"คุณ... คุณทำบ้าอะไร!" แพรวาผลักกวินออกอย่างแรง ใบหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธระคนสับสน จูบเมื่อครู่นี้ไม่ได้มีความอ่อนโยน มีแต่ความหิวกระหายและความต้องการที่จะครอบงำ มันทำให้เธอรู้สึกขยะแขยงแต่ในขณะเดียวกันก็มีบางอย่างที่ปั่นป่วนอยู่ในใจ
"ฉันกำลังพิสูจน์... ว่าเธอโกหก" กวินตอบเสียงหอบเล็กน้อย ดวงตาคมกริบของเขายังคงจ้องมองเธออย่างไม่ลดละ "ริมฝีปากของเธอ... มันบอกว่าไม่ แต่ร่างกายของเธอมันบอกว่าใช่"
"อย่ามาพูดจาเหลวไหล!" แพรวาตวาดเสียงแหลม "ฉันไม่เคย... ไม่เคยมีความรู้สึกอะไรกับคุณทั้งนั้น!"
"จริงเหรอ?" กวินยกมุมปากเป็นรอยยิ้มเย้ยหยัน "แล้วเมื่อกี้... ทำไมเธอถึงไม่ขัดขืน? ทำไมเธอถึง... ตอบสนอง?"
คำพูดนั้นแทงใจดำแพรวา เธอไม่สามารถหาคำตอบให้ตัวเองได้ เธอเองก็สับสนกับความรู้สึกของตัวเองเช่นกัน ความใกล้ชิดที่ถูกบังคับให้มีกับกวินกำลังปลุกเร้าบางสิ่งบางอย่างที่เธอพยายามจะกดไว้ลึกๆ
"คุณมันอันตราย... คุณกำลังจะทำลายทุกอย่าง!" แพรวาพูดเสียงสั่น พยายามควบคุมอารมณ์ไม่ให้ระเบิดออกมา "ฉันเกลียดคุณ... คุณกวิน! เกลียดคุณที่สุด!"
"เกลียดเหรอ?" กวินหัวเราะเบาๆ "ฉันไม่เชื่อ... สายตาของเธอพูดอีกอย่าง"
เขาเดินเข้ามาใกล้เธออีกครั้ง แพรวาถอยหลังหนีจนหลังชิดกับต้นไม้ใหญ่ "อย่าเข้ามานะ!"
"ทำไม? กลัวเหรอ?" กวินยิ้ม "กลัวว่าฉันจะรู้ความจริง?"
"คุณกำลังทำอะไรอยู่คะคุณกวิน?" แพรวาถามเสียงแข็ง พยายามเปลี่ยนเรื่อง "คุณกำลังสืบหาอะไรอยู่กันแน่? คุณคิดว่าฉันฆ่าพี่ชายคุณอย่างนั้นเหรอ?"
กวินหยุดชะงัก ดวงตาของเขาฉายแววเย็นชาขึ้นมาทันที "ฉันแค่ต้องการความจริง... และฉันเชื่อว่าเธอ... คือกุญแจสำคัญ"
"คุณกำลังหลงผิดแล้วค่ะ" แพรวาตอบ "ฉันไม่เคยคิดจะทำร้ายพี่ชายของคุณ และฉันก็ไม่รู้เรื่องอะไรเกี่ยวกับการตายของเขาเลย"
"แต่นายแพทย์วีระ... คนที่ทำการชันสูตรศพ... เขาบอกว่ามีบางอย่างผิดปกติ" กวินพูดเสียงเนิบนาบ แต่เต็มไปด้วยอำนาจ "เขาบอกว่า... มีร่องรอยบางอย่างที่เขาไม่สามารถอธิบายได้"
หัวใจของแพรวาเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้ง นายแพทย์วีระ... ชื่อนี้ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจอย่างยิ่ง เธอรู้ว่าเขาคือใคร และเขาก็รู้เรื่องราวบางอย่างของเธอดี
"ฉันไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้นค่ะ" แพรวาตอบ พยายามทำเสียงให้เป็นปกติ "คุณกวินคะ... เรามาตกลงกันดีๆ นะคะ เราต่างคนต่างมีเป้าหมายที่แตกต่างกัน ฉันอยากให้เรื่องนี้จบลงด้วยดีสำหรับทุกฝ่าย"
"สำหรับทุกฝ่าย... งั้นเหรอ?" กวินหัวเราะ "เธอคิดว่าเธอมีสิทธิ์พูดเรื่องนั้นอย่างนั้นเหรอ? เธอเข้ามาในชีวิตของฉัน... เข้ามาทำลายทุกอย่าง... แล้วตอนนี้เธอยังจะมาบอกว่าอยากให้เรื่องนี้จบลงด้วยดี?"
"ฉันไม่ได้เข้ามาทำลายทุกอย่างนะคะ!" แพรวาเผลอตะคอกเสียงดัง "คุณต่างหาก... ที่เป็นฝ่ายเข้ามาในชีวิตของฉัน! คุณต่างหาก... ที่กำลังพยายามยัดเยียดความผิดให้ฉัน!"
"ฉันกำลังปกป้องครอบครัวของฉัน" กวินพูดเสียงเย็น "และถ้าจำเป็น... ฉันก็พร้อมที่จะทำทุกอย่าง"
แพรวาถอนหายใจยาว เธอรู้ดีว่าการคุยกับกวินในตอนนี้คงจะไม่ได้อะไร เธอต้องหาทางอื่นเพื่อปกป้องตัวเอง และปกป้องความลับของเธอ
"ฉันขอตัวนะคะ" เธอพูดเสียงเรียบ "ฉันเหนื่อยแล้ว"
เธอเดินเลี่ยงออกมาจากกวิน ปล่อยให้เขายืนอยู่ตรงนั้นคนเดียว แพรวากลับเข้าไปในตัวคฤหาสน์ เธอเดินตรงไปยังห้องสมุดอันกว้างขวาง แสงไฟสีเหลืองนวลส่องสว่างไปทั่วบริเวณ เธอเดินไปที่ชั้นหนังสือเก่าแก่ หยิบหนังสือเล่มหนึ่งที่เธอคุ้นเคยออกมา
มันคือบันทึกส่วนตัวของแม่เธอ ที่บันทึกเรื่องราวต่างๆ เอาไว้ รวมถึงเรื่องราวในอดีตของครอบครัวที่เธอไม่เคยรู้มาก่อน เธอเปิดอ่านอย่างรวดเร็ว สายตาของเธอไล่ไปตามตัวอักษรอย่างมีความหวัง
"ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่?" เสียงของกวินดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้แพรวาผงะตกใจ หนังสือหลุดมือร่วงลงพื้น
"คุณ... คุณตามฉันมาทำไม?" แพรวาถามเสียงสั่น
กวินหยิบหนังสือเล่มนั้นขึ้นมา พลิกดูหน้าปกอย่างพิจารณา "บันทึกของแม่เธอ... น่าสนใจ"
"คืนมานะคะ!" แพรวาพยายามแย่งหนังสือคืน แต่กวินกลับยกมือสูงกว่า "อย่ามาทำอะไรที่ไม่เข้าท่า!"
"ฉันแค่สงสัย... ว่าในนี้มีอะไรที่น่าสนใจบ้าง" กวินพูดพลางเปิดหนังสือออก "มีเรื่องราวเกี่ยวกับ... อดีตของครอบครัวเธอ? หรืออาจจะเป็น... ความลับที่เธอพยายามจะปกปิด?"
"คุณไม่มีสิทธิ์มายุ่งกับเรื่องส่วนตัวของฉัน!" แพรวาพูดเสียงแข็ง
"แต่เราเป็นคู่หมั้นกันนะ... แพรวา" กวินพูดเสียงนุ่มลงอย่างประหลาด "เรื่องส่วนตัวของเธอ... ก็อาจจะเป็นเรื่องของฉันด้วย"
เขาเหลือบไปเห็นรูปถ่ายที่สอดอยู่ข้างในบันทึก เป็นรูปของหญิงสาวคนหนึ่งที่ดูคุ้นตา... หญิงสาวที่ดูเหมือนแม่ของเธอในวัยสาว และมีชายอีกคนหนึ่งยืนเคียงข้าง... ชายที่ดูเหมือน...
"ผู้ชายคนนี้... คือใคร?" กวินถามเสียงเย็นชา สายตาของเขามุ่งมั่นไปที่รูปถ่ายนั้น
แพรวาหน้าซีดเผือด เธอพยายามจะแย่งรูปถ่ายนั้นคืน แต่กวินกลับกำมันไว้แน่น "มัน... มันเป็นเรื่องส่วนตัวของฉันค่ะ! คุณกวิน... ได้โปรดคืนมาเถอะค่ะ"
"ทำไมเธอถึงหน้าซีดขนาดนี้?" กวินถาม พลางจ้องมองใบหน้าของแพรวาอย่างจับผิด "ผู้ชายคนนี้... เกี่ยวข้องอะไรกับเธอ? หรือ... เกี่ยวข้องอะไรกับคดีของพี่ชายฉัน?"
"ไม่เกี่ยวกับอะไรทั้งนั้นค่ะ!" แพรวาตอบเสียงดัง พยายามซ่อนความตื่นตระหนก "คุณกวิน... โปรดวางใจเถอะค่ะ ฉันไม่เคยคิดจะทำร้ายใคร"
"แต่รอยแผลเป็นที่ข้อมือของเธอ... มันบอกอีกอย่าง" กวินพูดพลางชี้ไปที่ข้อมือของแพรวา "มันเป็นรอยแผลเป็นที่เกิดจากการถูกพันธนาการ... ใช่ไหม?"
แพรวาชะงัก เธอสัมผัสข้อมือข้างซ้ายของตัวเองที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อ ราวกับว่ามีใครกำลังมองเห็นความลับที่เธอพยายามจะซ่อนเอาไว้
"คุณ... คุณกำลังจะบอกว่า... ฉันถูกทำร้ายอย่างนั้นเหรอ?" แพรวาถามเสียงสั่น
"เปล่า..." กวินยิ้มมุมปาก "ฉันกำลังจะบอกว่า... เธอเคย... อยู่ในสถานการณ์ที่อันตราย... และมันทำให้เธอ... กลัว"
"ฉันไม่เคยกลัวอะไรทั้งนั้น!" แพรวาปฏิเสธเสียงแข็ง แต่แววตาของเธอเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น
"จริงเหรอ?" กวินถาม "แล้ว... ผู้ชายในรูปนี้... เขาทำอะไรเธอ?"
คำถามนั้นเหมือนมีดที่กรีดลงไปบนหัวใจของแพรวา เธอไม่สามารถตอบได้ เธอไม่สามารถอธิบายได้ ความลับที่เธอพยายามจะเก็บงำไว้ กำลังจะถูกเปิดเผยต่อหน้ากวิน
"ฉัน... ฉันไม่รู้ว่าคุณกำลังพูดถึงอะไร" แพรวาตอบเสียงเบา
"เธอโกหก... และฉันจะพิสูจน์มัน" กวินพูดเสียงหนักแน่น "ฉันจะหาความจริง... ไม่ว่ามันจะซ่อนอยู่ที่ไหนก็ตาม"
เขาก้าวเข้ามาใกล้แพรวาอีกครั้ง แววตาของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่จะค้นหาคำตอบ แพรวารู้สึกเหมือนกำลังจะจมดิ่งลงไปในความมืดมิดของอดีตอีกครั้ง ความลับที่ถูกฝังลึกกำลังจะถูกขุดคุ้ยออกมา และครั้งนี้... เธออาจจะหนีไม่พ้น
รอยแผลยั่วยวน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก