"ความลับของครอบครัว?" กวินทวนคำ เสียงของเขาเต็มไปด้วยความสงสัยและความไม่แน่ใจ เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าเรื่องราวของแพรวา หรือแม้แต่เรื่องของครอบครัวเขา จะมีอะไรที่ซับซ้อนเกินกว่าที่เขาเคยรับรู้ พ่อของเขาไม่เคยเป็นคนที่จะพูดจาอ้อมค้อม หรือทำให้เรื่องราวดูน่าสงสัยเช่นนี้
“ใช่…กวิน” เสียงของพ่อเขาหนักแน่นขึ้น “เรื่องนี้มันหนักอึ้งอยู่ในใจพ่อมานาน…และพ่อก็ไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นพูดกับลูกอย่างไรดี…แต่ลูกต้องรู้…ลูกต้องรู้ความจริงทั้งหมด”
กวินเม้มปากแน่น เขารู้สึกถึงแรงกดดันที่ถาโถมเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัว เขาเพิ่งจะเผชิญหน้ากับแพรวามาหมาดๆ ความบาดหมางยังคงคุกรุ่นอยู่ในใจ การได้ยินพ่อพูดถึง ‘ความจริง’ ที่เกี่ยวกับแพรวาอีกครั้ง มันเหมือนเป็นการตอกย้ำความรู้สึกผิดที่เขาเริ่มมี
“พ่อ…ผม…ผมเพิ่งจะคุยกับแพรวามา” กวินเอ่ยเสียงเบา “เรา…เรามีเรื่องไม่เข้าใจกัน”
“พ่อรู้” พ่อของเขากล่าว “และพ่อก็รู้ว่าสาเหตุมาจากอะไร…แต่เรื่องที่พ่อจะบอกลูกในตอนนี้…มันอาจจะช่วยให้ลูกเข้าใจทุกอย่างได้มากขึ้น…และอาจจะ…ช่วยให้ลูกกับแพรวา…ผ่านมันไปได้”
กวินเงียบไป เขาไม่แน่ใจว่าเขาอยากจะเข้าใจ ‘ทุกอย่าง’ หรือไม่ ความเจ็บปวดที่เขากำลังรู้สึก มันอาจจะดีกว่าการต้องแบกรับความจริงที่หนักหนาสาหัสกว่านี้
“เรื่องมันเริ่มจาก…หลายปีก่อน” พ่อของเขาเริ่มเล่า “ตอนที่พ่อกับพ่อของแพรวา…เราเป็นเพื่อนสนิทกัน…เราทำธุรกิจด้วยกัน…แต่แล้ว…ก็เกิดเรื่องบางอย่างขึ้น…”
พ่อของกวินเล่าเรื่องราวทั้งหมดอย่างละเอียด ตั้งแต่จุดเริ่มต้นของมิตรภาพที่แน่นแฟ้น การร่วมลงทุนที่ดูเหมือนจะราบรื่น แต่แล้วก็เกิดปัญหาขึ้นเมื่อมีคนบางคนพยายามจะหาผลประโยชน์จากธุรกิจของพวกเขา พ่อของกวินพยายามที่จะปกป้องธุรกิจและเพื่อนของเขา แต่เขาก็ไม่สามารถทำได้ทั้งหมด
“พ่อของแพรวา…เขาตัดสินใจผิดพลาดอย่างมหันต์…เขาไปกู้เงินจากแหล่งที่…ไม่น่าไว้ใจ” เสียงของพ่อกวินสั่นเครือ “และเมื่อถึงเวลาที่ต้องชำระ…เขาก็ไม่มีเงิน…เขาถูกข่มขู่…และ…และเขาต้องแลก…แลกกับบางอย่าง…เพื่อให้ลูกสาวของเขาปลอดภัย”
กวินยืนตัวแข็งทื่อ เขาพยายามประมวลผลข้อมูลที่พ่อกำลังเล่า มันเป็นเรื่องราวที่เขาไม่เคยรับรู้มาก่อนเลย
“แลกกับอะไรครับพ่อ?” กวินถามเสียงแหบพร่า
“เขา…เขาขาย…ขายแพรวา…ให้กับเจ้าหนี้นั่น” พ่อของกวินเอ่ยคำพูดนั้นออกมาด้วยความเจ็บปวด “เพื่อให้แพรวา…ไม่ต้องตกอยู่ในอันตราย”
“อะไรนะครับ?!” กวินตะโกนออกมาอย่างเหลือเชื่อ เขาไม่สามารถเชื่อหูตัวเองได้ แพรวา…หญิงสาวที่เขากำลังจะแต่งงานด้วย…ถูกขาย?
“พ่อ…พ่อรู้ว่ามันยากที่จะรับได้” พ่อของกวินกล่าวต่อ “แต่…นี่คือความจริง…และพ่อของแพรวา…เขาก็เสียใจมาก…เขาพยายามแก้ไขทุกอย่าง…แต่เขาก็ทำไม่ได้…จนกระทั่ง…เขาต้องจากโลกนี้ไป…ทิ้งให้แพรวา…อยู่เพียงลำพัง…พร้อมกับภาระหนี้สิน…และ…ความลับที่ต้องแบกรับ”
กวินรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบของเขากำลังพังทลายลง เขาเดินไปทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา มือทั้งสองข้างกุมขมับ เขาพยายามจะทำความเข้าใจทุกอย่างที่พ่อเล่า แต่สมองของเขากลับว่างเปล่า
“แล้ว…เรื่องที่ลูกเห็น…แพรวา…กับผู้ชายคนนั้น…” กวินเริ่มเอ่ยถาม
“ผู้ชายคนนั้น…คือลูกชายของเจ้าหนี้…ที่พ่อของแพรวาไปกู้เงินมา” พ่อของกวินอธิบาย “เขา…เขาตามรังควานแพรวามาตลอด…พยายามจะเอาสิ่งที่เขาคิดว่า…เป็นของเขา…และแพรวา…ก็พยายามหลบหนี…พยายามที่จะ…จบเรื่องทั้งหมด…ด้วยตัวเอง”
“หมายความว่า…ผู้ชายคนนั้น…กำลังจะ…” กวินพูดไม่ออก
“ใช่…และแพรวา…เธอรู้สึกว่า…เธอไม่มีทางเลือก…เธอคิดว่า…ถ้าเธอ…ยอม…ทุกอย่างก็จะจบ…เธอจะได้หลุดพ้น…และ…ครอบครัวของเรา…ก็จะไม่ต้องเดือดร้อน…”
“ยอม?!” กวินแทบจะสำลักคำนั้นออกมา เขาไม่เข้าใจว่าทำไมแพรวาถึงคิดเช่นนั้น ทำไมเธอถึงไม่พูดกับเขา ทำไมเธอถึงไม่ขอความช่วยเหลือ
“เธอ…เธอเห็นว่า…การหมั้นของเรา…เป็นทางออก…แต่…แต่เธอ…ก็ยังคงถูกคุกคาม…และ…และเธอ…ก็พยายามที่จะ…ปกป้อง…ทุกอย่าง…ด้วยตัวของเธอเอง…”
กวินยกมือขึ้นปิดปาก เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามควบคุมอารมณ์ที่กำลังพลุ่งพล่าน เขาคิดถึงใบหน้าของแพรวาในตอนเย็น เขาคิดถึงแววตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด เขาคิดถึงคำพูดที่ว่า ‘คุณต่างหากที่กำลังหลอกตัวเอง’
“แล้ว…ทำไมเธอไม่บอกผม!” กวินตะโกนถามอย่างไม่เข้าใจ “ทำไมเธอถึงปล่อยให้ผมเข้าใจผิด! ทำไมเธอถึงปล่อยให้ผมคิดว่าเธอ…เธอเป็นคนไม่ดี!”
“เธอ…เธออาจจะกลัว…กลัวว่าลูกจะไม่เชื่อ…กลัวว่าลูกจะรังเกียจ…และ…และเธอ…ก็อาจจะ…รู้สึก…อาย…ที่ต้อง…เปิดเผยความจริงที่เจ็บปวดเช่นนี้…” เสียงของพ่อกวินเต็มไปด้วยความเห็นใจ “และ…พ่อเอง…ก็อาจจะ…มีส่วนผิด…ที่ไม่ได้…ช่วยเหลือเธอ…ให้มากกว่านี้…”
กวินลุกขึ้นยืน เขารู้สึกเหมือนมีบางอย่างกำลังหลุดลอยไปจากชีวิตของเขา ความรักที่เขาเคยคิดว่ามันเริ่มก่อตัวขึ้น มันกำลังจะถูกทลายลงด้วยความเข้าใจผิดที่ใหญ่หลวง
“ผม…ผมต้องไปหาเธอ” กวินพูดเสียงแข็ง เขากระชากประตูห้องออกไป
“กวิน…ใจเย็นๆ” พ่อของเขาตะโกนไล่หลัง
แต่กวินไม่ได้ยิน เขาพุ่งตรงไปที่รถ เปิดประตูขึ้นและขับออกไปอย่างรวดเร็ว เขารู้เพียงอย่างเดียวว่า เขาต้องไปหาแพรวา เขาต้องอธิบายให้เธอเข้าใจ เขาต้องบอกเธอว่า เขา…เขาเชื่อใจเธอ
เขาขับรถไปตามถนนที่คุ้นเคย หัวใจของเขาเต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก ความคิดวนเวียนอยู่ในหัวตลอดเวลา เขาเห็นภาพของแพรวาอยู่ร่ำไป เขาเห็นใบหน้าอันเจ็บปวดของเธอ เขาเห็นน้ำตาที่ไหลรินลงมาอาบแก้ม
เมื่อมาถึงคอนโดของแพรวา เขาก็รีบจอดรถและวิ่งขึ้นไปที่ห้องของเธอ เขาเคาะประตูห้องอย่างแรง
“แพรวา! แพรวา! เปิดประตูหน่อย!” เขาตะโกนเรียก
ไม่มีเสียงตอบรับใดๆ จากข้างใน
“แพรวา! ได้โปรด…เปิดประตูให้ผมเถอะ!” กวินพยายามอีกครั้ง เสียงของเขาแหบพร่าเต็มไปด้วยความร้อนรน
ทันใดนั้นเอง ประตูห้องของแพรวาก็เปิดออก แต่คนที่ยืนอยู่หน้าประตู ไม่ใช่แพรวา…แต่เป็นชายคนหนึ่งที่เขารู้จักดี…ชายที่เขาเห็นตอนเย็น…ชายที่พ่อของเขาเพิ่งจะบอกว่าเป็นลูกชายของเจ้าหนี้
ชายคนนั้นยืนยิ้มเยาะอย่างเหยียดหยาม เขาจ้องมองมาที่กวินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความท้าทาย
“มาหา…คู่หมั้นของฉันเหรอ?” ชายคนนั้นเอ่ยขึ้น เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน “เสียใจด้วยนะ…แต่เธอ…ตอนนี้…เป็นของฉันแล้ว”
รอยแผลยั่วยวน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก