เสียงปรบมือดังกึกก้องไปทั่วห้องโถง แพรวาก้าวเดินขึ้นเวทีตามหลังกวินไปช้าๆ ทุกย่างก้าวของเธอหนักอึ้งราวกับแบกโลกทั้งใบไว้บนบ่า สายตาของผู้คนนับร้อยคู่จับจ้องมาที่เธอ ราวกับจะถอดรหัสความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มที่ประดิษฐ์ขึ้น
บนเวที แสงไฟสาดส่อง กวินยืนนิ่งสง่า ใบหน้าคมคายของเขาไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ แววตาของเขามองตรงไปยังผู้คนด้านล่างราวกับกำลังสำรวจคู่แข่งทางธุรกิจ ไม่ใช่คู่หมั้นที่เขาเพิ่งจะประกาศต่อหน้าทุกคน
“ผมขอขอบคุณทุกท่านที่มาร่วมงานในค่ำคืนนี้” เสียงทุ้มของกวินดังชัดเจนผ่านไมโครโฟน “ในฐานะทายาทของตระกูลวิชญ์พงศ์ ผมขอประกาศว่า…ผมได้หมั้นหมายกับคุณแพรวาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว”
คำพูดของเขาเรียบง่าย ตรงไปตรงมา แต่กลับทิ่มแทงหัวใจของแพรวาอย่างจัง มันคือการประกาศที่ไม่มีความรู้สึกใดๆ เจือปน ราวกับว่าเขากำลังอ่านแถลงการณ์ทางธุรกิจ
แพรวาพยายามที่จะยิ้มให้กล้องที่สาดแสงแฟลชใส่เธอ แต่รอยยิ้มของเธอมันช่างเปราะบาง เหลือเกิน
“และผมหวังว่า…ทุกท่านจะให้การสนับสนุนความสัมพันธ์ครั้งนี้ของเรา” กวินเสริมต่อ ใบหน้าของเขายังคงเรียบเฉย
หลังจากนั้น คุณหญิงอรทัยก็ขึ้นมากล่าวแสดงความยินดี และนำเครื่องเพชรที่ประดับประดาอย่างหรูหราออกมาให้แพรวาได้สวมใส่ แพรวารู้สึกชาไปทั้งตัว เมื่อแหวนหมั้นเม็ดโตถูกสวมลงบนนิ้วนางข้างซ้ายของเธอ มันหนักอึ้งราวกับก้อนหิน
เมื่อพิธีการบนเวทีจบลง กวินก็หันมาสบตาแพรวาเป็นครั้งแรกอย่างเป็นทางการ ดวงตาคู่นั้น…มันมีความเย็นชาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน แต่ภายใต้ความเย็นชานั้น แพรวากลับมองเห็นบางสิ่งบางอย่างที่คุ้นเคย…ความเจ็บปวด? ความสับสน? หรือความทรงจำที่ถูกกดทับไว้?
“คุณทำได้ดี” กวินเอ่ยกระซิบข้างหูแพรวา เสียงของเขาแหบพร่าเล็กน้อย ราวกับว่าเขาเพิ่งจะตื่นจากภวังค์ “เป็นไปตามแผน”
แผน…ใช่ แผนของครอบครัว ไม่ใช่แผนของหัวใจ
“ขอบคุณค่ะ” แพรวาตอบเสียงเบา พยายามสะบัดความคิดที่ฟุ้งซ่านออกไป
“คุณ…จำผมได้ไหม?” จู่ๆ กวินก็เอ่ยถามขึ้น ดวงตาของเขามองลึกเข้าไปในดวงตาของแพรวา ราวกับจะอ่านใจเธอ
คำถามนั้นทำให้แพรวาใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงถามคำถามนี้ เธอจำเขาได้…จำเขาได้ดีเสียจนแทบจะบ้าคลั่ง
“คุณ…หมายความว่ายังไงคะ?” แพรวาพยายามถามกลับด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ
“ก็…คุณดูเหมือนคนที่ผมเคยเจอมาก่อน” กวินพูด เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ราวกับกำลังพยายามนึกอะไรบางอย่าง “แต่ผมไม่แน่ใจ…คุณเคยมาที่นี่มาก่อนหรือเปล่า?”
แพรวาได้แต่ยืนนิ่ง ไม่สามารถตอบอะไรออกไปได้ เธอจะบอกเขาได้อย่างไรว่าเธอเคยเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของเขา เคยวิ่งเล่นด้วยกัน เคยสัญญาต่อกันว่าจะไม่มีวันทอดทิ้ง?
“กวิน” คุณหญิงอรทัยเดินเข้ามาแทรกบทสนทนา “มานี่สิลูก จะมีนักข่าวสัมภาษณ์”
กวินหันไปหาคุณหญิงอรทัย แต่สายตาของเขาก็ยังคงเหลือบมองมาที่แพรวาเป็นครั้งสุดท้าย ราวกับว่าเขากำลังพยายามจดจำใบหน้าของเธอไว้
แพรวาได้แต่ยืนมองแผ่นหลังของกวินที่เดินจากไป ด้วยหัวใจที่เจ็บปวดระคนสับสน เขาจำเธอไม่ได้จริงๆ หรือ? หรือเขาแค่แกล้งทำเป็นจำไม่ได้?
ตลอดทั้งคืน แพรวาต้องฝืนยิ้ม แกล้งทำเป็นมีความสุขกับบทบาทคู่หมั้นสาวของทายาทผู้เยือกเย็น เธอต้องตอบคำถามของผู้คน ต้องทักทายแขกเหรื่อ แต่ในใจของเธอเต็มไปด้วยคำถามมากมาย
ทำไมกวินถึงมาปรากฏตัวในชีวิตเธออีกครั้งในสถานการณ์เช่นนี้? เขาจำเธอได้จริงๆ หรือไม่? และความลับที่เธอแบกรับไว้…จะถูกเปิดเผยเมื่อไหร่?
ช่วงท้ายของงานเลี้ยง แพรวาปลีกตัวออกมาเดินเล่นในสวนหลังคฤหาสน์ที่เงียบสงบ เธอนั่งลงบนม้านั่งใต้ต้นไม้ใหญ่ ปล่อยให้น้ำตาไหลอาบแก้ม
“ทำไม…ทำไมต้องเป็นแบบนี้” เธอพึมพำกับตัวเอง
ทันใดนั้นเอง เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นข้างหลัง แพรวาเงยหน้าขึ้นมอง ก็พบกับกวินที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ
“คุณ…มาทำอะไรที่นี่?” แพรวาถามเสียงสั่น
กวินไม่ตอบ เขาก้าวเข้ามาใกล้แพรวามากขึ้นเรื่อยๆ จนยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ใบหน้าของเขาดูสับสน ราวกับว่าเขากำลังต่อสู้กับความคิดของตัวเอง
“คุณ…มีบางอย่างที่ผมอยากจะถามคุณ” กวินเอ่ย น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความไม่มั่นใจ ซึ่งเป็นสิ่งที่แพรวาไม่เคยเห็นมาก่อน
“ว่ามาสิคะ” แพรวาตอบ
“เมื่อกี้…ตอนที่คุณขึ้นเวที…ผมรู้สึกเหมือน…เหมือนผมเคยเห็นคุณมาก่อน…นานมากแล้ว” กวินพูด เขาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของแพรวา “คุณ…เคยเป็นคนสำคัญกับผมมาก่อนหรือเปล่า?”
คำถามนั้นทำให้แพรวาใจเต้นแรง เธอรู้ว่านี่คือโอกาสของเธอที่จะบอกความจริงทั้งหมด แต่…เธอจะกล้าพอหรือไม่?
“คุณ…” แพรวาอ้าปากจะพูด แต่คำพูดก็ติดอยู่ที่คอ
“คุณกวินคะ! หาคุณอยู่นานเลยค่ะ!” เสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้นมาจากด้านหลัง ทำลายช่วงเวลาที่เปราะบางนั้น
แพรวาหันไปมอง ก็พบกับผู้หญิงคนหนึ่งที่สวยสง่าในชุดราตรีสีแดงสด เธอยิ้มให้กับกวินอย่างเป็นมิตร
“อ้อ…คุณแพรวา” ผู้หญิงคนนั้นมองมาที่แพรวาด้วยสายตาที่ประเมิน “ฉันนิชาค่ะ…เพื่อนสนิทของคุณกวิน”
นิชาเดินเข้ามาใกล้กวิน ยื่นมือมาจับแขนของเขาเบาๆ แพรวาเห็นเช่นนั้น ก็รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างบีบหัวใจ
“ไม่เป็นไรค่ะคุณนิชา” แพรวาพูดอย่างรวดเร็ว “ฉันมีธุระนิดหน่อย ขอตัวก่อนนะคะ”
แพรวารีบเดินจากไป ทิ้งให้กวินยืนอยู่กับนิชาเพียงลำพัง
แพรวาเดินกลับเข้าไปในงานเลี้ยงด้วยหัวใจที่แตกสลาย เธอรู้ดีว่าความลับของเธอจะถูกเปิดเผยได้ยากขึ้นเรื่อยๆ เมื่อมีนิชาเข้ามาเกี่ยวข้อง
แต่สิ่งที่เธอไม่รู้ก็คือ…กวิน กำลังจะค้นพบความจริงบางอย่างเกี่ยวกับอดีตของเธอ ที่จะเปลี่ยนทุกอย่างไปตลอดกาล…
รอยแผลยั่วยวน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก