เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นเบาๆ ปลุกให้พิมพ์ลืมตาขึ้นมาเผชิญหน้ากับวันใหม่ ดวงตาคู่สวยมองไปรอบๆ ห้องที่ไม่คุ้นเคย แต่ก็เริ่มรู้สึกคุ้นเคยขึ้นมาบ้างแล้วเมื่อสองสามวันมานี้
“แม่ครับ...แม่ตื่นแล้วเหรอครับ” เสียงงัวเงียของนนท์ดังมาจากเตียงเด็กข้างๆ พิมพ์
พิมพ์ยิ้มบางๆ “ตื่นแล้วจ้ะลูกรัก” เธอลุกขึ้นไปอุ้มลูกชายขึ้นมาหอมแก้มฟอดใหญ่ “วันนี้เราจะไปเที่ยวสวนสนุกกันนะ”
“จริงเหรอครับแม่! เย้!” นนท์ร้องด้วยความดีใจ พลังงานของเด็กน้อยพวยพุ่งขึ้นมาทันที
การกลับมาอยู่บ้านหลังนี้ เป็นไปอย่างราบรื่นกว่าที่พิมพ์คาดไว้มาก ธีร์ปฏิบัติต่อเธออย่างสุภาพ ให้เกียรติ และดูแลความเป็นอยู่ของเธอและนนท์เป็นอย่างดี ราวกับว่าเหตุการณ์เมื่อห้าปีก่อนไม่เคยเกิดขึ้น
พวกเขาใช้ชีวิตอย่างครอบครัว ‘ตามสถานการณ์’ ธีร์จะทำหน้าที่พ่ออย่างเต็มที่ พานนท์ไปทำกิจกรรมต่างๆ สอนการบ้าน เล่นกับลูกชายอย่างสนุกสนาน ส่วนพิมพ์ก็ทำหน้าที่แม่ คอยดูแลเรื่องอาหารการกิน การเรียน และความรู้สึกของลูกชาย
ส่วนความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับธีร์...มันกลับมาอบอุ่นขึ้นทีละน้อย จากความห่างเหินและความประหม่าในตอนแรก ก็เริ่มจางหายไป กลายเป็นความเข้าใจกันและกัน
บางครั้ง เวลาที่นนท์หลับไปแล้ว พวกเขาสองคนจะได้นั่งคุยกัน ธีร์จะเล่าเรื่องงาน พิมพ์จะเล่าเรื่องราวที่เธอเจอมาตลอดห้าปี (เท่าที่เธอจะเล่าได้โดยไม่เปิดเผยความลับ) และทั้งสองคนก็พบว่า แม้จะห่างกันไปนาน แต่พวกเขาก็ยังคงเป็น ‘ทีม’ ที่เข้าใจกันได้ดีเสมอ
“พ่อครับ วันนี้แม่พิมพ์เก่งจังเลยครับ ทำขนมเค้กอร่อยที่สุดในโลกเลย!” นนท์เอ่ยชมขณะที่ทุกคนกำลังนั่งรับประทานอาหารเย็นร่วมกัน
พิมพ์ยิ้มรับคำชมของลูกชาย “ขอบคุณจ้ะนนท์” เธอหันไปมองธีร์ “คุณธีร์ก็ชอบเหมือนกันใช่ไหมคะ”
ธีร์ตักเค้กเข้าปาก ชิมรสชาติหวานหอม “อร่อยมากครับ” เขาตอบพลางส่งยิ้มให้พิมพ์ “คุณนี่ไม่เคยเปลี่ยนเลยจริงๆ”
คำชมนั้นทำให้หัวใจของพิมพ์เต้นแรงขึ้น เขายังจำได้...ว่าเธอเคยทำขนมอะไรอร่อยบ้าง
วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ความสุขที่เคยคิดว่าจะเป็นไปไม่ได้อีกแล้ว ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในชีวิตของพวกเขา นนท์มีความสุขมากที่ได้อยู่กับทั้งพ่อและแม่ เขาหัวเราะ ร่าเริง และเติบโตขึ้นอย่างแข็งแรง
พิมพ์เองก็มีความสุข เธอได้เห็นลูกชายเติบโต ได้ใกล้ชิดกับเขา ได้ใช้ชีวิตในบ้านที่เคยเป็นของเธอ และที่สำคัญ...เธอได้กลับมาอยู่ใกล้ๆ กับธีร์อีกครั้ง แม้ว่าความรู้สึกผิดและความกลัวจะยังคงอยู่ แต่ความสุขที่ได้อยู่กับครอบครัว ก็ทำให้เธอรู้สึกว่าทุกอย่างที่เธอทำนั้น ‘คุ้มค่า’
ความสัมพันธ์ของธีร์และพิมพ์ก็พัฒนาไปอย่างเงียบๆ ความรู้สึกที่เคยถูกฝังกลบไว้ เริ่มผลิบานขึ้นมาอีกครั้ง พวกเขาเริ่มมองตากันนานขึ้น ยิ้มให้กันบ่อยขึ้น และมีการสัมผัสกันโดยบังเอิญที่ทำให้หัวใจของทั้งสองฝ่ายเต้นแรง
คืนหนึ่ง ขณะที่พิมพ์กำลังกล่อมให้นนท์หลับ ธีร์ก็เดินเข้ามาในห้อง
“นนท์หลับแล้ว” ธีร์บอกเบาๆ “ผมนึกว่าคุณจะกำลังอ่านหนังสืออยู่”
พิมพ์หันมามองเขา “ฉันก็กำลังจะไปอ่านเหมือนกันค่ะ”
ธีร์เดินเข้ามาใกล้ๆ ยืนพิงกรอบประตู มองพิมพ์ด้วยสายตาที่อ่อนโยน “คุณ...เหนื่อยไหม พิมพ์”
พิมพ์เงยหน้ามองเขา “ทำไมคุณถึงถามแบบนั้นคะ”
“ก็...ที่คุณต้องรับภาระหนักขนาดนี้” ธีร์พูด น้ำเสียงแฝงความกังวล “ผมรู้ว่าคุณกำลังปกป้องบางอย่างอยู่”
คำพูดของธีร์ทำให้พิมพ์ตัวแข็งทื่อ เธอไม่คิดว่าเขาจะสังเกตเห็น “ฉัน...ฉันแค่ทำในสิ่งที่แม่คนหนึ่งควรจะทำค่ะ”
ธีร์เดินเข้ามาใกล้ขึ้น ยื่นมือมาสัมผัสแก้มของพิมพ์เบาๆ “คุณทำมากกว่านั้น พิมพ์ ผมรู้” เขาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ “ผมอยากให้คุณรู้ว่า...ผมไม่ได้โกรธคุณแล้วนะ”
หัวใจของพิมพ์หล่นวูบ นี่คือคำสารภาพที่เธอรอคอย หรือมันคือการปูทางไปสู่คำถามที่เธอไม่อยากตอบ?
“คุณธีร์...”
“ผมรู้ว่าคุณมีความลับบางอย่าง” ธีร์พูดต่อ ดวงตาของเขามองตรงเข้าไปในดวงตาของพิมพ์ “แต่ผมเชื่อใจคุณ ผมจะรอ...รอจนกว่าคุณจะพร้อม”
คำพูดนั้นทำให้พิมพ์น้ำตาไหลออกมาอีกครั้ง แต่น้ำตาครั้งนี้ไม่ใช่ความเศร้า แต่เป็นน้ำตาแห่งความซาบซึ้ง เธอไม่เคยคิดเลยว่าธีร์จะสามารถมองเธอได้ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเข้าใจและเชื่อใจอีกครั้ง
“ขอบคุณค่ะ...ธีร์” เธอพึมพำเสียงสั่น
ธีร์โอบกอดพิมพ์เอาไว้หลวมๆ “เราจะผ่านมันไปด้วยกันนะ พิมพ์”
ในอ้อมกอดนั้น พิมพ์รู้สึกถึงความอบอุ่น ความปลอดภัย และความรักที่กำลังจะกลับมาอีกครั้ง เธอหลับตาลง สูดกลิ่นกายของธีร์ที่คุ้นเคย ภาพความสุขที่ได้อยู่กับลูกชาย ได้อยู่กับธีร์ ทำให้เธอรู้สึกว่าเธออาจจะมีความหวังที่จะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่จริงๆ
แต่แล้ว...เสียงโทรศัพท์มือถือของธีร์ก็ดังขึ้น ทำลายบรรยากาศอันแสนอบอุ่น
ธีร์ผละออกจากพิมพ์เล็กน้อย เพื่อหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู
“ใครโทรมาคะ” พิมพ์ถาม
ธีร์มองหน้าจอโทรศัพท์ ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมทันที “ผม...ต้องออกไปข้างนอกสักครู่”
“ไปไหนคะ?” พิมพ์ถามอย่างเป็นห่วง
“มีเรื่องด่วนนิดหน่อย” ธีร์ตอบเสียงห้วนๆ “ผมจะรีบกลับมา”
เขาก้าวออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งพิมพ์ไว้เพียงลำพังกับความรู้สึกที่ค้างคา
พิมพ์มองตามหลังธีร์ไปอย่างสงสัย ไม่เคยเห็นเขาแสดงท่าทีเช่นนี้มาก่อน
“มีเรื่องด่วนอะไรนะ” เธอพึมพำกับตัวเอง “แล้วทำไมเขาถึงดู...กังวลขนาดนั้น”
เธอเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปข้างนอก เห็นรถของธีร์ขับออกไปอย่างรวดเร็ว
ใจของพิมพ์เริ่มปั่นป่วน ความสุขที่เพิ่งจะเริ่มก่อตัวขึ้นมา กลับถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกไม่สบายใจ
จะมีอะไรเกิดขึ้นอีก? อะไรที่ทำให้ธีร์ต้องรีบร้อนออกไปเช่นนั้น? หรือนี่จะเป็นสัญญาณอันตราย ที่จะเข้ามาทำลายความสุขที่เพิ่งจะได้มานี้อีกครั้ง?
ถูกทิ้งเกมรักลูกหนี้
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก