ตอนที่ 8 — แผนลวงในเงาอันตราย

"เธอ… กำลังคิดจะหนีไปกับเขาใช่ไหม?" เสียงของกฤชเย็นเฉียบ ราวกับน้ำแข็งที่เกาะกุมหัวใจของลลิตา เธอยืนนิ่ง ตัวสั่นสะท้าน ไม่กล้าแม้แต่จะสบตาชายที่ยืนอยู่ตรงหน้า

ภาพของกรณ์ที่ยืนขวางระหว่างเธอกับกฤชยังคงติดตา ภาพของความหวังที่เขาหยิบยื่นให้ ‌มันทำให้เธออยากจะคว้ามันไว้ แต่เมื่อกฤชปรากฏตัวขึ้น ความหวังนั้นกลับกลายเป็นเหมือนเปลวเทียนที่พร้อมจะดับลงได้ทุกเมื่อ

"ฉัน… ฉันแค่คุยกับคุณกรณ์" ลลิตากล่าวเสียงแผ่ว พยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิง "เขา… เขาแค่มาทักทาย"

กฤชหัวเราะในลำคออย่างเย็นชา ​"ทักทาย? ทักทายแบบนี้… มันดูเหมือนการวางแผนอะไรบางอย่างมากกว่านะ" สายตาคมกริบของเขากวาดมองไปที่กรณ์อีกครั้งอย่างประเมิน

กรณ์ยืนเผชิญหน้ากับกฤชอย่างท้าทาย แม้จะสัมผัสได้ถึงออร่าอันตรายที่แผ่ออกมาจากชายตรงหน้าก็ตาม "ผมมาหาลลิ… เพื่อพาเธอไปจากที่นี่"

"พาไป?" กฤชเลิกคิ้วสูง ‍"แล้วเธอคิดว่า… เธอมีสิทธิ์อะไรที่จะพาเธอไป?"

"ผมรักเธอ!" กรณ์ตะโกนเสียงดัง "ผมไม่ยอมให้เธอต้องทนทุกข์ทรมานอยู่กับมาเฟียอย่างคุณ!"

คำว่า "มาเฟีย" ทำให้กฤชยิ้มมุมปาก แต่รอยยิ้มนั้นไม่ได้มีความอ่อนโยนเจือปนอยู่เลย "น่าเสียดาย… ‌ความรักของนาย… มันไม่มีค่าพอที่จะมาเทียบกับหนี้สินที่เธอติดอยู่"

"หนี้สิน?" กรณ์หันไปมองลลิตาด้วยความสับสน "ลลิ… เธอติดหนี้ใคร?"

ลลิตาหลับตาลง เธอรู้ดีว่าความลับกำลังจะถูกเปิดเผยต่อหน้ากรณ์ และเธอไม่รู้เลยว่าเขาจะรับมือกับมันได้หรือไม่ "ฉัน… ‍ฉันติดหนี้ครอบครัวของคุณกฤช… เป็นหนี้ก้อนใหญ่มาก… ฉันต้องแต่งงานกับเขาเพื่อใช้หนี้"

กรณ์อึ้งไปชั่วขณะ เขาไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย "เธอ… เธอทำแบบนี้… เพื่อครอบครัวของเธอ?"

ลลิตาพยักหน้าอย่างจำใจ น้ำตาเริ่มคลอหน่วย ​"ฉันไม่มีทางเลือกอื่นแล้วจริงๆ กรณ์"

กรณ์หันกลับมามองกฤช ดวงตาเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง "คุณ… คุณบังคับเธอ!"

"ฉันไม่ได้บังคับ" กฤชตอบเสียงเรียบ "เป็นเธอต่างหากที่เสนอตัวเองเข้ามา… เธออยากใช้หนี้… ​ฉันก็ให้โอกาสเธอ"

"โอกาสที่แลกด้วยการแต่งงานกับคุณ?" กรณ์เย้ยหยัน "คุณมันร้ายกาจจริงๆ!"

"ฉันทำในสิ่งที่จำเป็น" กฤชตอบอย่างไม่สะทกสะท้าน "และตอนนี้… ฉันกำลังจะจัดการกับปัญหาที่ขัดขวางความสงบสุขของฉัน"

เขาหันไปมองลลิตา สายตาของเขามีแววบางอย่างที่ยากจะตีความ "เธอ… ​กำลังจะไปกับเขาใช่ไหม?"

ลลิตาไม่กล้าตอบ เธอรู้ดีว่าหากเธอตอบตกลง… ชีวิตของกรณ์อาจจะตกอยู่ในอันตราย

"ถ้าเธอตอบตกลง… ฉันจะทำให้เธอเสียใจ… เสียใจที่เลือกเขา" กฤชพูดเสียงเบา แต่คำพูดนั้นกลับเฉียบคมราวกับใบมีด "และฉันจะทำให้เขา… รู้ซึ้งถึงรสชาติของการต่อต้าน"

ความกดดันถาโถมเข้ามาจนลลิตาแทบจะหายใจไม่ออก เธอไม่รู้จะทำอย่างไรดี การอยู่กับกฤชคือขุมนรก แต่การหนีไปกับกรณ์… ก็เหมือนการกระโดดลงไปในไฟที่ร้อนแรงกว่า

"ฉัน… ฉันไม่ไปไหนทั้งนั้น" จู่ๆ ลลิตาก็พูดขึ้นเสียงดัง เธอตัดสินใจแล้ว การหนีไปกับกรณ์อาจไม่ใช่ทางออกที่ดีที่สุด และเธอไม่ต้องการให้เขาต้องมาเดือดร้อนเพราะเธอ "ฉันจะอยู่ที่นี่… จะใช้หนี้ให้หมด"

กรณ์มองลลิตาด้วยความผิดหวัง "ลลิ… เธอไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้"

"ฉันจำเป็น" ลลิตาตอบเสียงหนักแน่น "ฉันไม่ต้องการให้ใครต้องมาเดือดร้อนเพราะฉันอีกแล้ว"

กฤชมองลลิตาด้วยสายตาที่ยากจะอ่านออก เขาเห็นความเด็ดเดี่ยวที่ฉายชัดในดวงตาของเธอ "ดี… เธอตัดสินใจได้ถูกต้องแล้ว"

เขาหันไปหากรณ์ "นายได้ยินแล้วนะ… เธอเลือกที่จะอยู่กับฉัน… ฉันแนะนำให้นายรีบไสหัวไปซะ ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจ"

กรณ์มองลลิตาด้วยความเสียใจ "ฉันจะกลับมานะลลิ… ฉันจะไม่ยอมแพ้ง่ายๆ"

เขาหันหลังเดินจากไป ทิ้งให้ลลิตายืนอยู่กับกฤชเพียงลำพัง

ทันทีที่กรณ์ลับสายตาไป กฤชก็ก้าวเข้ามาหาลลิตา เขาคว้าข้อมือเธอไว้แน่นจนเธอรู้สึกเจ็บ

"เธอคิดว่าเธอทำอะไรอยู่?" กฤชถามเสียงต่ำ "เธอคิดว่าการตอบตกลงของเธอ จะทำให้ฉันเชื่อใจเธอได้งั้นเหรอ?"

"ฉัน… ฉันไม่ได้คิดอะไร" ลลิตาพยายามดึงมือออก แต่แรงของเขาก็มากเกินไป

"เธอโกหก" กฤชกระชากเธอเข้าไปหา "ฉันเห็นแววตาของเธอ… เธออยากจะไปกับเขา"

"ไม่ใช่ค่ะ!" ลลิตาปฏิเสธเสียงแข็ง "ฉันตัดสินใจแล้วจริงๆ"

กฤชจ้องตาเธออย่างพิจารณา เขากำลังพยายามอ่านใจเธอ แต่ก็ยังไม่แน่ใจว่าเธอพูดจริงหรือโกหก

"ถ้าเธอคิดจะหนีไปจริงๆ…" กฤชกระซิบข้างหูเธอ "ฉันจะตามล่าเธอไปจนสุดโลก… และฉันจะทำให้เธอเจ็บปวดยิ่งกว่าเดิม"

เขาปล่อยข้อมือเธอ แล้วเดินจากไป ทิ้งให้ลลิตายืนตัวสั่นอยู่เพียงลำพัง

ตลอดทั้งคืน ลลิตานอนไม่หลับ ความคิดฟุ้งซ่านไปหมด ทั้งเรื่องของกรณ์ และคำขู่ของกฤช เธอรู้ดีว่าการตัดสินใจของเธอในวันนี้ อาจเป็นจุดเริ่มต้นของอะไรบางอย่างที่เลวร้ายกว่าเดิม

เช้าวันต่อมา ลลิตาพยายามทำตัวตามปกติ เธอช่วยงานบ้าน ดูแลอาหารของกฤช แต่ในใจของเธอเต็มไปด้วยความกังวล

เธอแอบไปปรึกษา "เมษา" เพื่อนสนิทของเธอที่ทำงานในโรงพยาบาล

"ฉันไม่รู้จะทำยังไงแล้วเมษา" ลลิตาเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้เมษาฟัง "กรณ์กลับมา แล้วเขาก็ชวนฉันหนีไป แต่ฉันปฏิเสธเขาไปแล้ว"

เมษารับฟังอย่างตั้งใจ "เธอแน่ใจนะลลิ? ว่าเธอไม่อยากไปจริงๆ?"

"แน่ใจ" ลลิตาตอบเสียงหนักแน่น "แต่… ฉันก็กลัวกฤชมาก เขาขู่ฉันไว้"

"กฤช… เขาอันตรายจริงๆ นั่นแหละ" เมษากล่าว "แต่บางที… การหนีอาจจะเป็นทางออกที่ดีที่สุดก็ได้นะลลิ"

"แต่ถ้าหนีไปแล้ว… ชีวิตจะเป็นยังไงต่อ? ฉันไม่มีอะไรเลยนะ" ลลิตาถอนหายใจ "แล้วถ้ากฤชตามหาฉันเจอ… เขาจะทำยังไงกับกรณ์?"

"นั่นสิ… เป็นปัญหาจริงๆ" เมษากล่าว "แต่เธอต้องหาทางออกนะลลิ… เธอจะยอมให้เขาควบคุมชีวิตไปตลอดแบบนี้ไม่ได้"

ขณะที่ลลิตากำลังคุยกับเมษาอยู่ จู่ๆ โทรศัพท์ของเธอก็มีสายเรียกเข้า เธอเห็นชื่อ "คุณกฤช" ขึ้นบนหน้าจอ หัวใจของเธอเต้นแรง

"ว่าไงคะ?" ลลิตาถามเสียงสั่น

"พรุ่งนี้… ฉันต้องไปต่างประเทศ… มีธุระด่วน" เสียงของกฤชดังมาจากปลายสาย "เธอ… อยู่ที่นี่ให้ดี… อย่าคิดทำอะไรโง่ๆ"

"ค่ะ…" ลลิตาตอบรับอย่างอ่อนแรง

"ถ้าเธอทำให้ฉันผิดหวัง… เธอจะเสียใจ" กฤชตัดสายไป

ลลิตาวางโทรศัพท์ลง เธอรู้สึกเหมือนมีเข็มเล็กๆ ทิ่มแทงเข้ามาในใจ การที่กฤชต้องเดินทางไปต่างประเทศ… มันอาจจะเป็นโอกาสที่เธอรอคอยก็ได้

"กฤชไปต่างประเทศ?" เมษากล่าว "นี่อาจจะเป็นโอกาสทองของเธอเลยนะลลิ"

"แต่… เขาบอกว่าอย่าคิดทำอะไรโง่ๆ" ลลิตากล่าว "ฉันกลัวว่าเขาจะรู้"

"ถ้าเธอวางแผนดีๆ… เขาอาจจะไม่รู้ก็ได้" เมษาเสนอแนะ "เธอจะลองติดต่อกรณ์อีกครั้งไหม?"

ลลิตาลังเล เธอมองไปที่โทรศัพท์ของเธอ ภาพของกรณ์ปรากฏขึ้นในหัว นึกถึงคำพูดของเขา "ฉันจะพาเธอหนีไป"

เธอรู้ดีว่ามันอันตราย แต่ความหวังริบหรี่ที่เริ่มก่อตัวขึ้นในใจ กำลังผลักดันให้เธอต้องลอง…

ในขณะเดียวกัน ที่คฤหาสน์หลังงาม กฤชกำลังนั่งจิบกาแฟมองออกไปนอกหน้าต่าง แววตาของเขาฉายแววครุ่นคิด

"เธอคิดว่าเธอจะหนีพ้นจากฉันไปได้งั้นเหรอ… ลลิตา?" เขากระซิบกับตัวเอง "ไม่… ไม่มีทาง"

เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดเบอร์บางเบอร์

"จัดการ… จับตาดูภรรยาฉันให้ดี… ห้ามให้เธอคลาดสายตา" เขาออกคำสั่งเสียงเย็นชา

แผนการบางอย่างกำลังก่อตัวขึ้นในใจของกฤช แผนการที่ซับซ้อนและอันตรายยิ่งกว่าเดิม… เขาจะยอมให้ลลิตาหนีไปง่ายๆ อย่างนั้นหรือ? ไม่มีทาง… เขาจะทำให้เธอรู้ว่า… การคิดจะต่อต้านเขา… มันต้องแลกมาด้วยอะไร