ตอนที่ 5 — คืนแรกที่ไร้ความรู้สึก

ผ้าไหมสีครีมเนื้อละเอียดลื่นมือของชุดนอนที่แพรวาสวมใส่ ช่างขัดแย้งกับความรู้สึกหนาวเหน็บที่เกาะกุมอยู่ภายในใจของเธอ กลิ่นหอมจางๆ ของดอกมะลิที่ลอยมาจากแจกันบนโต๊ะข้างเตียง กลับไม่สามารถปลอบประโลมความกระสับกระส่ายที่กำลังคุกรุ่นอยู่ได้เลย แพรวานั่งอยู่บนขอบเตียงขนาดใหญ่ที่ปูด้วยผ้าปูที่นอนสีขาวสะอาดตา ก้มหน้ามองมือของตัวเองที่ประสานกันแน่น ราวกับกำลังพยายามบังคับให้ตัวเองสงบนิ่ง

เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่ดังใกล้เข้ามาจากด้านนอก ‌ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง ประตูห้องนอนที่ปิดสนิทถูกผลักเปิดออก เผยให้เห็นร่างสูงสง่าของกวินในชุดนอนผ้าไหมสีดำสนิทที่ขับเน้นรูปร่างอันสมส่วนของเขา ใบหน้าคมคายที่มักจะประดับด้วยรอยยิ้มเย็นชาในยามปกติ วันนี้กลับดูไร้ความรู้สึกมากยิ่งขึ้นไปอีก ดวงตาคู่คมทอประกายเย็นเยียบ ราวกับจะมองทะลุเข้าไปในตัวเธอ

“คืนนี้… ฉันขอแยกห้องนอน”

ประโยคสั้นๆ ​ง่ายๆ แต่กลับหนักอึ้งราวกับหินผาที่ทับถมลงบนอกของแพรวา เธอเงยหน้าขึ้นมองกวิน ดวงตาเต็มไปด้วยความผิดหวังและคำถามที่อยากจะถามมากมาย แต่สุดท้ายก็ถูกกลืนหายไปกับความเย็นชาในแววตาของเขา

“คุณ… คุณหมายความว่ายังไงคะ?” แพรวาถามเสียงสั่นเครือ

กวินเดินเข้ามาในห้องอย่างเชื่องช้า ทอดสายตาสำรวจไปรอบๆ ‍ห้องราวกับกำลังตรวจสอบสิ่งของที่ไม่คุ้นเคย ก่อนจะหยุดสายตาลงที่แพรวาอีกครั้ง

“ก็อย่างที่ได้ยินนั่นแหละ” กวินตอบกลับอย่างไม่ใยดี “ฉันไม่ได้แต่งงานกับเธอเพราะความรัก… และฉันก็ไม่ได้ต้องการ ‘สิ่งนั้น’ จากเธอในตอนนี้”

คำว่า ‘สิ่งนั้น’ ‌ที่หลุดออกมาจากปากของกวิน เหมือนมีดน้ำแข็งที่แทงทะลุหัวใจของแพรวา เธอกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความหวังสุดท้ายที่เคยมีจางหายไปทันที

“แต่… ตามประเพณี…” แพรวาพยายามจะพูดต่อ

“ประเพณีมันงี่เง่า” กวินตัดบททันควัน “ฉันไม่สนใจประเพณีบ้าๆ ‍ของพวกเธอ”

เขาเดินตรงไปยังอีกมุมหนึ่งของห้อง ที่มีประตูบานหนึ่งซ่อนอยู่หลังผ้าม่านสีเข้ม “ห้องนั้นเป็นห้องที่จัดเตรียมไว้ให้ฉัน… ฉันจะนอนที่นั่น”

ว่าแล้วกวินก็หมุนตัวเดินไปยังประตูบานนั้น โดยไม่หันกลับมามองแพรวาอีกเลยแม้แต่น้อย เขาเปิดประตูออกแล้วก้าวเข้าไป ทิ้งให้แพรวานั่งนิ่งอยู่บนเตียงเพียงลำพัง

น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ บัดนี้ไหลรินออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ​แพรวาซุกหน้าลงกับฝ่ามือของตัวเอง พยายามสะกดเสียงสะอื้นเอาไว้

นี่คือชีวิตแต่งงานที่เธอเลือก? การถูกปฏิเสธอย่างเย็นชา การถูกมองข้ามราวกับอากาศธาตุ? เธอคิดว่าเธอจะสามารถวางแผนการต่างๆ ได้อย่างราบรื่นภายใต้การแต่งงานครั้งนี้ แต่ตอนนี้… เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะจมดิ่งลงสู่ความมืดมิดอันไร้ที่สิ้นสุด

ตลอดทั้งคืน ​แพรวานอนไม่หลับ เธอได้ยินเสียงประตูห้องข้างๆ เปิดปิดเป็นระยะๆ แต่ไม่เคยมีเสียงเคาะประตูห้องของเธอเลยสักครั้งเดียว กลิ่นหอมของมะลิยังคงลอยอบอวล แต่สำหรับแพรวา มันกลับกลายเป็นกลิ่นที่ชวนให้รู้สึกอึดอัดและทรมาน

เช้าวันรุ่งขึ้น แพรวาลุกขึ้นมาแต่งตัวด้วยชุดที่ดูดีที่สุดเท่าที่เธอมี ​เธอต้องเผชิญหน้ากับกวินอีกครั้ง และเธอต้องแสดงให้เขาเห็นว่า เธอยังคงแข็งแกร่ง ไม่ว่าจะต้องเจออะไรก็ตาม

เมื่อเธอเดินออกจากห้องนอนมา กวินก็กำลังยืนรอเธออยู่ตรงโถงทางเดิน เขาแต่งตัวด้วยชุดสูทสีเข้มที่ดูราวกับนักธุรกิจผู้ประสบความสำเร็จ ใบหน้ายังคงไร้รอยยิ้ม

“พร้อมรึยัง?” กวินถามเสียงเรียบ

แพรวาสูดหายใจลึก “พร้อมค่ะ”

“ดี” กวินกล่าว “วันนี้มีงานเลี้ยงอาหารค่ำที่โรงแรม ‘แกรนด์ โอลิมปิก’ งานนี้มีนักธุรกิจใหญ่ๆ และสื่อมวลชนมากมาย… เธอจะต้องทำตัวให้สมกับเป็นคู่หมั้นของฉัน”

แพรวาพยักหน้า เธอรู้ดีว่านี่คือส่วนหนึ่งของแผนการ เธอจะต้องแสดงบทบาทของ ‘แพรวา’ ที่สมบูรณ์แบบให้ทุกคนเห็น

“ฉันจะไปเตรียมตัว” แพรวากล่าว

“ไม่… เธอจะไปกับฉันเลย” กวินกล่าว “เราจะไปที่โรงแรมด้วยกัน”

แพรวารู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยกับคำสั่งของกวิน ปกติแล้วเขาควรจะให้เธอมีเวลาเตรียมตัวมากกว่านี้ แต่เธอก็ไม่ได้ขัดขืน

“ตามที่คุณต้องการค่ะ”

ระหว่างทางไปงานเลี้ยง แพรวารู้สึกถึงสายตาของกวินที่มองมาเป็นระยะๆ เธอพยายามทำตัวให้เป็นธรรมชาติที่สุด แต่ภายในใจกลับเต้นแรงด้วยความกังวล

เมื่อไปถึงโรงแรม แพรวาก็พบว่าสถานที่นั้นถูกตกแต่งอย่างหรูหราอลังการ ผู้คนมากมายหลั่งไหลเข้ามาในงาน ทั้งนักธุรกิจ นักการเมือง และเหล่าเซเลบริตี้ชื่อดัง

กวินจับมือของแพรวาอย่างกระชับ ราวกับจะประกาศให้ทุกคนรู้ว่า เธอคือ ‘ของเขา’ แพรวาสัมผัสได้ถึงกระแสไฟฟ้าที่แล่นผ่านปลายนิ้วของกวิน แม้ว่าเขาจะไม่ได้แสดงความรู้สึกใดๆ ออกมาก็ตาม

ตลอดงานเลี้ยง แพรวาพยายามทำตามที่กวินต้องการ เธอพูดคุยกับผู้คนอย่างมีมารยาท ยิ้มแย้มแจ่มใส และตอบคำถามของสื่อมวลชนอย่างชาญฉลาด กวินเองก็ทำหน้าที่ของเขาได้ดีเช่นกัน เขาแนะนำแพรวาให้ทุกคนรู้จักในฐานะคู่หมั้นที่ ‘เหมาะสม’

แต่ภายใต้รอยยิ้มที่ประดิษฐ์ขึ้นนั้น แพรวารู้สึกถึงความว่างเปล่าที่กัดกินหัวใจของเธอ เธอปรารถนาเพียงแค่สัมผัสที่จริงใจ ความอบอุ่นที่แท้จริง หรือแม้กระทั่งเพียงรอยยิ้มที่มาจากใจของกวิน

เมื่อใกล้จะถึงเวลาเลิกงาน กวินกระซิบข้างหูแพรวา “คืนนี้… ฉันมีเรื่องสำคัญที่ต้องคุยกับเธอ”

แพรวาหันไปมองเขาด้วยความสงสัย “เรื่องอะไรคะ?”

กวินไม่ตอบ แต่สายตาของเขากลับทอประกายบางอย่างที่ทำให้แพรวารู้สึกหนาวสะท้านไปทั้งสันหลัง

“รอจนกว่าเราจะกลับถึงบ้าน… แล้วเธอจะรู้เอง”

คำพูดนั้นทิ้งคำถามไว้ในใจของแพรวามากมาย… เรื่องสำคัญที่ว่านั้นคืออะไร? และทำไมกวินถึงมีแววตาที่ดูอันตรายเช่นนั้น?

ขณะที่รถหรูกำลังพาพวกเขากลับคฤหาสน์ แพรวาได้แต่นั่งเงียบๆ มองออกไปนอกหน้าต่าง ปล่อยให้ความรู้สึกโดดเดี่ยวและความไม่แน่นอนถาโถมเข้ามา… เธอรู้ดีว่า คืนนี้… จะเป็นคืนที่ยาวนานและเต็มไปด้วยความอึดอัดอีกครั้ง