ตอนที่ 6 — เงาของอดีต เสียงกระซิบแห่งความลับ

ใบหน้าของกฤชที่เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน ยังคงติดตรึงอยู่ในความทรงจำของลลิตา ช่อดอกไม้สีขาวในมือของเธอที่เคยให้ความรู้สึกสดใส บัดนี้กลับดูเหมือนจะซีดจางลงไปเสียแล้ว ความอบอุ่นที่เพิ่งก่อตัวขึ้นเมื่อครู่ ถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกไม่สบายใจที่ก่อตัวขึ้นในใจ

“เขา…เขาเป็นอะไรไปนะ?” เธอพึมพำกับตัวเอง พลางกวาดตามองไปรอบๆ ‌สวนอย่างระแวง แต่ก็ไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆ

วันเวลาผ่านไปอีกครั้ง กฤชกลับมามีท่าทีเย็นชาเหมือนเดิม เขาแทบไม่พูดคุยกับเธออีกเลย การปรากฏตัวของเขามักจะมาพร้อมกับความเร่งรีบ และสายตาที่เต็มไปด้วยความกังวล

ลลิตาพยายามจะเข้าหาเขา ถามไถ่ถึงสาเหตุที่ทำให้เขาเปลี่ยนไป แต่เขาก็เพียงแค่ปัดเธอออกไปด้วยคำพูดสั้นๆ ​ว่า “ไม่มีอะไร”

เธอเริ่มรู้สึกเหมือนถูกทอดทิ้งอีกครั้ง ความหวังริบหรี่ที่เพิ่งจะก่อตัวขึ้นในใจ บัดนี้กำลังจะมอดไหม้ลงไปอีกครั้ง

“บางที…ฉันอาจจะคิดไปเอง” เธอพึมพำกับตัวเอง “บางทีเขาอาจจะแค่…มีเรื่องเครียด”

แต่ความรู้สึกไม่สบายใจยังคงค้างคาอยู่ในใจของเธอ ลลิตาเริ่มสังเกตเห็นความผิดปกติอื่นๆ เพิ่มขึ้น

เธอสังเกตเห็นว่ากฤชมีคนขับรถส่วนตัวที่ดูเหมือนจะเป็นคนสนิทคอยติดตามเขาไปทุกที่ ‍คนๆ นั้นจะคอยสังเกตการณ์รอบๆ อย่างเงียบเชียบ ราวกับเป็นเงาที่คอยปกป้องนายของตัวเอง

นอกจากนี้ บางครั้งเธอก็ได้ยินเสียงบทสนทนาแปลกๆ จากห้องทำงานของกฤช ซึ่งมักจะถูกปิดประตูอย่างแน่นหนา เธอไม่เคยได้ยินรายละเอียดชัดเจน ‌แต่มักจะได้ยินคำพูดที่เกี่ยวกับ “งาน” “ภารกิจ” หรือ “ความปลอดภัย”

คืนหนึ่ง ลลิตาเข้านอนดึกกว่าปกติ เธอได้ยินเสียงฝีเท้าดังมาจากโถงทางเดินชั้นล่าง เธอแอบย่องลงไปดูด้วยความสงสัย ‍โดยมีชุดคลุมอาบน้ำคลุมร่างอยู่

ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้เธอแทบหยุดหายใจ กฤชยืนอยู่กับชายฉกรรจ์อีกสองสามคนในชุดสีดำ ใบหน้าของพวกเขาเคร่งเครียด บรรยากาศรอบตัวดูมาคุ

“ทุกอย่างพร้อมแล้วใช่ไหม?” กฤชถามเสียงเข้ม

“พร้อมครับนาย” ชายคนหนึ่งตอบ

“คืนนี้…ต้องไม่มีข้อผิดพลาด” กฤชเน้นย้ำ “ภารกิจนี้สำคัญมาก”

ลลิตาแอบซ่อนตัวอยู่หลังม่าน ​พยายามตั้งใจฟังบทสนทนาของพวกเขา

“เป้าหมายอยู่ที่ไหน?” กฤชถาม

“ตามข้อมูลที่ได้รับ…น่าจะอยู่ในคลังสินค้าเก่าตรงริมแม่น้ำครับนาย”

“แผนสำรองล่ะ?”

“เตรียมไว้แล้วครับนาย ถ้ามีอะไรผิดพลาด เราจะ…จัดการทันที”

ลลิตาแทบจะกลั้นหายใจ นี่มันคืออะไรกัน? ภารกิจ? เป้าหมาย? การจัดการ? ​นี่ไม่ใช่บทสนทนาของนักธุรกิจทั่วไปอย่างที่เธอเคยคิดไว้เลย

เธอเริ่มสงสัยในตัวตนที่แท้จริงของกฤช ชายที่เธอแต่งงานด้วย เขาเป็นใครกันแน่?

เมื่อบทสนทนาจบลง กฤชและลูกน้องก็แยกย้ายกันไป ลลิตารีบวิ่งกลับขึ้นห้องนอน หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัว

เช้าวันต่อมา กฤชก็จากบ้านไปแต่เช้ามืด โดยไม่บอกกล่าวอะไรกับเธอเลย

ลลิตาพยายามจะรวบรวมสติ ​เธอเริ่มค้นหาข้อมูลเกี่ยวกับคลังสินค้าเก่าตรงริมแม่น้ำในอินเทอร์เน็ต แต่ก็ไม่พบข้อมูลที่น่าสนใจนัก

เธอเริ่มรู้สึกว่าชีวิตของเธอไม่ได้มีแค่การแต่งงานเพื่อใช้หนี้อีกต่อไป มันอาจจะกำลังถูกดึงเข้าไปพัวพันกับอันตรายที่เธอไม่เคยคาดคิด

ในระหว่างที่เธอกำลังค้นหาข้อมูล เธอก็เปิดเข้าไปในคอมพิวเตอร์ส่วนตัวของกฤช ซึ่งเขาไม่ได้ล็อกรหัสผ่านไว้ เธอคิดว่าเธอควรจะเข้าใจเขามากขึ้น แต่สิ่งที่เธอพบในนั้น กลับทำให้เธอตกใจยิ่งกว่าเดิม

เอกสารลับจำนวนมากปรากฏขึ้นบนหน้าจอ เป็นเอกสารที่เกี่ยวกับธุรกิจมืด การขนส่งสินค้าผิดกฎหมาย และการเมืองที่สกปรก

เธอเห็นชื่อของกฤชปรากฏอยู่ในเอกสารเหล่านั้นในฐานะ “หัวหน้า” หรือ “ผู้สั่งการ”

ภาพของกฤชในสายตาของเธอ พังทลายลงอย่างสิ้นเชิง เขาไม่ใช่แค่นักธุรกิจผู้เย็นชา แต่เขาคือ “มาเฟีย” ตัวจริง!

ลลิตารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะถล่มลงมา เธอแต่งงานกับใคร? และเธอกำลังจะเข้าไปพัวพันกับอะไร?

เธอจำได้ว่าครั้งหนึ่ง กฤชเคยพูดกับเธอว่า “คุณไม่มีสิทธิ์ที่จะคิดถึงใครอีกแล้ว นอกจากเรื่องการชดใช้หนี้” ตอนนั้นเธอคิดว่าเขาใจร้าย แต่ตอนนี้ เธอเข้าใจแล้วว่าเขาอาจจะกำลังพยายามปกป้องเธอจากโลกอันตรายของเขา

แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกถึงความโกรธและความเจ็บปวดที่ถูกหลอกลวง

เธอไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรต่อไป ควรจะหนีไปให้ไกลที่สุด หรือควรจะเผชิญหน้ากับความจริงที่น่ากลัวนี้

ในขณะที่เธอกำลังจมอยู่กับความคิดอันสับสน ประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดออกอย่างแรง

กฤชยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเขาดูตึงเครียดกว่าทุกครั้ง เขาเหลือบมองมาที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ ก่อนจะหันมามองลลิตา

“คุณ…กำลังทำอะไรอยู่?” เขาถามเสียงเย็นเยียบ

ลลิตารู้สึกเหมือนถูกจับได้คาหนังคาเขา เธอกลืนน้ำลายเหนียวหนืด

“ฉัน…” เธอพยายามจะอธิบาย

แต่ก่อนที่เธอจะได้พูดอะไร กฤชก็เดินเข้ามาหาเธออย่างรวดเร็ว เขากระชากคอมพิวเตอร์ออกจากแท่นวางอย่างแรง

“ผมสั่งแล้วว่าห้ามยุ่งเกี่ยวกับเรื่องของผม!” เขาตะคอกเสียงดัง

ลลิตาตกใจ เธอไม่เคยเห็นกฤชโกรธขนาดนี้มาก่อน

“ฉัน…ฉันแค่สงสัย” เธอพยายามแก้ตัว

“สงสัย?” กฤชหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะนั้นเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน “คุณกำลังทำลายทุกอย่าง!”

เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวเธอ ดวงตาของเขามีแววที่ลลิตาไม่เคยเห็นมาก่อน มันเต็มไปด้วยความโกรธ ความผิดหวัง และ…ความเจ็บปวด?

“คุณไม่เข้าใจอะไรเลย!” เขาตะคอกเสียงดัง “ชีวิตของคุณมันอันตรายเกินกว่าที่คุณจะจินตนาการได้!”

ทันใดนั้นเอง เสียงโทรศัพท์มือถือของกฤชก็ดังขึ้น เขาชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะรับสาย

“ว่าไง?” เขาถามเสียงห้วน

ใบหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันทีหลังจากได้ฟังสิ่งที่ปลายสายพูด “อะไรนะ? ถูกจับได้? เป็นไปไม่ได้!”

เขาหันมามองลลิตาด้วยแววตาที่ยากจะคาดเดา “แย่แล้ว…”

“เกิดอะไรขึ้นคะ?” ลลิตาถามอย่างกังวล

กฤชไม่ตอบ เขาเพียงแค่ก้าวถอยหลังไปสองสามก้าว สายตาของเขากวาดมองไปรอบๆ ห้องอย่างรวดเร็ว

“คุณต้องไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้” เขาพูดเสียงเร่งรีบ “เร็วเข้า!”

“แต่…แต่ฉันจะไปไหน?”

“ผมจะจัดการเรื่องนี้เอง คุณแค่ต้องไปให้พ้นจากอันตราย”

ก่อนที่ลลิตาจะทันได้ซักถามอะไรเพิ่มเติม เสียงเอะอะโครมครามก็ดังขึ้นจากด้านนอก เขาดูเหมือนจะมีคนบุกเข้ามา!

กฤชคว้าแขนของลลิตาอย่างแรง “ตามผมมา!”

เขากระชากเธอออกไปจากห้องทำงานอย่างรวดเร็ว ท่ามกลางเสียงอึกทึกที่ดังขึ้นเรื่อยๆ

ลลิตารู้ดีว่าชีวิตของเธอ กำลังจะเปลี่ยนไปตลอดกาล…