับที่โหดร้ายนี้ได้หรือไม่
ถูกทิ้งเกมรักลูกหนี้
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก