"คุณมายุ่งกับชีวิตของฉันกับภูทำไมคะ คุณธาม?" เสียงของแพรวพราวเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งที่จับตัว เธอยืนประจันหน้ากับธามที่หน้าออฟฟิศใหญ่ของเธอ แววตาเต็มไปด้วยความไม่ไว้วางใจและขุ่นเคือง
หลังจากเหตุการณ์ในห้างสรรพสินค้า ธามก็พยายามติดต่อหาแพรวพราวอยู่หลายครั้ง แต่เธอหลบเลี่ยงเขาตลอด จนในที่สุด ธามก็ตัดสินใจบุกมาหาเธอถึงที่ทำงาน โดยมีจุดประสงค์เดียวคือ ต้องการคำอธิบาย และต้องการทำความรู้จักกับลูกชายที่เขาเพิ่งค้นพบ
"ผม... ผมแค่ต้องการคุยกับคุณแพรวพราว" ธามตอบอย่างอึดอัด เขารู้สึกได้ถึงกำแพงที่แพรวพราวสร้างขึ้นมาอย่างหนาแน่น
"เราไม่มีอะไรจะคุยกันแล้วค่ะ คุณธาม คุณทิ้งฉันไปแล้ว คุณไม่มีสิทธิ์มายุ่งกับชีวิตของฉันอีก" แพรวพราวยังคงยืนกรานที่จะรักษาระยะห่าง
"แต่ภู... เขาคือลูกของเรานะแพรวพราว" ธามเอ่ยชื่อลูกชายออกมาอย่างแผ่วเบา
คำพูดนั้นทำให้แพรวพราวชะงักไปเล็กน้อย แววตาของเธอสั่นไหว แต่ก็กลับมาแข็งกร้าวอีกครั้ง "คุณไม่มีสิทธิ์พูดแบบนั้น คุณไม่มีสิทธิ์มายุ่งกับภู"
"ผมอยากจะรับผิดชอบ ผมอยากจะเป็นพ่อของเขา" ธามพยายามอธิบาย
แพรวพราวหัวเราะเยาะอย่างขมขื่น "รับผิดชอบ? คุณเคยคิดถึงคำว่ารับผิดชอบบ้างไหมคะ ตอนที่คุณทิ้งฉันไป คุณเคยคิดถึงอนาคตของใครบ้างไหม?"
น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ถูกสะสมมานานหลายปี ธามได้แต่ยืนนิ่งฟัง เขาไม่สามารถปฏิเสธความผิดของตัวเองได้
"ผมรู้ว่าผมผิด ผมรู้ว่าผมทำผิดกับคุณไว้เยอะ" ธามยอมรับ "แต่ผมอยากจะแก้ไข ผมอยากจะมอบสิ่งที่ดีที่สุดให้กับภู"
แพรวพราวเดินเข้ามาใกล้ธามมากขึ้น ดวงตาของเธอจ้องมองเขาอย่างไม่ลดละ "สิ่งที่ดีที่สุดที่คุณจะมอบให้ภู คือการที่คุณอยู่ห่างๆ เขาต่างหากค่ะ"
"ผมทำแบบนั้นไม่ได้" ธามยืนกราน "ผมจะไม่มีวันยอมให้ลูกชายของผมต้องเติบโตมาโดยไม่มีพ่อ"
"คุณคิดว่าคุณพร้อมจะเป็นพ่อแล้วเหรอคะ? คุณเคยอยู่กับเขาเลยสักวันไหม? คุณเคยเห็นเขาเวลาที่เขากลัวเวลาที่เขาป่วยบ้างไหม?" น้ำเสียงของแพรวพราวเริ่มสั่นเครือ "คุณไม่รู้หรอกว่ามันยากแค่ไหน ที่จะต้องเป็นทั้งพ่อและแม่ในเวลาเดียวกัน"
ธามรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าอย่างจัง เขาตระหนักได้ถึงความจริงที่แพรวพราวพูด เขาไม่เคยมีส่วนร่วมในชีวิตของภูเลยแม้แต่น้อย
"ผม... ผมขอโอกาสได้ไหมแพรวพราว" ธามวิงวอน "ขอโอกาสได้ทำความรู้จักกับภู... ขอโอกาสได้พิสูจน์ตัวเอง"
แพรวพราวหลับตาลง สูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามรวบรวมสติ "คุณธามคะ... ในเมื่อคุณมาถึงจุดนี้แล้ว ฉันก็จะพูดให้ชัดเจน"
เธอเปิดตาขึ้นมามองธามอีกครั้ง คราวนี้แววตาของเธอเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว "ฉันจะให้โอกาสคุณ... แต่ไม่ใช่เพื่อตัวฉันเอง"
ธามเงยหน้ามองแพรวพราวด้วยความหวัง "คุณหมายความว่ายังไง?"
"ฉันจะให้คุณได้เจอกับภู... แต่คุณต้องทำตามเงื่อนไขของฉัน" แพรวพราวยื่นข้อเสนอ
"เงื่อนไขอะไรครับ?" ธามถามอย่างกระตือรือร้น
"คุณต้องพิสูจน์ให้ฉันเห็นว่า คุณจะสามารถเป็นพ่อที่ดีให้กับภูได้จริงๆ" แพรวพราวพูดอย่างหนักแน่น "คุณต้องแสดงให้ฉันเห็นว่า คุณพร้อมที่จะเสียสละเพื่อเขา คุณต้องแสดงให้ฉันเห็นว่า คุณจะไม่มีวันทิ้งเขาไปเหมือนที่คุณเคยทำกับฉัน"
"ผมจะทำทุกอย่าง" ธามตอบรับทันที
"ไม่ใช่แค่พูดค่ะ คุณธาม" แพรวพราวเน้นย้ำ "ฉันต้องการการกระทำ"
"บอกมาเลยครับ... ผมพร้อมทำทุกอย่าง" ธามยืนยัน
แพรวพราวเดินเข้ามาใกล้ธามอีกครั้ง และวางมือบนหน้าอกของเขา "เงื่อนไขของฉันคือ... คุณจะต้องเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของภูอย่างแท้จริง คุณจะต้องยอมรับในตัวตนของเขา ยอมรับในสิ่งที่คุณเคยทำพลาดไป และที่สำคัญที่สุด... คุณจะต้องทำให้ภูมีความสุข"
ดวงตาของแพรวพราวฉายแววเจ็บปวดเมื่อพูดประโยคสุดท้าย "ฉันไม่ต้องการให้ภูต้องมาเจอความผิดหวัง หรือความเสียใจเหมือนที่ฉันเคยเจอ"
ธามมองเข้าไปในดวงตาของแพรวพราว เขาสัมผัสได้ถึงความรักที่เธอมีต่อลูก ความห่วงใยที่เธอมีให้ภู มันเป็นความรักที่บริสุทธิ์และแข็งแกร่ง
"ผมจะทำให้ภูมีความสุข" ธามให้สัญญากับตัวเองและกับแพรวพราว "ผมจะไม่มีวันทำให้เขาผิดหวัง"
"งั้น... เริ่มต้นจากการที่คุณต้องใช้เวลากับภูให้มากขึ้น" แพรวพราวพูดต่อ "ฉันจะให้คุณได้เจอกับเขา... สัปดาห์ละครั้ง... ในช่วงสุดสัปดาห์"
ธามพยักหน้าเห็นด้วย "ได้ครับ"
"และ... คุณต้องไม่เปิดเผยเรื่องนี้กับใคร โดยเฉพาะกับครอบครัวของคุณ" แพรวพราวเพิ่มเงื่อนไขที่สำคัญ
ธามขมวดคิ้วเล็กน้อย "ทำไมล่ะครับ?"
"เพราะฉันยังไม่พร้อม... และฉันไม่ต้องการให้ใครเข้ามาวุ่นวายกับชีวิตของเรา" แพรวพราวตอบอย่างหนักแน่น "ถ้าคุณทำไม่ได้... ฉันก็คงต้อง... ปฏิเสธคุณ"
ธามลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขารู้ว่าการปกปิดเรื่องนี้เป็นเรื่องที่ยาก แต่เมื่อคิดถึงภู และคิดถึงโอกาสที่จะได้ใกล้ชิดกับลูกชาย เขาก็ตัดสินใจได้
"ผมตกลงครับ" ธามตอบ "ผมจะทำตามเงื่อนไขของคุณทุกอย่าง"
แพรวพราวพยักหน้าอย่างพอใจ "ดีค่ะ" เธอเหลือบมองนาฬิกา "ตอนนี้ฉันมีประชุมต่อ... คุณกลับไปได้แล้ว"
ธามรู้สึกเหมือนมีบางอย่างที่ค้างคาอยู่ในใจ เขาต้องการจะถามแพรวพราวอีกหลายเรื่อง แต่ก็รู้ว่านี่ไม่ใช่เวลาที่เหมาะสม "ผม... ผมจะรอวันเสาร์นะครับ"
แพรวพราวไม่ได้ตอบอะไร เพียงแต่เดินจากไป ปล่อยให้ธามยืนอยู่ลำพัง ท่ามกลางความรู้สึกที่หลากหลาย
เขาได้โอกาสที่จะได้ใกล้ชิดกับภู... แต่เขาก็ต้องยอมรับเงื่อนไขที่แพรวพราวตั้งไว้ เงื่อนไขที่ทำให้เขารู้สึกว่า ตัวเองยังไม่คู่ควรกับความรักและการให้อภัยของเธอ
ขณะที่ธามกำลังจะหันหลังเดินจากไป เขาก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่พื้น... เป็นกระดาษแผ่นเล็กๆ ที่แพรวพราวน่าจะทำหล่น
ธามก้มลงไปหยิบมันขึ้นมา มันเป็นรูปถ่ายใบหนึ่ง... เป็นรูปของภูที่กำลังยิ้มอย่างมีความสุข
บนกระดาษด้านหลัง มีลายมือที่คุ้นเคยเขียนไว้ว่า "สำหรับพ่อ... ที่ภูรอคอย"
ธามมองรูปนั้นด้วยความตื้นตัน หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก เขาไม่รู้ว่าแพรวพราวจะอนุญาตให้เขาได้เจอกับภูจริงๆ หรือไม่ แต่รูปถ่ายใบนี้... กลับทำให้เขามีความหวังมากขึ้น
บางที... โอกาสที่เขาได้รับครั้งนี้ อาจจะเป็นจุดเริ่มต้นของการเยียวยารอยร้าวในหัวใจของเขาและของแพรวพราว... และอาจจะเป็นจุดเริ่มต้นของครอบครัวที่สมบูรณ์แบบของภู
แต่สิ่งที่เขายังไม่รู้ คือแผนการแก้แค้นของแพรวพราวยังคงดำเนินต่อไป และการกลับมาของเขาครั้งนี้ อาจจะทำให้แผนการนั้นซับซ้อนยิ่งขึ้นกว่าเดิม
รักลวงไฟปรารถนากลับมาแก้แค้น
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก