ตอนที่ 7 — ความใกล้ชิดที่อันตราย

"ผู้ชายคนนั้น... เขาเป็นใครกันแน่?" เสียงเย็นชาของกวินดังขึ้นในความเงียบของห้องทำงาน กลิ่นอายของความไม่พอใจแผ่ซ่านราวกับหมอกพิษ แพรวายืนนิ่ง มองออกไปนอกหน้าต่างบานใหญ่ที่สะท้อนภาพของเมืองที่กำลังสว่างไสวด้วยแสงไฟยามค่ำคืน หัวใจของเธอเต้นระรัว ไม่ใช่เพราะความกลัว ‌แต่เป็นความรู้สึกที่ผสมปนเปจนแยกไม่ออกระหว่างความตื่นเต้นและความหวาดหวั่น

"เขา... เป็นแค่คนรู้จักค่ะ" เธอตอบเสียงเบา พยายามควบคุมน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ความรู้สึกผิดกำลังกัดกินเธออยู่ภายใน การโกหกครั้งแล้วครั้งเล่าต่อหน้าผู้ชายคนนี้มันช่างเหนื่อยล้าเหลือเกิน

"คนรู้จักอย่างนั้นเหรอ?" กวินเดินเข้ามาใกล้ แววตาคมกริบจับจ้องใบหน้าของเธออย่างไม่วางตา ​"ฉันไม่เคยเห็นใครทำให้เธอเป็นแบบนี้มาก่อน แพรวา... เธอหน้าแดงทุกครั้งที่เห็นเขา"

คำพูดนั้นเหมือนมีดกรีดลงบนหัวใจแพรวา เธอพยายามปัดป้องความคิดที่ว่ากวินกำลังจับผิดเธอ หรืออาจจะ... หึง? เป็นไปไม่ได้! กวินไม่มีสิทธิ์ที่จะรู้สึกแบบนั้น ‍เขาเกลียดเธอ จะมีก็แต่ความแค้นที่ผูกมัดพวกเขาไว้ด้วยกันเท่านั้น

"คุณกวินคะ... คุณไม่จำเป็นต้องใส่ใจเรื่องของฉัน" เธอหันกลับมา เผชิญหน้ากับเขาตรงๆ "เราต่างคนต่างมีชีวิตของตัวเอง และมีหน้าที่ที่ต้องทำในฐานะคู่หมั้นปลอมๆ นี้"

"คู่หมั้นปลอมๆ ‌งั้นเหรอ?" กวินยิ้มมุมปาก ดวงตาเป็นประกายวาวโรจน์ "แต่ดูเหมือนว่า... เธอจะลืมไปว่าเราต้องอยู่ร่วมกันในทุกๆ เรื่อง รวมไปถึงเรื่องที่ทำให้ 'คนรู้จัก' ‍ของเธอไม่พอใจด้วย"

เขาโน้มตัวลงมาใกล้ จนลมหายใจอุ่นๆ ของเขาปะทะกับผิวแก้มของเธอ แพรวาตัวแข็งทื่อ เธอรู้สึกได้ถึงกลิ่นหอมอ่อนๆ ของน้ำหอมที่กวินใช้ กลิ่นที่คุ้นเคยแต่กลับทำให้ใจเธอสั่นไหวอย่างประหลาด แรงดึงดูดระหว่างพวกเขายังคงอยู่ ​แม้จะถูกปกคลุมด้วยความเกลียดชังและความไม่ไว้วางใจ

"คุณกำลังจะบอกว่า... คุณจะกีดกันฉันจากทุกคนที่เข้ามาในชีวิตฉันอย่างนั้นเหรอคะ?" เธอถามเสียงสั่น พยายามประคองตัวเองไม่ให้เสียอาการ

"ฉันแค่เตือนเธอ... ว่าอย่าเล่นกับไฟ" กวินกระซิบข้างหูเธอ เสียงทุ้มลึกแต่แฝงไปด้วยความอันตราย "ยิ่งเธอใกล้ชิดกับใคร... ​ยิ่งทำให้ฉันต้องจับตาดูเธอมากขึ้นเท่านั้น"

คำพูดของเขาทำให้แพรวานึกถึง 'เขา' คนนั้น คนที่เธอพยายามจะลืม คนที่กวินกำลังพยายามค้นหาความจริงเกี่ยวกับการจากไปของเขา ยิ่งคิดถึงเรื่องนี้ หัวใจเธอก็ยิ่งบีบรัด

"คุณกำลังตามหาอะไรกันแน่คะคุณกวิน?" เธอถาม ​พยายามเปลี่ยนเรื่อง "คุณคิดว่าฉันเกี่ยวข้องกับการตายของพี่ชายคุณอย่างนั้นเหรอ?"

กวินนิ่งไปชั่วขณะ ดวงตาของเขาฉายแววเย็นชาขึ้นมาอีกครั้ง "ฉันกำลังตามหาความจริง... และฉันเชื่อว่าความจริงนั้น... ซ่อนอยู่ในตัวเธอ"

เขาผละออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้แพรวาอยู่กับความรู้สึกที่ตีกันยุ่งเหยิงในอก การที่ต้องอยู่ใกล้ชิดกับกวินแบบนี้ มันอันตรายเกินไป อันตรายในทุกๆ ด้าน ทั้งจากความรู้สึกที่กำลังก่อตัวขึ้น และจากความลับที่เธอพยายามจะปกปิดเอาไว้

วันต่อมา งานเลี้ยงฉลองการหมั้นของทั้งคู่ถูกจัดขึ้นอย่างหรูหราภายในคฤหาสน์ตระกูล 'อรุณรัตน์' แพรวาปรากฏตัวในชุดราตรีสีแดงเพลิงขับผิวขาวผ่องของเธอให้ดูโดดเด่นยิ่งขึ้น กวินในชุดสูทสีดำสนิทสง่างามราวกับเทพบุตร ยืนเคียงข้างเธอราวกับคู่รักที่สมบูรณ์แบบ แต่เบื้องหลังรอยยิ้มที่ประดิษฐ์ขึ้นนั้น ซ่อนไว้ซึ่งความรู้สึกที่ซับซ้อน

"เธอสวยมาก... คืนนี้" กวินเอ่ยชมขณะที่พาเธอเดินเข้าไปในงาน แต่แววตาของเขากลับฉายแววบางอย่างที่แพรวาอ่านไม่ออก "แต่ระวังตัวให้ดี... ผู้ชายหลายคนกำลังจับตาดูเธออยู่"

"ฉันรู้ค่ะ" แพรวาตอบพลางยิ้มรับ "และคุณกวินก็คงต้องคอยปกป้องฉันใช่ไหมคะ?"

เธอจงใจพูดประโยคสุดท้ายด้วยน้ำเสียงยียวนเล็กน้อย เพื่อยั่วโมโหเขา แต่สิ่งที่เธอได้รับกลับเป็นสายตาคมกริบที่จ้องมองเธออย่างมีความหมาย

ตลอดทั้งคืน แพรวาต้องเผชิญกับสายตาของผู้คนมากมาย ทั้งผู้ที่ยินดีและผู้ที่อิจฉา แต่สายตาที่ทำให้เธอรู้สึกอึดอัดที่สุด กลับเป็นสายตาของกวินที่คอยจับจ้องเธออยู่ตลอดเวลา ทุกย่างก้าว ทุกคำพูด ทุกการแสดงออกของเธอ ถูกเขาประเมินและวิเคราะห์

"ทำไมคุณถึงทำแบบนี้คะ?" แพรวาถาม เมื่อมีโอกาสได้อยู่กับกวินตามลำพัง ในมุมหนึ่งของสวนที่ตกแต่งด้วยดอกไม้สีขาวนานาพันธุ์ "คุณมีความสุขกับการทรมานฉันอย่างนั้นเหรอ?"

กวินหันมามองเธอ ใบหน้าหล่อเหลาฉายแววเย้ยหยัน "เธอคิดว่าฉันทำไปเพื่ออะไรกันแน่ แพรวา? เพื่อความสุขของฉัน? หรือเพื่อความสุขของเธอ?"

"คุณกำลังจะบอกว่า... คุณทำเพื่อฉันอย่างนั้นเหรอคะ?" เธอหัวเราะเบาๆ "อย่ามาพูดจาไร้สาระเลยค่ะ"

"ฉันทำเพราะเรามีข้อตกลงกัน" กวินพูดเสียงเรียบ แต่แววตาของเขาเต็มไปด้วยความร้อนแรง "เราต้องเล่นละครเรื่องนี้ให้ดีที่สุด... จนกว่าความจริงจะถูกเปิดเผย"

"ความจริงที่ว่า... ฉันเป็นคนฆ่าพี่ชายคุณอย่างนั้นเหรอ?" แพรวาถามเสียงแข็ง พยายามซ่อนความเจ็บปวดที่ปะทุขึ้นมา

"ยังไม่ใช่... แต่ฉันจะทำให้มันเป็นความจริง" กวินตอบอย่างเย็นชา "และถ้ามีใครพยายามจะเข้ามาขัดขวาง... ฉันจะกำจัดเขาให้พ้นทาง"

คำพูดของเขาเหมือนเป็นคำประกาศสงคราม แพรวารู้ดีว่ากวินกำลังหมายถึงใคร หมายถึง 'เขา' คนนั้นที่เธอพยายามจะปกป้อง ความใกล้ชิดที่บังคับให้เกิดขึ้นระหว่างพวกเขากำลังก่อให้เกิดความตึงเครียดที่มองไม่เห็น แรงดึงดูดที่ยากจะต้านทานกำลังค่อยๆ ก่อตัวขึ้น ช้าๆ แต่แน่นอน ราวกับพายุที่กำลังก่อตัวกลางทะเล

"คุณกลัว... ใช่ไหมแพรวา?" กวินเอ่ยถาม เหมือนอ่านใจเธอออก "กลัวว่าความลับของเธอจะถูกเปิดเผย... กลัวว่าฉันจะรู้ความจริงทั้งหมด"

แพรวากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก "ฉันไม่กลัวอะไรทั้งนั้นค่ะ" เธอตอบเสียงหนักแน่น แม้หัวใจจะเต้นแรงจนแทบหลุดออกมานอกอก "คุณกวิน... คุณยังไม่รู้จักฉันดีพอ"

เขาหัวเราะในลำคอ ก้าวเข้ามาใกล้เธออีกครั้ง จนร่างกายของทั้งคู่แทบจะชนกัน "เรากำลังจะได้รู้จักกันดีขึ้น... มากกว่าที่เธอเคยคิดเสียอีก"

ลมหายใจของกวินอุ่นจัด ร้อนแรง จนแพรวารู้สึกเหมือนกำลังจะละลายไปกับสัมผัสของเขา มือข้างหนึ่งของเขาเลื่อนขึ้นมาสัมผัสใบหน้าของเธออย่างแผ่วเบา นิ้วโป้งของเขาไล้ไปตามโหนกแก้มของเธออย่างอ่อนโยน ก่อนจะเลื่อนลงมาแตะที่ริมฝีปากอิ่มของเธอ

"ริมฝีปากเธอ... มันบอกว่าเธอโกหก" กวินกระซิบ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความปรารถนาที่ยากจะปฏิเสธ "แต่ฉัน... อยากจะลองพิสูจน์"

ก่อนที่แพรวาจะทันได้ตอบสนอง ร่างกายของเธอก็ถูกกระชากเข้าหาเขาอย่างแรง ริมฝีปากของกวินประกบลงบนริมฝีปากของเธออย่างเร่าร้อน จูบที่เต็มไปด้วยความแค้น ความปรารถนา และความลับที่กำลังจะถูกเปิดเผย