ตอนที่ 25 — เงาแค้นที่ตามติด

“ถ้าอยากให้ชีวิตพ่อกับแม่ไม่ลำบากไปกว่านี้... ก็อย่าหันหลังกลับ” เสียงกระซิบแผ่วเบาของแม่ยังคงก้องอยู่ในโสตประสาทของลลิตา แม้จะผ่านมาหลายปี แต่ภาพใบหน้าซีดเผือดและดวงตาที่เต็มไปด้วยความหวังสุดท้ายของแม่ ยังคงตามหลอกหลอนเธอทุกค่ำคืน การตัดสินใจครั้งนั้นมันหนักหนาสาหัสเสียยิ่งกว่าการผ่าตัดที่ซับซ้อนที่สุดในชีวิตของเธอเสียอีก การแต่งงานกับกฤช ‌มาเฟียผู้เย็นชาและทรงอิทธิพล คือทางออกเดียวที่เธอมีในเวลานั้น เพื่อชดใช้หนี้ก้อนมหึมาที่พ่อของเธอทิ้งไว้เบื้องหลัง

ลมเย็นยะเยือกยามค่ำคืนพัดผ่านกรอบหน้าต่างของคฤหาสน์หรูที่กฤชจัดหาให้ ร่างบางของลลิตาในชุดนอนผ้าไหมกำลังนั่งกอดเข่าอยู่บนโซฟาตัวใหญ่ ดวงตาเหม่อลอยมองออกไปยังสวนอันกว้างใหญ่ที่มืดมิด ท่ามกลางความเงียบสงัด มีเพียงเสียงหัวใจที่เต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก ราวกับมีลางสังหรณ์บางอย่างที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ ​“ลลิตา... คิดอะไรอยู่?” เสียงทุ้มต่ำของกฤชดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้เธอสะดุ้งเล็กน้อย

เขาเดินเข้ามาใกล้ ยืนพิงกรอบประตูห้องนั่งเล่น ดวงตาคมกริบของเขากวาดมองใบหน้าซีดเผือดของเธออย่างสำรวจ “นอนไม่หลับเหรอ?”

ลลิตาพยายามฝืนยิ้ม “เปล่าค่ะ... ‍แค่คิดอะไรเพลินๆ” เธอไม่อยากให้เขารู้สึกเป็นห่วง หรือแย่ไปกว่านั้นคือ ไม่อยากให้เขารู้สึกว่าเธอเป็นภาระ

กฤชเดินเข้ามานั่งลงข้างๆ เธอ มือใหญ่เอื้อมไปกอดไหล่เธอไว้เบาๆ “ถ้ามีอะไรไม่สบายใจ บอกผมได้นะ” ‌น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนลงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ลลิตาซบหน้าลงกับอกแกร่งของเขา สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง “ขอบคุณค่ะคุณกฤช”

แต่แล้ว... เสียงไซเรนที่ดังมาจากระยะไกล บ่งบอกถึงการมาถึงของบางสิ่งบางอย่างที่อันตราย ทำให้บรรยากาศที่เคยสงบสุขกลับตึงเครียดขึ้นทันที กฤชผงกศีรษะขึ้นเล็กน้อย ‍ดวงตาของเขามองออกไปนอกหน้าต่าง ประกายตาฉายแววระแวดระวัง “มีคนมา”

สิ้นเสียงของเขา รปภ. หน้าคฤหาสน์ก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา “คุณกฤชครับ! มีรถหลายคันกำลังพุ่งเข้ามา! ดูท่าทางไม่เป็นมิตรครับ!”

กฤชลุกพรวดขึ้นทันที ​มือข้างหนึ่งกระชับปืนพกที่ซ่อนไว้ใต้เสื้อ มืออีกข้างคว้าแขนลลิตา “หลบไปข้างหลัง!” เขาออกคำสั่งเสียงเข้ม

เสียงปืนนัดแรกดังสนั่นหวั่นไหว ทำลายความเงียบสงัดของคฤหาสน์แห่งนี้ ลลิตาสะดุ้งสุดตัว กอดแขนกฤชแน่นราวกับจะฝากชีวิตไว้กับเขา “คุณกฤชคะ! ​เกิดอะไรขึ้น!”

“อย่าเพิ่งถาม! อยู่กับผม!” กฤชดึงเธอไปหลบหลังโซฟาที่แข็งแรง รปภ. อีกหลายคนรีบเข้ามาพร้อมอาวุธครบมือ เสียงต่อสู้ดังอึงอลไปทั่วบริเวณ การบุกโจมตีครั้งนี้มันรุนแรงกว่าทุกครั้งที่ผ่านมา ดูเหมือนว่าศัตรูจะมุ่งมั่นที่จะกำจัดพวกเขาให้สิ้นซาก

“ใครมันกล้าบุกมาถึงที่นี่!” ​กฤชตะโกนถามขณะที่ยิงตอบโต้ “พวกมันมาจากไหน!”

“ไม่ทราบครับ! แต่พวกมันมีจำนวนมาก!” รปภ. คนหนึ่งตะโกนตอบ

ลลิตาหลับตาปี๋ กลัวจนตัวสั่น ความรู้สึกกลัวตายคืบคลานเข้ามาครอบงำ ภาพใบหน้าของพ่อแม่ผุดขึ้นมาในหัวอีกครั้ง ถ้าเธอตายไป ใครจะดูแลพวกเขา? แล้วหนี้สินทั้งหมดจะตกเป็นของใคร?

“ลลิตา! ออกจากตรงนี้ไป!” กฤชผลักเธอออกไปทางประตูอีกด้าน “ไปที่ห้องนิรภัย! ผมจะตามไป!”

“ไม่ค่ะ! ฉันจะอยู่กับคุณ!” ลลิตาพยายามขัดขืน

“อย่าดื้อ! นี่ไม่ใช่เวลา! ไป!” กฤชผลักเธอแรงๆ จนเธอเซถลาไป ร่างสูงของเขากระโจนเข้าไปในวงล้อมการต่อสู้ ท่ามกลางเสียงปืนที่ดังไม่หยุด ลลิตาหันกลับไปมองกฤชเป็นครั้งสุดท้าย เห็นเพียงแผ่นหลังของเขาที่กำลังเผชิญหน้ากับอันตรายอย่างไม่สะทกสะท้าน

เธอวิ่งไปตามทางเดินที่มืดสลัว มุ่งหน้าไปยังห้องนิรภัยที่กฤชเคยบอกไว้ หัวใจของเธอเต้นแรงราวกับจะระเบิดออกมา เธอไม่เคยรู้สึกกลัวขนาดนี้มาก่อน ลืมความเจ็บปวดจากการใช้หนี้ ลืมทุกสิ่งทุกอย่าง เหลือเพียงความกลัวและความเป็นห่วงกฤช

เมื่อมาถึงประตูห้องนิรภัย เธอก็ใช้รหัสที่จำได้ขึ้นใจเปิดเข้าไป เสียงปืนเริ่มเงียบลง แต่ความหวาดกลัวยังคงเกาะกินหัวใจของเธอ เธอค่อยๆ แง้มประตูห้องนิรภัยออกมองไปนอกห้อง รปภ. หลายคนล้มลงนอนกองกับพื้น เลือดสีแดงสดไหลนองไปทั่วบริเวณ

ทันใดนั้นเอง ร่างสูงของชายคนหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าประตูห้องนิรภัย เขาไม่ใช่กฤช! ร่างนั้นสวมชุดดำสนิท ใบหน้าคมเข้มเคร่งเครียด ดวงตาฉายแววอำมหิต ราวกับปีศาจร้ายที่เพิ่งหลุดออกมาจากนรก

“ไง... แม่สาวน้อย” ชายคนนั้นเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน “ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ”

ลลิตาเบิกตากว้างด้วยความตกใจเมื่อจดจำใบหน้าของชายคนนั้นได้... เขาคือคนที่คอยตามล่าเธอและกฤชมาตลอด! ศัตรูตัวฉกาจที่เธอพยายามหลบหนีมาตลอดชีวิต!

“คุณ... คุณมาทำอะไรที่นี่?” เธอถามเสียงสั่น

“มาทวงคืนในสิ่งที่ฉันควรจะได้” ชายคนนั้นยิ้มมุมปากอย่างชั่วร้าย “และมาจัดการกับคนที่ขัดขวางฉัน”

ก่อนที่ลลิตาจะได้ตอบอะไร ชายคนนั้นก็พุ่งเข้ามาคว้าแขนเธอไว้แน่น “มา... ไปหาคู่หมั้นของเธอหน่อยสิ” เขาพูดพลางกระชากเธอให้เดินตามไป ภาพสุดท้ายที่ลลิตาเห็นก่อนที่ทุกอย่างจะมืดมิดไปคือใบหน้าที่เต็มไปด้วยเลือดของรปภ. คนหนึ่ง ล้มลงอยู่เบื้องหน้าเธอ... และเสียงตะโกนของกฤชที่ดังขึ้นมาอย่างแผ่วเบา... “ลลิตา!!!”