ลมหนาวปีนี้พัดพาบางสิ่งบางอย่างที่เย็นเยือก ราวกับจะแช่แข็งหัวใจที่เคยอบอุ่นให้กลายเป็นน้ำแข็ง ความทรงจำที่ถูกฝังกลบมานานนับทศวรรษ กำลังถูกปลุกให้ตื่นขึ้นอีกครั้งบนผืนแผ่นดินที่เคยเป็นบ้านเกิดของเธอ แพรวพราว หญิงสาวผู้มีดวงตาคมกริบราวกับใบมีด ราวกับจะกรีดแทงทุกสิ่งที่ขวางหน้า รอยยิ้มที่ประดับอยู่บนใบหน้าสวยหมดจดนั้น ช่างดูเยือกเย็นและปราศจากความรู้สึก ราวกับน้ำแข็งที่กำลังก่อตัวขึ้นในใจ
สิบปี… สิบปีที่เธอจากไป พร้อมกับหัวใจที่แตกสลาย และความลับที่เธอต้องแบกรับไว้เพียงลำพัง วันนี้ เธอไม่ได้กลับมาในฐานะหญิงสาวผู้อ่อนแอที่รอคอยการกลับมาของชายคนรักอีกแล้ว แต่เธอคือ “แพรวพราว” หญิงสาวผู้ทรงอิทธิพลในโลกธุรกิจที่ใครๆ ก็ต่างเกรงขาม เธอกลับมาพร้อมกับแผนการที่รัดกุมราวกับใยแมงมุม พร้อมที่จะทวงคืนทุกสิ่งทุกอย่างที่เธอเคยสูญเสียไปจากคนที่เคยทำลายชีวิตเธอ
รถลีมูซีนสีดำสนิทจอดนิ่งอยู่หน้าประตูรั้วเหล็กดัดขนาดใหญ่ กรงเหล็กที่เคยปิดกั้นเธอจากโลกภายนอก แต่ครั้งนี้ มันกลับดูเหมือนไม่สามารถกักขังเธอได้อีกต่อไป แพรวพราวลดกระจกหน้ารถลง เผยให้เห็นใบหน้าสวยที่ฉายแววบางอย่างที่ยากจะคาดเดา สายตาของเธอจับจ้องไปยังคฤหาสน์หลังใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า คฤหาสน์หลังนี้… เคยเป็นทุกสิ่งทุกอย่างของเธอ เป็นที่ที่เต็มไปด้วยความสุข เสียงหัวเราะ และความรักอันหอมหวาน แต่สุดท้าย มันก็กลายเป็นสถานที่ที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด ความทรยศ และรอยแผลเป็นที่ไม่มีวันจางหาย
“ถึงแล้วค่ะคุณแพรว” เสียงของคนขับรถดังขึ้น ทำลายภวังค์ของเธอ
แพรวพราวพยักหน้าเบาๆ “ลงไปได้แล้ว”
เธอค่อยๆ ก้าวลงจากรถ แสงแดดยามบ่ายคล้อยสาดส่องลงมากระทบใบหน้าสวย ทำให้เธอดูเจิดจรัสราวกับเทพธิดา แต่ภายใต้ความงดงามนั้น ซ่อนเร้นไว้ซึ่งเปลวไฟแห่งความแค้นที่กำลังจะปะทุขึ้น
เธอเดินไปตามทางเดินที่ปูด้วยหินขัดอย่างช้าๆ ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความมั่นใจที่ไม่เคยมีมาก่อน เธอจำได้ทุกรายละเอียดของที่นี่ แม้กระทั่งกลิ่นดิน กลิ่นดอกไม้ที่ยังคงเหมือนเดิม ราวกับเวลาไม่เคยเดินหน้าไปจากที่นี่เลย
“คุณแพรว… คุณกลับมาแล้วจริงๆ” เสียงแหลมของแม่บ้านประจำบ้านดังขึ้นด้วยความตกใจปนดีใจ
แพรวพราวหันไปมองแม่บ้านวัยกลางคน ใบหน้าของเธอยังคงมีรอยยิ้ม แต่เป็นรอยยิ้มที่บางเบา “สวัสดีค่ะป้าสมใจ”
“คุณพระคุณเจ้า… ตั้งสิบปีเลยนะคะ คุณไปอยู่ที่ไหนมาคะ” ป้าสมใจรีบเข้ามาประคองแขน
“เรื่องนั้น… เอาไว้ก่อนนะคะป้า ตอนนี้แพรวมีเรื่องสำคัญที่ต้องทำ” แพรวพราวยิ้มมุมปาก
“เรื่องสำคัญอะไรคะคุณแพรว… คุณธาม… คุณธามเขาอยู่ที่นี่นะคะ” ป้าสมใจเอ่ยชื่อชายหนุ่มที่เคยเป็นทุกสิ่งทุกอย่างของแพรวพราว
คำว่า “คุณธาม” หลุดออกมาจากปากป้าสมใจ ราวกับมีดเล่มบางกรีดลงไปบนหัวใจของเธออีกครั้ง แพรวพราวสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามควบคุมอารมณ์ไม่ให้แสดงออกมา
“ใช่ค่ะ… ฉันรู้ว่าเขาอยู่ที่นี่” เธอตอบเสียงเรียบ “แล้ว… คุณธามเป็นยังไงบ้างคะ”
“คุณธาม… คุณธามเขา… เขาประสบความสำเร็จมากเลยค่ะคุณแพรว ตอนนี้เป็นเจ้าของบริษัทใหญ่โต… ดูแลทุกอย่างแทนคุณพ่อคุณแม่… เขา… เขาดูดีขึ้นมากเลยนะคะ” ป้าสมใจพยายามเล่าด้วยน้ำเสียงที่แสดงความภาคภูมิใจ แต่ก็แฝงไว้ด้วยความกังวล
“ดีค่ะ” แพรวพราวตอบสั้นๆ “แล้ว… ท่านทั้งสองล่ะคะ”
“คุณท่าน… คุณท่านก็ยังแข็งแรงดีค่ะ แต่ช่วงนี้ท่านก็… เริ่มเหงาๆ บ้างค่ะ… คงคิดถึงคุณแพรวมาก” ป้าสมใจเอ่ยปาก
ความคิดถึง… คำพูดเหล่านี้มันช่างย้อนแย้งเหลือเกินกับสิ่งที่เธอได้รับมาเมื่อสิบปีก่อน
“ถ้าอย่างนั้น… วันนี้แพรวขอเข้าพบท่านก่อนนะคะ” แพรวพราวตัดบท
“ได้เลยค่ะคุณแพรว… เชิญทางนี้ค่ะ” ป้าสมใจนำทางแพรวพราวเข้าไปในคฤหาสน์ที่คุ้นเคย แต่กลับรู้สึกแปลกแยกเสียเหลือเกิน
ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม… โซฟาตัวใหญ่ รูปภาพบนผนัง แจกันดอกไม้… มีเพียงบรรยากาศที่เปลี่ยนไป จากที่เคยอบอุ่น เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะ กลับกลายเป็นความเงียบงันที่น่าอึดอัด
เมื่อเดินผ่านห้องรับแขก แพรวพราวชะงักกึก สิ่งที่เธอเห็นทำให้หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมาจากอก
บนโซฟาตัวใหญ่… นั่งอยู่ชายหนุ่มคนหนึ่ง… ใบหน้าคมเข้มที่คุ้นเคย… รอยยิ้มที่เคยทำให้เธอละลาย… ดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยความรัก…
ธาม… เขายังคงดูดีเช่นเคย… อาจจะดูดีกว่าเดิมด้วยซ้ำ
เขาเงยหน้าขึ้นมองเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าที่เดินเข้ามา… ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ราวกับไม่เชื่อในสิ่งที่เห็น
“แพรว…” เสียงของเขาแหบพร่า… เต็มไปด้วยความประหลาดใจ… และบางสิ่งบางอย่างที่แพรวพราวอ่านไม่ออก
แพรวพราวมองธาม… เธอกำลังมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกที่เคยเป็นความสุข… แต่ตอนนี้ มันกลับกลายเป็นบาดแผลที่กำลังจะปริออกอีกครั้ง
“สวัสดีค่ะ… คุณธาม” เธอเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาจนแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง… รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นอีกครั้งบนใบหน้าสวยคม… รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความหมาย… ความหมายที่ธามอาจจะไม่มีวันเข้าใจ
นี่ไม่ใช่การกลับมาเพื่อการคืนดี… แต่เป็นการกลับมาเพื่อจุดชนวนไฟแค้นที่ถูกเก็บงำมานาน… เกมแห่งความปรารถนาและไฟแค้น… กำลังจะเริ่มต้นขึ้น… และธาม… คือเป้าหมายสำคัญของเกมนี้
เธอเดินผ่านหน้าเขาไปราวกับคนที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน… ทิ้งไว้เพียงความเงียบงันที่หนักอึ้ง… และสายตาของธามที่ยังคงจับจ้องมาที่แผ่นหลังของเธอ… ด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อน…
แพรวพราวกำหมัดแน่น… ปลายนิ้วของเธอจิกเข้าไปในฝ่ามือจนเป็นรอย… เธอมองผ่านหน้าต่างบานใหญ่ไปยังสวนดอกไม้ที่เคยเป็นความทรงจำอันงดงาม… แต่วันนี้… มันกลับดูเหมือนลานประลองแห่งการแก้แค้น…
“เกมนี้… ฉันจะเป็นคนกำหนดกติกาเอง” เธอพึมพำกับตัวเอง… เสียงแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว
รักลวงไฟปรารถนากลับมาแก้แค้น
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก