ตอนที่ 21 — รอยยิ้มของลูกชาย...ที่มาพร้อมกับเงื่อนงำ

“ไม่จริง... เป็นไปไม่ได้!” เสียงอุทานแผ่วเบาหลุดออกมาจากริมฝีปากของแพรวพราว ดวงตาคู่สวยเบิกกว้างขึ้นอย่างไม่อยากเชื่อ ราวกับกำลังเห็นภาพหลอน มือเรียวสั่นเทา พยายามจะคว้าหนังสือพิมพ์ขึ้นมาดูใกล้ๆ อีกครั้ง

ภาพเด็กชายตัวน้อยที่กำลังยิ้มอย่างร่าเริงข้างๆ ‌ธาม... มันช่างคุ้นเคย ราวกับเป็นเงาสะท้อนบางอย่างในจิตใจของเธอ มันเป็นรอยยิ้มที่เธอคุ้นเคย รอยยิ้มที่เธอเฝ้ามองมาตลอดห้าปีที่ผ่านมา

“นี่มัน... เรื่องอะไรกัน?” เธอพึมพำกับตัวเอง ใบหน้าซีดเผือดอย่างเห็นได้ชัด ​ความสงสัย ความสับสน และความเจ็บปวดถาโถมเข้ามาอย่างรุนแรง

คุณอดิศักดิ์ที่ยืนอยู่ข้างๆ สังเกตเห็นความผิดปกติของคุณแพรวพราว “คุณแพรวพราวครับ? มีอะไรผิดปกติหรือเปล่าครับ?”

แพรวพราวเงยหน้าขึ้นมองคุณอดิศักดิ์ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความสับสน “คุณอดิศักดิ์... ‍เด็กคนนี้...” เธอชี้ไปที่รูปถ่ายในหนังสือพิมพ์ “เขาคือใครคะ?”

คุณอดิศักดิ์มองตามนิ้วมือของคุณแพรวพราวไปยังรูปถ่าย เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “เด็กคนนั้น... เท่าที่ผมทราบ เขาคือลูกชายของคุณธามครับ ทายาทเพียงคนเดียวของตระกูล”

“ลูกชาย?” ‌คำว่า ‘ลูกชาย’ ดังสะท้อนอยู่ในโสตประสาทของแพรวพราว ราวกับจะบดขยี้หัวใจของเธอให้แหลกละเอียด เธอไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเลย! ไม่เคยมีใครบอกเธอ!

“ใช่ครับ” คุณอดิศักดิ์ตอบอย่างสงสัย “คุณแพรวพราวไม่ทราบเรื่องนี้มาก่อนเหรอครับ?”

แพรวพราวส่ายหน้าช้าๆ ‍น้ำตาเริ่มเอ่อคลอเบ้า เธอจำได้ดีถึงวันที่เธอตั้งครรภ์ เธอดีใจมากแค่ไหนที่กำลังจะได้มีโซ่ทองคล้องใจกับคนที่เธอรัก แต่แล้ว... ทุกอย่างก็พังทลายลง เธอถูกทิ้งไปอย่างไม่ใยดี โดยไม่รู้เลยว่าเธอกำลังอุ้มท้องลูกของเขาอยู่

“เป็นไปได้อย่างไร...” เธอพึมพำ ​เสียงสั่นเครือ “ผม... ผมไม่รู้เรื่องนี้เลย...”

แต่แล้ว... ความคิดหนึ่งก็แวบเข้ามาในหัวของแพรวพราว สมองอันเฉียบคมของเธอเริ่มประมวลผลภาพเหตุการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นในอดีต

วันที่เธอท้อง... วันที่เธอพยายามจะบอกธาม... วันที่เขาปฏิเสธเธอ... ​วันที่เธอหนีไป... วันที่เธอเห็นเขากับผู้หญิงคนหนึ่ง... วันที่เธอเชื่อว่าเขาไปมีผู้หญิงคนอื่น...

“ไม่...” แพรวพราวกุมมือแน่น “นี่มัน... ไม่ใช่ความจริง...”

เธอจำได้ดีถึงวันที่เธอจากมา เธอท้องแก่ใกล้คลอดแล้ว แต่ธามกลับกล่าวหาว่าเธอคบซ้อน และบอกว่าเด็กในท้องไม่ใช่ลูกของเขา ​เขาไล่เธอไปอย่างไม่ใยดี เธอเสียใจมาก เสียใจจนแทบจะขาดใจตาย

เธอตัดสินใจที่จะเก็บลูกน้อยที่กำลังจะเกิดมาไว้เพียงลำพัง เธออยากให้ลูกเติบโตขึ้นมาโดยไม่ต้องรู้จักกับผู้เป็นพ่อที่ใจร้ายคนนั้น

แต่... ถ้าเด็กคนนี้คือลูกของธามจริงๆ... แล้วลูกของเธอ... ลูกของเธออยู่ที่ไหน?

ความคิดนี้ทำให้แพรวพราวแทบจะบ้าคลั่ง เธอเริ่มสับสน เธอจำได้ดีว่าเธอตั้งครรภ์ และเธอจำได้ดีว่าเธอต้องคลอดลูก แต่... ทำไมเธอถึงไม่เคยเห็นหน้าลูกของเธอเลย?

“คุณอดิศักดิ์...” แพรวพราวเงยหน้าขึ้นมองคุณอดิศักดิ์ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความหวังและความสิ้นหวังผสมปนเปกัน “คุณแน่ใจนะว่าเด็กคนนี้คือลูกของคุณธาม?”

“แน่ใจครับคุณแพรวพราว” คุณอดิศักดิ์ตอบเสียงหนักแน่น “ข้อมูลนี้มาจากแหล่งข่าวที่เชื่อถือได้ครับ”

แพรวพราวทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ทำงานของเธอ เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง เธอไม่รู้ว่าอะไรคือความจริง อะไรคือเรื่องหลอกลวง

เธอจำได้ว่าวันที่เธอหนีไป เธอท้องแก่มาก เธอไปคลอดลูกที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่งในต่างจังหวัดอย่างเงียบๆ เธอจำได้ว่าเธอได้พบกับพยาบาลคนหนึ่งที่คอยดูแลเธอเป็นอย่างดี แต่หลังจากนั้น... ภาพทุกอย่างก็เลือนรางไป

เธอจำได้เพียงว่า เมื่อเธอตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เธอก็พบว่าตัวเองอยู่คนเดียว และ... เธอไม่เห็นแม้แต่เงาของลูกน้อยที่เธอเพิ่งจะคลอดออกมา

“เป็นไปได้อย่างไร...” น้ำตาของแพรวพราวไหลอาบแก้ม “ลูกของฉัน... หายไปไหน?”

ความทรงจำที่เลือนรางเริ่มกลับมาทีละน้อย ภาพของพยาบาลคนนั้น... ใบหน้าที่ดูใจดี... และคำพูดบางอย่างที่เธอจำไม่ได้

“คุณอดิศักดิ์...” แพรวพราวสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามรวบรวมสติ “ฉันต้องการให้คุณสืบเรื่องเด็กคนนี้... สืบประวัติของเขา... และสืบหาความจริงเกี่ยวกับแม่ของเขา... ฉันต้องการรู้ว่า... ใครคือแม่ที่แท้จริงของเด็กคนนี้!”

เธอรู้ดีว่าเรื่องนี้มันซับซ้อนกว่าที่คิด มันอาจจะมีอะไรบางอย่างที่เธอไม่เคยรู้มาก่อน อาจจะมีใครบางคนที่วางแผนบางอย่างเอาไว้

“ครับคุณแพรวพราว” คุณอดิศักดิ์ตอบรับอย่างหนักแน่น “ผมจะรีบดำเนินการทันทีครับ”

แพรวพราวเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ดวงตาของเธอจ้องมองไปยังรูปถ่ายในหนังสือพิมพ์อีกครั้ง ใบหน้าของเด็กชายที่กำลังยิ้มอย่างร่าเริง ราวกับจะบอกว่าเขามีความสุขดี

แต่ในขณะเดียวกัน... รอยยิ้มนั้นก็เป็นเครื่องเตือนใจว่า เธออาจจะกำลังถูกหลอกลวงอย่างร้ายแรง

เธอรู้ดีว่าการกลับมาครั้งนี้ของเธอ ไม่ใช่แค่การแก้แค้นธามเท่านั้น แต่เธอยังต้องค้นหาความจริงเกี่ยวกับลูกของเธอด้วย

“ลูกของฉัน...” แพรวพราวพึมพำ “ไม่ว่าใครจะพรากแกไปจากฉัน... แม่คนนี้จะตามหาแกจนเจอ”

เธอเงยหน้าขึ้นมองเพดานห้องทำงานที่หรูหรา แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความปั่นป่วน เธอไม่รู้ว่าสิ่งที่เธอเห็นคือความจริง หรือเป็นเพียงภาพลวงตาที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อหลอกล่อเธอ

แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้แน่ชัด คือ... เธอจะต้องค้นหาความจริงให้ได้ ไม่ว่าจะต้องแลกมาด้วยอะไรก็ตาม

ทันใดนั้นเอง... เสียงโทรศัพท์มือถือของเธอก็สั่นขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นข้อความที่ส่งมาจากเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย

แพรวพราวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดู ข้อความสั้นๆ เพียงไม่กี่คำ แต่กลับทำให้หัวใจของเธอเต้นระรัวยิ่งกว่าเดิม

“ถ้าอยากรู้ความจริง... มาพบฉันที่ ‘สวนผีเสื้อ’ คืนนี้... ถ้ามาคนเดียว...”

แพรวพราวขมวดคิ้วแน่น ‘สวนผีเสื้อ’ สถานที่ที่เธอเคยมีความทรงจำที่แสนหวานกับธาม... และข้อความนี้... ใครกันแน่ที่ส่งมา? และทำไมถึงต้องการพบเธอในที่แห่งนั้น?

เธอรู้ดีว่านี่เป็นกับดัก... แต่ความอยากรู้ ความต้องการที่จะค้นหาความจริงเกี่ยวกับลูกของเธอ... มันแข็งแกร่งเกินกว่าที่เธอจะปฏิเสธได้

“สวนผีเสื้อ...” แพรวพราวพึมพำชื่อสถานที่นั้น ใบหน้าของเธอฉายแววเด็ดเดี่ยว “ฉันจะไป...”

เธอไม่รู้ว่าคืนนี้จะเกิดอะไรขึ้น เธอไม่รู้ว่าเธอจะเจอใคร และเธอไม่รู้ว่าความจริงที่เธอจะได้พบ จะทำให้เธอเจ็บปวดมากเพียงใด

แต่เธอรู้ว่า... เธอต้องไป