“แกเป็นคนทำจริงๆ ใช่ไหมอริน!” เสียงของนักข่าวสาวคนหนึ่งดังขึ้นอย่างกราดเกรี้ยว กล้องนับสิบตัวสาดแสงแฟลชเข้าใส่ใบหน้าของอรินจนแสบตา อรินยืนแข็งทื่ออยู่กลางวงล้อมของสื่อมวลชน หัวใจเต้นรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก เธอพยายามรวบรวมสติที่กำลังแตกกระเจิง
“ฉันไม่ได้ทำค่ะ!” อรินตะโกนกลับไป พยายามใช้เสียงที่หนักแน่นที่สุดเท่าที่จะทำได้ “ข่าวนี้มันไม่จริง!”
“ไม่จริงเหรอคะ! แล้วทำไมมีหลักฐานเป็นภาพถ่ายของคุณกับเอกสารลับของบริษัทคู่แข่งหลุดออกมาเต็มไปหมด!” นักข่าวอีกคนสวนทันควัน พร้อมกับชูปึกกระดาษขึ้นมา อรินมองภาพในกระดาษนั้นด้วยความตกใจ มันคือภาพของเธอจริงๆ กำลังส่งมอบเอกสารบางอย่างให้กับบุคคลที่สวมหมวกปิดบังใบหน้า แต่... ภาพนั้นมันถูกตัดต่อ!
“นั่นมัน... นั่นมันไม่ใช่ความจริง! ภาพพวกนี้มันถูกปลอมแปลง!” อรินพยายามอธิบาย แต่เสียงของเธอเริ่มสั่นเครือ
“ปลอมแปลงเหรอคะ! แล้วหลักฐานที่ว่าคุณแอบพบปะกับนักธุรกิจคู่แข่งนอกรอบล่ะคะ? มีพยานเห็นคุณสองคนอยู่ที่โรงแรมหรูแห่งหนึ่งในคืนวันศุกร์ที่ผ่านมา!”
ทุกคำถาม ทุกข้อกล่าวหา ราวกับมีดที่กรีดแทงเข้ากลางใจของอริน ภาพข่าวที่ปรากฏขึ้นบนหน้าจอโทรทัศน์ ใบหน้าของเธอกำลังถูกประจาน การกล่าวหาว่าเธอเป็นสายลับของบริษัทคู่แข่ง ขโมยความลับทางการค้า มันรุนแรงเกินกว่าที่เธอจะรับไหว
“ฉัน... ฉันถูกใส่ร้าย!” อรินตะโกนสุดเสียง น้ำตาเริ่มคลอหน่วย “ฉันไม่เคยทำอะไรแบบนั้น!”
แต่ไม่มีใครรับฟัง ทุกสายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความไม่ไว้วางใจ และความสมเพช
“คุณกวินคะ ในฐานะคู่แข่งทางธุรกิจที่ใกล้ชิดกับคุณอริน คุณมีความเห็นอย่างไรกับเรื่องนี้คะ?” นักข่าวหันไปถามกวินที่ยืนอยู่ห่างออกไปไม่ไกล
กวินมองอรินด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา เขาไม่ตอบคำถามทันที แต่เดินเข้ามาหาอรินอย่างช้าๆ ทุกก้าวของเขาเหมือนจะเหยียบย่ำความหวังสุดท้ายของเธอ
“ผม... ผมเสียใจมากที่ต้องเห็นอรินตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้” กวินกล่าวเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน “ผมรู้จักอรินมานาน และผมก็... ไม่อยากจะเชื่อว่าเธอจะเป็นคนแบบนี้”
คำพูดของกวินเหมือนเข็มที่ทิ่มแทงอรินอย่างจัง หัวใจของเธอแตกสลายเป็นเสี่ยงๆ เขา... คนที่เธอเคยคิดว่ากำลังจะยอมรับ และอาจจะเชื่อใจเขา กลับตอกย้ำข้อกล่าวหาเหล่านั้น
“แต่... หลักฐานมันชัดเจนมาก” กวินกล่าวต่อ “ผมเองก็ต้องดำเนินการตามกฎหมาย เพื่อปกป้องผลประโยชน์ของบริษัท”
อรินมองกวินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด เธอเห็นแววตาของเขาที่มองมา แต่ไม่สามารถตีความได้ มันมีความเศร้า มีความลังเล... หรือมันเป็นเพียงการแสดงละครที่แนบเนียน?
“คุณกวินหมายความว่าไงคะ?” นักข่าวสาวคนเดิมถามอย่างกระตือรือร้น
“ผมหมายความว่า... เราจะให้กระบวนการทางกฎหมายเป็นผู้ตัดสิน” กวินตอบ “ผมหวังว่าอรินจะสามารถพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเองได้”
คำพูดของเขาเหมือนการประกาศสงครามอย่างเป็นทางการ อรินรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงมา เธอถูกกล่าวหา ถูกประจาน และคนที่เธอเคยรัก ก็ยืนยันว่าหลักฐานมันชัดเจน
“คุณจะทำแบบนี้กับฉันจริงๆ เหรอคะกวิน!” อรินตะโกนด้วยความเจ็บปวด น้ำตาไหลอาบแก้ม
กวินมองเธอด้วยสายตาที่ยากจะหยั่งถึง “ผม... ผมทำตามหน้าที่”
ทันใดนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ของอรินก็ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นเบอร์ของทนายความเธอ เธอรีบกดรับสาย
“ฮัลโหลค่ะคุณวิทย์”
“อริน! มีเรื่องด่วน! มีคนส่งหลักฐานเพิ่มเติมมาให้ผม! เป็นวิดีโอที่บันทึกเหตุการณ์ในคืนนั้นได้!” เสียงทนายความวิทย์ดังขึ้นอย่างตื่นเต้น “มัน... มันจะพิสูจน์ว่าเธอไม่ได้ทำอะไรผิด!”
อรินตาโตขึ้นด้วยความหวัง “จริงเหรอคะ! วิดีโออะไรคะ!”
“เป็นวิดีโอจากกล้องวงจรปิดของโรงแรม! มันเห็นทุกอย่าง! เห็นคนที่ส่งมอบเอกสารให้เธอ... และเห็นว่าใครคือคนบงการอยู่เบื้องหลัง!”
อรินหันไปมองกวินที่กำลังยืนมองเธอด้วยสายตาที่ซับซ้อน หวังว่านี่จะเป็นจุดเปลี่ยน หวังว่าความจริงจะปรากฏ
“ดีมากเลยค่ะคุณวิทย์! รีบนำมาให้ฉันดูนะคะ!”
“ได้เลยอริน! ผมกำลังรีบไป!”
การสนทนาสิ้นสุดลง อรินเงยหน้าขึ้นมองกวินอีกครั้ง คราวนี้สายตาของเธอเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น
“คุณกวิน” อรินกล่าวเสียงหนักแน่น “คุณอาจจะคิดว่าคุณได้เปรียบ แต่คุณคิดผิด! ความจริงจะปรากฏ และคุณจะเสียใจที่เล่นเกมสกปรกกับฉัน!”
เธอหันหลังให้กับฝูงชนและนักข่าว เดินออกจากที่นั่นไปอย่างรวดเร็ว หัวใจของเธอเต็มไปด้วยความโกรธ ความเจ็บปวด และความหวัง
เมื่อกลับมาถึงห้องทำงานส่วนตัว อรินก็แทบจะทนไม่ไหว เธอโทรศัพท์หาเลขาฯ ให้รีบนำเอกสารและหลักฐานทั้งหมดที่ได้รับมาจากทนายความมาให้เธอโดยเร็วที่สุด
เมื่อทนายความวิทย์มาถึง เขาก็รีบเปิดไฟล์วิดีโอให้เธอชม ภาพจากกล้องวงจรปิดของโรงแรมที่ถูกบันทึกไว้ชัดเจน เผยให้เห็นฉากที่อรินถูกจัดฉากให้รับเอกสารจากชายคนหนึ่งที่สวมหมวกและเสื้อคลุมปิดบังใบหน้าอย่างมิดชิด
“นี่คือคนที่ให้เอกสารคุณอริน” ทนายวิทย์ชี้ไปที่ชายในวิดีโอ “แต่ดูนี่...”
เขาเลื่อนภาพต่อไป ภาพนั้นเผยให้เห็น ชายคนหนึ่งที่ยืนสังเกตการณ์อยู่ห่างๆ ในเงามืด... และใบหน้าของเขาชัดเจนเมื่อเขาหันมาสบตาเข้ากับกล้อง!
อรินแทบจะกรีดร้องออกมา! ใบหน้านั้น... มันคือ...
“เป็นไปไม่ได้!” อรินอุทานออกมาด้วยเสียงที่สั่นเครือ
“ใครคะ! เขาคือใคร!” ทนายวิทย์ถามด้วยความสงสัย
อรินแทบจะหายใจไม่ออก ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตกใจและความขมขื่น ภาพในวิดีโอที่ควรจะเป็นหลักฐานพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของเธอกลับกลายเป็นสิ่งที่ทำให้หัวใจของเธอแตกสลายยิ่งกว่าเดิม
“เป็น... เป็นเขา...” อรินพึมพำออกมาอย่างแผ่วเบา “เป็นเขา... คนที่ฉันไว้ใจ...”
ในขณะที่อรินกำลังจมอยู่กับความตกใจและความเจ็บปวด เสียงโทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้นอีกครั้ง เป็นเบอร์ของกวิน
เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจกดรับสาย
“อริน... เธออยู่ที่ไหน?” เสียงของกวินดังมาอย่างร้อนรน “ฉัน... ฉันเพิ่งได้รู้เรื่องบางอย่าง... มีคนกำลังวางแผนทำลายเธอ... อย่างแยบยล...”
อรินกำโทรศัพท์แน่น มือสั่นเทา “หยุดนะกวิน! ฉันไม่ต้องการฟังอะไรจากคุณอีกแล้ว!”
“อริน! ฟังฉันก่อน! วิดีโอที่เธอได้มา... มันไม่ใช่ทั้งหมด!” กวินตะโกนกลับมา “มันเป็นส่วนหนึ่งของแผนการ... ที่จะทำให้เธอเข้าใจผิด!”
“ฉันไม่เชื่อคุณ!” อรินตะโกนกลับไป น้ำตาไหลพราก “ฉันเห็นมันกับตาตัวเอง! เขา... เขาคือคนที่คุณ...!”
“อริน! อย่าเพิ่งตัดสินใจ! ฉันจะไปหาเธอเดี๋ยวนี้! ฉันต้องอธิบายให้เธอฟัง!”
แต่ก่อนที่กวินจะพูดจบ เสียงโทรศัพท์ของอรินก็ขาดการติดต่อไป เธอพยายามโทรกลับ แต่ปลายสายก็ไม่รับ
อรินมองไปที่หน้าจอโทรศัพท์ ใบหน้าของชายในวิดีโอที่เคยทำให้เธอตกใจ บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยภาพของกวินที่กำลังพยายามอธิบาย
“ใครกันแน่ที่กำลังบงการอยู่เบื้องหลัง?” อรินพึมพำกับตัวเอง “และใครกันแน่ที่ฉันควรจะเชื่อ...”
บาดแผลหักมุม
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก