"แพรวา! หยุดเดี๋ยวนี้นะ!" เสียงตะโกนของกวินดังขึ้นราวกับสายฟ้าฟาดกลางความมืด แต่แพรวาไม่แม้แต่จะหันกลับมามอง เธอเพียงแค่เร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น สู่ความมืดมิดของคฤหาสน์อันกว้างใหญ่
กวินวิ่งตามเธอไปติดๆ หัวใจของเขากำลังเต้นระส่ำด้วยความตื่นตระหนก เขาเห็นกระดาษแผ่นเล็กๆ ที่แพรวาเขียนทิ้งไว้บนโต๊ะ เป็นข้อความที่ทำลายความหวังทั้งหมดของเขา
"ฉัน...ฉันไม่รู้ว่าเธอเข้าใจผิดอะไรไป..." กวินพยายามพูดให้เธอได้ยิน "ฉันกำลังคุยกับมาริสา...แต่ฉันกำลังจะบอกเลิกเธอ!"
แพรวาชะงักเท้าไปชั่วครู่ แต่ก็ไม่ยอมหยุด เธอเชื่อว่านี่เป็นเพียงคำแก้ตัวอีกครั้งหนึ่ง
"หยุดเถอะค่ะคุณกวิน" เสียงของแพรวาแหบพร่า "ฉันเหนื่อยแล้วจริงๆ"
"เหนื่อยกับอะไร?" กวินถาม เขาเข้ามาประชิดตัวเธอ พยายามจะคว้าแขนเธอไว้ "เหนื่อยกับฉัน? หรือเหนื่อยกับทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้น?"
แพรวาหันกลับมาเผชิญหน้ากับเขา ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยน้ำตาที่เอ่อคลอ แต่ก็ยังคงฉายแววแห่งความเด็ดเดี่ยว
"ฉันเหนื่อยกับการต้องอยู่ท่ามกลางความลับและความไม่แน่นอนค่ะ" เธอตอบ "ฉันเหนื่อยกับการต้องคาดเดาว่าเมื่อไหร่คุณจะทำร้ายฉันอีก"
"ฉันจะไม่ทำร้ายเธออีกแล้วแพรวา!" กวินยืนยันเสียงหนักแน่น "ฉัน...ฉันขอโทษจริงๆ ที่ทำให้เธอรู้สึกแบบนั้น"
ทันใดนั้นเอง เสียงรถยนต์คันหรูคันหนึ่งก็ดังขึ้นมาเบื้องหน้าของพวกเขา แสงไฟหน้ารถสาดส่องเข้ามา สร้างความประหลาดใจให้กับทั้งคู่
รถยนต์คันนั้นจอดสนิทลงตรงหน้ากวินและแพรวา ประตูรถเปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นร่างของหญิงสาวคนหนึ่งที่ก้าวลงมา
"กวิน!" เสียงนั้นดังขึ้นมาอย่างชัดเจน เป็นเสียงของผู้หญิงที่กวินกำลังพูดถึง...มาริสา
มาริสายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น มองกวินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความโกรธและความผิดหวัง เธอเห็นแพรวาอยู่ข้างๆ กวิน และนั่นยิ่งทำให้เธอคลั่ง
"แก...แกทำแบบนี้กับฉันได้ยังไง!" มาริสาชี้มาที่กวิน "ฉันให้โอกาสแกแล้วนะ!"
กวินยืนแข็งทื่อ เขาไม่คาดคิดเลยว่ามาริสาจะมาที่นี่ในเวลานี้
"มาริสา...ฉันบอกเธอแล้วไงว่าเราจบกันแล้ว" กวินกล่าวเสียงเรียบ
"จบกันแล้ว?" มาริสายิ้มอย่างเย็นชา "แกคิดว่าฉันจะยอมปล่อยแกไปง่ายๆ แบบนี้เหรอ?"
เธอมองแพรวาด้วยสายตาดูถูกเหยียดหยาม "แล้วนี่ใคร? ผู้หญิงที่แกบอกว่าจะแต่งงานด้วยเหรอ? ยัยเด็กกำพร้าที่ไม่มีอะไรเลยนั่นน่ะเหรอ?"
คำพูดของมาริสาเหมือนมีดที่กรีดแทงหัวใจของแพรวา เธอกำหมัดแน่น พยายามสะกดกลั้นอารมณ์
"ฉัน...ฉันไม่เกี่ยวอะไรกับเรื่องของคุณสองคนค่ะ" แพรวาพยายามจะเดินหนีไปอีกครั้ง
"ไม่เกี่ยว?" มาริสาหัวเราะเยาะ "แกคิดว่าแกจะหนีพ้นเหรอ? แกคิดว่าแกจะแย่งกวินไปจากฉันได้เหรอ?"
"ฉันไม่ได้ต้องการแย่งใครทั้งนั้นค่ะ" แพรวาตอบเสียงแข็ง "ฉันแค่อยากมีชีวิตของฉันเอง"
"ชีวิตของแกน่ะ มันก็ไม่มีอะไรเลย!" มาริสากล่าว "แกมันก็แค่ผู้หญิงที่พยายามจะเกาะผู้ชายรวยๆ เท่านั้นแหละ!"
กวินทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาเดินเข้าไปยืนขวางหน้าระหว่างแพรวาและมาริสา
"พอได้แล้วมาริสา!" กวินกล่าวเสียงดัง "อย่ามาดูถูกแพรวาแบบนี้!"
"ทำไม?" มาริสาถาม "แกห้ามฉันไม่ได้หรอก! เพราะแกมันก็แค่คนโง่ที่หลงผู้หญิงอย่างยัยนี่!"
"ฉันไม่ได้โง่!" กวินสวนกลับ "ฉันแค่...ฉันแค่รู้ว่าใครคือคนที่ฉันรักจริงๆ"
คำพูดของกวินทำให้แพรวาอึ้ง เธอหันไปมองกวินด้วยความประหลาดใจ
มาริสาถึงกับหน้าซีดเผือด เธอไม่เคยคิดเลยว่ากวินจะพูดแบบนี้ออกมา
"แก...แกพูดอะไรของแก!" มาริสาตะโกน "แกกำลังหลอกฉันอยู่ใช่ไหม!"
"ฉันไม่ได้หลอกเธอ" กวินกล่าว "ฉันแค่...ฉันแค่เพิ่งจะรู้ตัว"
มาริสาโกรธจัด เธอพุ่งเข้าไปจะตบหน้ากวิน แต่แพรวาเข้ามาขวางไว้ได้ทัน
"อย่าเข้ามาค่ะ!" แพรวาตะโกน "คุณไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้!"
มาริสายิ่งคลั่ง เธอผลักแพรวาออกไปอย่างแรงจนแพรวาล้มลงไปกับพื้น
"ยัยแพศยา!" มาริสากล่าว "แกกล้าดียังไงมาทำกับฉันแบบนี้!"
กวินรีบเข้าไปประคองแพรวาขึ้นมา เขาหันไปมองมาริสาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความโกรธ
"แกมันเกินไปแล้วนะมาริสา!" กวินกล่าว "ออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้!"
"ฉันไม่ไป!" มาริสาตะโกน "ฉันจะแฉความลับของแกให้ทุกคนรู้! ฉันจะทำให้แกไม่มีอะไรเหลือเลย!"
เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา แล้วเริ่มกดอะไรบางอย่างอย่างรวดเร็ว
"ฉันจะโพสต์รูปพวกนี้ลงโซเชียลมีเดียทั้งหมด!" มาริสาขู่ "รูปที่แก...กับยัยนี่...อยู่ด้วยกัน! ฉันจะทำให้ชีวิตของแกกับชีวิตของยัยนี่มันพังพินาศไปเลย!"
กวินพยายามจะคว้าโทรศัพท์จากมือของมาริสา แต่เธอก็หลบได้ทัน
"สายเกินไปแล้วล่ะ กวิน!" มาริสากล่าวอย่างสะใจ "ทุกคนจะได้เห็นว่าแกมันเป็นคนยังไง!"
แพรวาที่กำลังเจ็บปวดจากการถูกผลัก หันไปมองหน้าจอโทรศัพท์ของมาริสาด้วยความตื่นตระหนก เธอเห็นรูปของเธอกับกวินปรากฏขึ้นมา...เป็นรูปที่ถ่ายจากมุมที่ดูเหมือนว่าพวกเขากำลัง...
"ไม่นะ..." แพรวาพึมพำ
มาริสากดปุ่มส่งข้อความ แล้วยิ้มอย่างผู้ชนะ
"ลาก่อนนะ กวิน..." มาริสากล่าว "แล้วก็...ลาก่อนนะ ยัยเด็กกำพร้า"
เธอก้าวขึ้นรถของเธอ แล้วขับออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้กวินและแพรวา ยืนนิ่งอยู่กลางความมืดมิด พร้อมกับภาพถ่ายที่กำลังจะถูกเผยแพร่ออกไปสู่สาธารณชน
กวินรีบเข้าไปคว้าโทรศัพท์ของมาริสาที่ตกอยู่บนพื้น แต่ก็สายเกินไป เขาเห็นข้อความแจ้งเตือนจากโซเชียลมีเดียปรากฏขึ้นมาบนหน้าจอ
"เกิดอะไรขึ้น...?" แพรวาถามเสียงสั่น
กวินเงยหน้ามองแพรวาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
"มาริสา...เธอ...เธอโพสต์รูปของเราแล้ว..."
รอยแผลยั่วยวน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก