“ผมต้องการข้อมูลเพิ่มเติมเกี่ยวกับโครงการนี้ครับ” ธามพูดเสียงทุ้ม สายตายังคงจ้องมองไปที่แบบแปลนโครงการที่แพรวพราวนำมาวางไว้บนโต๊ะทำงานของเขา การทำงานร่วมกันครั้งนี้มันไม่ใช่แค่เรื่องธุรกิจ แต่มันคือการเผชิญหน้ากับอดีตอันเจ็บปวดที่เขาพยายามลืมมาตลอด
แพรวพราวเลื่อนเก้าอี้เข้ามาใกล้ “ได้ค่ะ คุณธามต้องการข้อมูลส่วนไหนเป็นพิเศษคะ? ดิฉันมีทีมงานผู้เชี่ยวชาญที่พร้อมจะให้รายละเอียดทุกอย่าง” เธอพูดพลางโน้มตัวลงมาเล็กน้อย แสงไฟจากโคมไฟบนโต๊ะสะท้อนบนเส้นผมสีดำขลับของเธอ ทำให้เห็นประกายเงางามที่เขาเคยหลงใหล
“ทุกอย่างครับ” ธามตอบ “ผมต้องการเข้าใจภาพรวมทั้งหมด เพื่อให้แน่ใจว่า ‘ไพรม์ ดีเวลลอปเมนต์’ ของเราจะสามารถดำเนินงานได้อย่างราบรื่น”
“แน่นอนค่ะ” แพรวพราวยิ้ม “ดิฉันจะให้ทีมงานของดิฉันเข้าไปประสานงานกับทีมของคุณโดยตรง เพื่อให้คุณได้ข้อมูลที่รวดเร็วและครบถ้วนที่สุด”
ตลอดหลายวันที่ผ่านมา พวกเขาต้องใช้เวลาอยู่ด้วยกันบ่อยครั้ง ทั้งการประชุม การลงพื้นที่สำรวจโครงการ หรือแม้แต่การพูดคุยหารือกันในรายละเอียดปลีกย่อย การทำงานร่วมกันภายใต้ข้อตกลงที่ดูเหมือนจะเป็นประโยชน์ต่อทั้งสองฝ่ายนี้ กลับทำให้ความรู้สึกเก่าๆ ที่เคยมีระหว่างพวกเขากลับมาค่อยๆ ก่อตัวขึ้นอีกครั้ง
ธามสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงในตัวแพรวพราว เธอดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้น แข็งแกร่งขึ้น และเด็ดขาดมากขึ้นกว่าเดิม แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็ยังมองเห็นร่องรอยของความอ่อนหวานและความเป็นผู้หญิงที่ซ่อนอยู่ภายใต้ภาพลักษณ์ของนักธุรกิจหญิงผู้ประสบความสำเร็จ
“คุณแพรวพราว… ผม… เอ่อ…” ธามลังเลที่จะพูดสิ่งที่อยู่ในใจ เขาไม่แน่ใจว่าควรจะพูดถึงเรื่องในอดีตดีหรือไม่
แพรวพราวเหลือบมองเขา “มีอะไรคะคุณธาม?”
“ผม…อยากจะขอโทษเรื่องในอดีต” ธามพูดเสียงเบา “ผมรู้ว่าผมทำให้คุณเจ็บปวดมาก”
รอยยิ้มของแพรวพราวหายไปทันที สีหน้าของเธอดูเคร่งเครียดขึ้น “คุณธามคะ… สิ่งที่เกิดขึ้นไปแล้วก็ให้มันผ่านไปค่ะ ตอนนี้เรามีเรื่องที่สำคัญกว่าต้องโฟกัส”
“แต่ผมรู้สึกผิดจริงๆ” ธามยังคงยืนยัน
“คุณรู้สึกผิด…หรือคุณแค่รู้สึกเสียใจที่พลาดโอกาสดีๆ ไป?” แพรวพราวถามกลับ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยคำถามที่ชวนให้คิด
ธามอึ้งไปกับคำถามนั้น เขาไม่เคยคิดว่าแพรวพราวจะพูดจาตรงไปตรงมาแบบนี้ “ผม…ผมไม่ได้หมายความแบบนั้น”
“แล้วคุณหมายความว่าอย่างไรคะ?” แพรวพราวถามต่อ “ในเมื่อคุณเป็นคนตัดสินใจเดินจากไปเอง…แล้วตอนนี้คุณจะกลับมาพูดเรื่องความรู้สึกผิดกับฉันทำไม?”
น้ำเสียงของเธอเย็นชาลงเรื่อยๆ เหมือนน้ำแข็งที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น ธามรู้สึกได้ถึงกำแพงที่แพรวพราวกำลังสร้างขึ้นรอบตัวเธอ
“ผม…ผมแค่อยากให้คุณรู้ว่าผมเสียใจ” ธามพูดเสียงแผ่ว
“เสียใจ…ที่คุณทิ้งฉันไป หรือเสียใจที่คุณต้องมาทำงานกับฉันในตอนนี้?” แพรวพราวถามกลับอย่างเลือดเย็น “โปรดเลือกคำตอบให้ดีนะคะคุณธาม เพราะคำตอบของคุณ…อาจจะส่งผลต่ออนาคตของโครงการนี้ได้”
บรรยากาศในห้องประชุมพลันตึงเครียดขึ้นทันที ธามรู้สึกเหมือนถูกต้อนเข้ามุม เขาไม่เข้าใจว่าทำไมแพรวพราวถึงยังคงต่อว่าเขาอยู่ ทั้งๆ ที่เขาเป็นฝ่ายที่ยอมรับข้อเสนอของเธอ
“ผม…ผมแค่อยากจะร่วมงานกับคุณให้ดีที่สุด” ธามตัดสินใจเปลี่ยนเรื่อง “และผมเชื่อว่า…เราจะทำให้โครงการนี้ประสบความสำเร็จได้”
แพรวพราวถอนหายใจยาว “ดีค่ะ… ดิฉันก็หวังเช่นนั้น”
เธอหยิบเอกสารอีกปึกหนึ่งขึ้นมา “เอาล่ะค่ะ… เรามาดูแบบการก่อสร้างอาคารหลักกันดีกว่าค่ะ ดิฉันมีความคิดเห็นบางอย่างที่อยากจะปรับปรุง”
ตลอดการประชุม ธามรู้สึกได้ถึงความห่างเหินระหว่างพวกเขาที่เพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ แม้จะนั่งอยู่ใกล้กัน แต่ความรู้สึกที่เคยมีกลับกลายเป็นความระแวงและความไม่ไว้วางใจ แพรวพราวกำลังเล่นเกมอะไรบางอย่างกับเขา และเขาก็รู้สึกได้ว่าเขากำลังตกเป็นเหยื่อของเกมนั้น
ในขณะที่พวกเขากำลังหารือกันอย่างเคร่งเครียด ธามก็สังเกตเห็นบางอย่างที่ซ่อนอยู่ในกระเป๋าถือของแพรวพราว เป็นซองเอกสารสีน้ำตาลที่ดูแปลกตา เขาพยายามเพ่งมอง แต่แพรวพราวก็รีบปิดกระเป๋าของเธออย่างรวดเร็ว
“คุณธามคะ… มีอะไรหรือเปล่าคะ?” แพรวพราวถามเมื่อเห็นเขามองไปที่กระเป๋าของเธอ
“เปล่าครับ… ผมแค่มองเห็นบางอย่างที่น่าสนใจ” ธามตอบกลบเกลื่อน
แพรวพราวเลิกคิ้วเล็กน้อย “น่าสนใจ…อย่างไรคะ?”
“ไม่ทราบครับ… แค่รู้สึกว่ามันอาจจะเป็นประโยชน์ต่อโครงการของเรา” ธามตอบ พยายามรวบรวมสติ เขาต้องหาทางเข้าถึงเอกสารนั้นให้ได้
ความใกล้ชิดที่เกิดขึ้นจากการทำงานร่วมกัน กำลังก่อให้เกิดอันตรายที่มองไม่เห็น แพรวพราวกำลังใช้ความรู้สึกเก่าๆ ที่ธามมีต่อเธอเป็นเครื่องมือในการดำเนินแผนการแก้แค้นของเธออย่างช้าๆ และแยบยล
เมื่อการประชุมสิ้นสุดลง แพรวพราวลุกขึ้นยืน “ดิฉันขอตัวก่อนนะคะคุณธาม มีธุระต่อ”
“เดี๋ยวก่อนครับ คุณแพรวพราว” ธามรีบเอ่ยรั้งเธอไว้ “ผม…อยากจะชวนคุณไปทานอาหารเย็นด้วยกัน”
แพรวพราวยิ้มบางๆ “ทานอาหารเย็น…กับคุณธาม? ในฐานะอะไรคะ?”
“ในฐานะ…เพื่อนเก่า” ธามพูดอย่างมีความหวัง
แพรวพราวนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า “ก็ได้ค่ะ… แต่ขอแค่เป็นมื้อเย็นธรรมดาๆ นะคะ ไม่ต้องคิดอะไรมาก”
ธามรู้สึกดีใจเล็กน้อย เขาคิดว่านี่อาจเป็นโอกาสที่จะได้พูดคุยกับเธออย่างเปิดอก และอาจจะค้นพบความจริงบางอย่างที่ซ่อนอยู่
แต่เขาไม่รู้เลยว่า…มื้อเย็นครั้งนี้ กำลังจะนำพาเขาสู่กับดักที่แพรวพราวกำลังวางไว้…
รักลวงไฟปรารถนากลับมาแก้แค้น
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก