ตอนที่ 19 — แผนการร้าย

"ฉันจะไม่ยอมให้พวกแกสองคนมีความสุข!" เสียงกระซิบที่เต็มไปด้วยความอาฆาตดังแว่วเข้ามาในหู ราวกับลมเย็นยะเยือกที่พัดผ่านสันหลังของแพรวา เธอกระชับผ้าพันคอแน่น ความรู้สึกไม่สบายใจก่อตัวขึ้นภายในอกขณะที่สายตาจับจ้องไปยังเงาตะคุ่มที่กำลังเคลื่อนไหวอยู่เบื้องหลังม่านโปร่งแสงของหน้าต่างในคฤหาสน์ตระกูลเวชกุล

ค่ำคืนนี้ แพรวาได้รับเชิญให้มาร่วมงานเลี้ยงน้ำชาเล็กๆ ที่จัดขึ้นโดยคุณหญิงพรรณราย ผู้เป็นมารดาของกวิน ‌แม้จะรู้ดีว่างานแบบนี้มักเต็มไปด้วยการสอดส่องสายตาและความคาดหวังที่กดดัน แต่เธอก็พยายามปรับตัวให้เข้ากับสถานการณ์ที่ถูกยัดเยียด ทว่าความรู้สึกแปลกๆ ที่เกาะกุมหัวใจมาตั้งแต่ช่วงบ่ายกลับทำให้คืนนี้ไม่อาจสงบสุขได้เลย

"เป็นอะไรไปคะแพรวา ดูเหม่อลอยเชียว" คุณหญิงพรรณรายเอ่ยขึ้นอย่างอ่อนโยน แต่แววตาฉายประกายบางอย่างที่แพรวาอ่านไม่ออก "คิดถึงบ้านหรือเปล่า"

"เปล่าค่ะคุณหญิง ​แค่... กำลังคิดเรื่องงานนิดหน่อยค่ะ" แพรวาตอบพลางฝืนยิ้มให้ผู้เป็นมารดาของคู่หมั้นหนุ่ม "งานที่บริษัทมีเรื่องให้ต้องจัดการเยอะพอสมควร"

"อ้อ เข้าใจค่ะ" คุณหญิงพรรณรายพยักหน้า "แต่ถึงยังไง แพรวาก็ควรพักผ่อนบ้างนะ ‍กวินเองก็เป็นห่วง"

คำว่า 'กวิน' ทำเอาแพรวาชะงักไปเล็กน้อย เธอแอบเหลือบมองไปยังมุมหนึ่งของห้องโถงที่กวินยืนคุยกับนักธุรกิจรุ่นใหญ่บางคน ใบหน้าหล่อเหลาของเขาฉายแววเคร่งขรึมเช่นเคย แต่ภายใต้ความเย็นชาเหล่านั้น แพรวารู้ดีว่ามีบางอย่างที่มากกว่านั้นซ่อนอยู่ เธอมองเขาด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน ‌ปะปนกันระหว่างความโกรธ ความขัดแย้งในใจ และ... ความหวั่นไหวที่ไม่อาจปฏิเสธ

ระหว่างที่วงสนทนาเริ่มแยกย้าย แพรวาตัดสินใจขอตัวไปเข้าห้องน้ำ เธอเดินไปตามโถงทางเดินที่ตกแต่งอย่างหรูหรา เสียงรองเท้าส้นสูงของเธอสะท้อนก้องไปทั่วบริเวณ ทันทีที่ก้าวเข้าไปในห้องน้ำส่วนตัว ‍เธอก็ได้ยินเสียงคนพูดคุยกันอยู่ด้านนอก

"แผนของเราจะต้องสำเร็จแน่ๆ คุณหญิง" เสียงหนึ่งเอ่ยขึ้น เป็นเสียงของผู้หญิงที่แพรวาจำได้แม่นว่าเป็น 'อลิสา' แฟนเก่าของกวิน ที่ถูกคุณหญิงพรรณรายกันท่าไว้ก่อนหน้านี้

"แน่นอนค่ะอลิสา" เสียงของคุณหญิงพรรณรายตอบกลับมา ​น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความเจ้าเล่ห์ "แค่รอเวลาที่เหมาะสมเท่านั้นเอง"

"ฉันเกลียดแพรวา! เธอเข้ามาทำลายทุกอย่าง! ฉันจะไม่มีวันยอมให้เธอได้ครอบครองกวินไปเด็ดขาด!" อลิสาโพล่งออกมาด้วยความโมโห

"ใจเย็นๆ สิอลิสา" คุณหญิงพรรณรายกล่าว "เราต้องทำทุกอย่างให้แนบเนียนที่สุด ​การเปิดโปงความลับของแพรวาจะทำให้กวินรังเกียจเธอไปตลอดกาล"

"แล้วเราจะเริ่มยังไงคะ" อลิสาถาม

"รออีกสักพัก... เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม ฉันจะส่ง 'ของขวัญ' ชิ้นพิเศษไปให้แพรวาเอง" คุณหญิงพรรณรายหัวเราะเบาๆ ในลำคอ ​"ของขวัญที่จะทำให้เธอไม่มีวันก้าวเข้ามาในชีวิตกวินได้อีก"

แพรวาที่ยืนฟังอยู่แทบจะทรุดลงกับพื้น หัวใจของเธอเต้นระส่ำ ความลับที่เธอพยายามซ่อนเร้นมาตลอดชีวิต ความลับที่เธอคิดว่าไม่มีใครล่วงรู้กำลังจะถูกเปิดเผย แผนการร้ายที่ซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้มของคุณหญิงพรรณรายและอลิสา ช่างร้ายกาจจนน่ากลัว

เธอรีบสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามรวบรวมสติ ภาพใบหน้าอันเย็นชาแต่แฝงความห่วงใยของกวินปรากฏขึ้นในความคิด เขาจะรู้สึกอย่างไรเมื่อรู้ความจริง? เขาจะรังเกียจเธอเหมือนที่แม่ของเขาคาดหวังหรือไม่?

แพรวาก้าวออกจากห้องน้ำด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยความหวาดหวั่น เธอเดินกลับไปยังห้องโถงด้วยท่าทีปกติที่สุดเท่าที่จะทำได้ สายตาของเธอเหลือบไปเห็นกวินที่กำลังเดินเข้ามาหาพอดี

"เป็นอะไรไปหรือเปล่า" กวินถาม น้ำเสียงเรียบๆ แต่ดวงตาคมกริบกลับจับจ้องไปที่ใบหน้าของเธออย่างพิจารณา ราวกับจะมองทะลุเข้าไปในความคิดของเธอ

แพรวาพยายามฝืนยิ้ม "เปล่าค่ะ แค่รู้สึกไม่ค่อยสบายตัวนิดหน่อยค่ะ"

"ถ้าไม่ไหวก็กลับก่อนก็ได้" กวินพูดพลางยื่นมือมาประคองแขนเธอเบาๆ สัมผัสจากมือของเขาทำให้แพรวารู้สึกอบอุ่นอย่างประหลาด แต่ในขณะเดียวกัน ก็มีความรู้สึกผิดที่กำลังกัดกินหัวใจเธอ

"ยังค่ะ ฉันยังไหว" เธอตอบกลับไป แม้ภายในใจจะเต็มไปด้วยความกังวล

เมื่อกลับมานั่งที่เดิม แพรวาก็ได้เห็นว่าอลิสาและคุณหญิงพรรณรายกำลังนั่งพูดคุยกับแขกคนอื่นๆ อยู่ ใบหน้าของทั้งคู่ยิ้มแย้มราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่แพรวารู้ดีว่าเบื้องหลังรอยยิ้มเหล่านั้นคือแผนการที่กำลังจะถูกจุดชนวน

"กวิน" แพรวาเอ่ยเรียกชื่อเขาเบาๆ "ฉัน... ฉันมีเรื่องอยากจะคุยกับคุณ"

กวินหันมามองเธอด้วยความสงสัย "เรื่องอะไร"

"เรื่อง... เรื่องความลับของฉัน" เธอพูดเสียงสั่นเครือ "ฉันคิดว่า... คุณควรจะรู้"

ก่อนที่กวินจะได้เอ่ยตอบอะไรออกไป เสียงประกาศกร้าวจากพิธีกรในงานก็ดังขึ้น "ขอเชิญทุกท่านร่วมเป็นสักขีพยานในการเปิดตัว 'โครงการพัฒนาอสังหาริมทรัพย์เวชกุล-สุขสวัสดิ์' อย่างเป็นทางการ!"

พร้อมกันนั้น ภาพวิดีโอโปรโมทโครงการขนาดใหญ่ก็ถูกฉายขึ้นบนจอที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางห้องโถง แต่สิ่งที่ปรากฏบนจอไม่ใช่ภาพโครงการอันงดงามอย่างที่คาดหวัง ทว่ากลับเป็นภาพของสถานที่เก่าแก่แห่งหนึ่งที่เต็มไปด้วยความมืดมนและร่องรอยของอดีตที่น่าสะพรึงกลัว ภาพเหล่านั้นตัดสลับกับภาพของเด็กสาวคนหนึ่งที่กำลังกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว... ภาพของเธอในวัยเยาว์!

แพรวาสะดุ้งเฮือก ใบหน้าของเธอซีดเผือด หัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก เธอหันไปมองกวินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและตัดพ้อ

"นี่คือ... ของขวัญ... ที่คุณหญิงพรรณรายเตรียมไว้ให้ฉันใช่ไหมคะ" เธอพึมพำเสียงแผ่วเบา

กวินมองภาพบนจอด้วยความงุนงง แต่เมื่อเห็นสีหน้าของแพรวา ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างขึ้นด้วยความตกใจ ก่อนจะหันไปมองคุณหญิงพรรณรายที่กำลังนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ด้วยสีหน้าเรียบเฉยราวกับไม่รับรู้อะไร

"คุณแม่! นี่มันอะไรกัน!" กวินตะคอกถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่เชื่อ

คุณหญิงพรรณรายเพียงยิ้มมุมปากเบาๆ "ก็แค่... การเปิดตัวโครงการใหม่ไงคะลูก"

ภาพวิดีโอยังคงดำเนินต่อไป เผยให้เห็นภาพที่น่าสะพรึงกลัวมากขึ้นเรื่อยๆ แพรวาแทบจะยืนไม่ไหว เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังถล่มลงมา

"คุณ... คุณทำแบบนี้ทำไม!" เธอหันไปถามคุณหญิงพรรณรายด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ

"ก็เพราะฉัน... ไม่ต้องการให้ผู้หญิงอย่างเธอเข้ามาในตระกูลเวชกุลไงล่ะ!" คุณหญิงพรรณรายตะคอกกลับมา น้ำเสียงที่เคยอ่อนโยนแปรเปลี่ยนเป็นความแข็งกร้าวอย่างน่ากลัว "และฉันจะทำให้กวินเกลียดเธอไปตลอดกาล!"

แพรวาตัวสั่นสะท้านกับคำพูดเหล่านั้น เธอหันไปมองกวินอีกครั้ง แต่ภาพที่เห็นกลับทำให้เธอใจหล่นวูบ เพราะสีหน้าของกวินในตอนนี้เต็มไปด้วยความสับสน ความโกรธ และ... ความไม่ไว้วางใจ ที่มีต่อเธอ!

"นี่มันความจริงเหรอแพรวา" เสียงของกวินถามออกมาเบาๆ แต่ก็หนักอึ้งราวกับค้อนทุบลงบนหัวใจของเธอ "ความลับที่เธอซ่อนเอาไว้... คือเรื่องนี้ใช่ไหม"

แพรวาน้ำตาคลอ เธออยากจะอธิบาย แต่คำพูดกลับจุกอยู่ที่คอ เธอไม่รู้จะเริ่มต้นอย่างไร หรือจะอธิบายอย่างไรให้เขาเข้าใจ

ทันใดนั้น เสียงอลิสาก็ดังขึ้นอย่างเย้ยหยัน "เห็นไหมคะคุณหญิง! ฉันบอกแล้วว่าเธอต้องมีอดีตที่สกปรก!"

แพรวาสะอื้นไห้ เธอก้มหน้าลง ไม่กล้าสบตาใคร เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจมดิ่งลงไปในเหวแห่งความสิ้นหวัง

"ผม... ผมต้องการคำอธิบาย" กวินกล่าวเสียงเย็นชา แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่แพรวาไม่เคยเห็นมาก่อน

แพรวาเงยหน้าขึ้นมองเขา ใบหน้าของเธอเปื้อนน้ำตา แต่ในดวงตาคู่นั้น กลับมีความมุ่งมั่นบางอย่างปรากฏขึ้น

"ฉันจะอธิบาย... แต่ไม่ใช่ที่นี่" เธอพูดเสียงหนักแน่น "และคุณ... คุณจะต้องฟังฉันให้จบ"

แต่ก่อนที่เธอจะได้พูดอะไรต่อ จู่ๆ ไฟในห้องโถงก็ดับวูบลงทั้งหมด! ความมืดมิดเข้าปกคลุมไปทั่วทุกหนแห่ง เสียงกรีดร้องของผู้คนดังระงมไปทั่ว ท่ามกลางความโกลาหลนั้น แพรวาก็รู้สึกเหมือนมีใครบางคนคว้าแขนเธอไปอย่างแรง!