ตอนที่ 11 — การเผชิญหน้าอันดุเดือด

เสียงคำรามกึกก้องราวกับพายุที่กำลังจะโหมกระหน่ำดังขึ้นจากความมืดมิดของสวน กฤชวิ่งฝ่าความมืดราวกับพยัคฆ์ที่กำลังไล่ต้อนเหยื่อ เสียงฝีเท้าของเขาทุ้มหนักและรวดเร็วบ่งบอกถึงความโกรธเกรี้ยวที่ปะทุขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่ หัวใจของเขาบีบรัดด้วยความหวั่นวิตก เมื่อเห็นร่างของลลิตาถูกชายฉกรรจ์หลายคนกำลังล้อมกรอบเอาไว้

"ปล่อยเธอ!" เสียงของกฤชดังก้องไปทั่วบริเวณ เป็นคำสั่งที่เต็มไปด้วยอำนาจและเด็ดขาด ราวกับจะสะกดทุกสิ่งทุกอย่างให้หยุดนิ่ง

ชวินที่กำลังยืนมองภาพนั้นอยู่ด้วยท่าทางเยือกเย็น ‌หันกลับมาเผชิญหน้ากับกฤช ใบหน้าของเขาฉายแววประหลาดใจปนขบขัน "ไง... เจ้าของบ้าน"

"แก!" กฤชกัดฟันกรอด มองชวินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง "แกกล้าดียังไงมายุ่งกับคนของฉัน!"

"คนของแก?" ชวินเลิกคิ้วสูง ​"ผมไม่เห็นว่าจะมีอะไรที่เรียกว่า 'ของแก' ตรงนี้เลยสักอย่าง"

"แกคิดว่าแกจะหนีไปจากฉันได้เหรอ?" กฤชกล่าว พร้อมกับก้าวเท้าไปข้างหน้าอย่างช้าๆ "แกทำผิดครั้งใหญ่แล้ว ชวิน"

"ผมแค่ทำในสิ่งที่ผมควรทำ" ชวินตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ‍แต่แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความท้าทาย "ผมจะพาเธอไปจากที่นี่... ไปในที่ที่เธอควรอยู่"

"ที่ที่เธอควรอยู่คือที่นี่! อยู่กับฉัน!" กฤชตะคอก ดวงตาของเขาลุกวาวไปด้วยไฟแค้น

"คุณพูดเหมือนผมเป็นของเล่นของคุณ vậyนะ" ชวินกล่าว ‌"แต่ผมไม่คิดว่าคุณจะเห็นคุณค่าของสิ่งที่ตัวเองมีจริงๆ"

"หุบปาก!" กฤชคำราม "แกไม่มีสิทธิ์มาพูดอะไรเกี่ยวกับเธอทั้งนั้น!"

ทันใดนั้นเอง ชายฉกรรจ์ของชวินก็พุ่งเข้าใส่กฤชอย่างพร้อมเพรียง กฤชไม่รอช้า เขาตอบโต้กลับทันที การต่อสู้ที่ดุเดือดได้เริ่มต้นขึ้น ท่ามกลางความมืดมิด ‍เสียงหมัดต่อหมัด เสียงกระแทกกระทั้นดังสนั่นหวั่นไหว

กฤชต่อสู้ด้วยความคล่องแคล่วและรุนแรง เขามีประสบการณ์ในการต่อสู้มากกว่าคนของชวินอย่างเห็นได้ชัด ทุกการเคลื่อนไหวของเขามีประสิทธิภาพ และเต็มไปด้วยความเด็ดขาด เขาจัดการกับชายฉกรรจ์คนแล้วคนเล่าได้อย่างรวดเร็ว

ลลิตาที่ถูกจับตัวไว้ ได้แต่มองภาพเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความตื่นตระหนก หัวใจของเธอเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัว ​แต่ก็มีความหวังเล็กๆ ที่จุดประกายขึ้นเมื่อเห็นกฤชกำลังต่อสู้เพื่อเธอ

"ปล่อยฉันนะ!" เธอตะโกนอีกครั้ง พยายามดิ้นรนให้หลุดพ้น แต่ก็ไร้ประโยชน์

ชวินยืนมองการต่อสู้นั้นด้วยท่าทางสงบนิ่งราวกับว่านี่เป็นเรื่องปกติ เขากำลังรอคอยจังหวะที่เหมาะสม

"คุณจะสู้ไปทำไม?" ชวินตะโกนถามกฤช "คุณไม่มีทางชนะหรอก"

"ฉันจะสู้จนกว่าจะปกป้องเธอได้!" ​กฤชตอบกลับอย่างเด็ดเดี่ยว เขาเตะเข้าที่ท้องของชายฉกรรจ์คนหนึ่งอย่างแรง จนอีกฝ่ายกระเด็นล้มลงไป

การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด แต่ละฝ่ายต่างก็พยายามเอาชนะอีกฝ่ายให้ได้ กฤชเริ่มมีรอยฟกช้ำหลายแห่ง แต่เขาก็ยังคงสู้ต่อไป ราวกับว่าร่างกายของเขาไม่เคยรู้สึกเจ็บปวด

ในขณะที่กฤชกำลังจะจัดการกับชายฉกรรจ์คนสุดท้าย ชวินก็ขยับตัว ​เขาหยิบปืนออกมาจากเอวอย่างรวดเร็ว และเล็งไปที่กฤช

"พอแล้ว!" ชวินตะโกน "ถ้าแกไม่ยอมหยุด ฉันจะยิงแก!"

กฤชหยุดชะงัก เขาหันไปมองชวินด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความแค้น

"แกคิดว่าแกทำอะไรได้?" กฤชถามอย่างเย้ยหยัน

"ผมบอกแล้วไง ว่าผมจะพาเธอไปจากที่นี่" ชวินพูดพลางเดินเข้ามาใกล้กฤชช้าๆ "และผมจะไม่มีอะไรมาขวางทางผมได้"

"แกอย่าทำนะ!" ลลิตาร้องออกมาด้วยความตกใจ

"เงียบซะ ลลิตา" ชวินพูดโดยไม่ละสายตาจากกฤช "นี่มันไม่ใช่เรื่องของเธอ"

"ถ้าแกยิงฉัน... แกจะไม่ได้อะไรไปเลย" กฤชพูดอย่างท้าทาย

"ผมไม่ต้องการอะไรไปจากคุณ" ชวินตอบ "ผมแค่ต้องการเธอ"

ทันใดนั้น ชวินก็เหนี่ยวไกปืน!

เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วบริเวณ ลลิตาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอเห็นร่างของกฤชทรุดลงไปกองกับพื้น

"กฤช!" เธอตะโกนสุดเสียง พยายามจะวิ่งไปหาเขา แต่ก็ถูกชายฉกรรจ์ของชวินรั้งเอาไว้

"ไม่! ปล่อยฉันนะ! ฉันต้องไปช่วยเขา!" ลลิตาต่อสู้ดิ้นรนอย่างบ้าคลั่ง น้ำตาไหลอาบแก้ม

ชวินเดินเข้าไปหากฤชที่นอนจมกองเลือดอยู่บนพื้นด้วยท่าทางเยือกเย็น เขาโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูของกฤช "ครั้งนี้... แกแพ้แล้ว"

แต่แล้ว ก่อนที่ชวินจะได้ทำอะไรไปมากกว่านั้น เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นยิ่งกว่าเสียงฝีเท้าของกฤชดังมาจากอีกทิศทางหนึ่ง!

"หยุดนะ!"

เสียงนั้นดังก้องราวกับฟ้าผ่า! ร่างของชายฉกรรจ์อีกกลุ่มหนึ่งปรากฏตัวขึ้นมาอย่างกะทันหัน พวกเขาดูน่าเกรงขามและมีอำนาจมากกว่ากลุ่มของชวินอย่างเห็นได้ชัด

"ใครพวกแก?" ชวินถามด้วยน้ำเสียงที่เริ่มสั่นคลอน

"เรามาตามคำสั่งของเจ้านาย" ชายฉกรรจ์คนหนึ่งตอบ ใบหน้าของเขาเคร่งขรึมและเย็นชา

"เจ้านายของแกคือใคร?" ชวินถามอย่างไม่ยอมแพ้

"คนที่แกไม่ควรยุ่งด้วย" ชายฉกรรจ์คนนั้นกล่าว

สถานการณ์เริ่มตึงเครียด การต่อสู้ครั้งใหม่กำลังจะอุบัติขึ้น แต่ในขณะเดียวกัน ลลิตาก็เห็นโอกาส! ร่างของกฤชที่นอนนิ่งอยู่บนพื้นกำลังจะถูกทอดทิ้ง... เธอต้องทำอะไรบางอย่าง!

ด้วยแรงทั้งหมดที่มี ลลิตากระชากแขนของชายฉกรรจ์ที่รั้งเธออยู่จนหลุดออกไป เธอวิ่งตรงไปยังร่างของกฤชอย่างไม่คิดชีวิต

"กฤช! กฤช! ได้ยินฉันไหม!" เธอร้องเรียก พยายามจะปลุกเขา

แต่กฤชยังคงนอนนิ่ง ไม่มีการตอบสนองใดๆ ลลิตารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะพังทลายลงตรงหน้าเธอ

เธอพยายามจะปฐมพยาบาลเบื้องต้นให้เขาอย่างเร่งรีบ แต่เธอก็รู้สึกถึงความสิ้นหวังที่กำลังกัดกินหัวใจ... เธอจะทำอย่างไรดี?