"ผมมีข้อเสนอ... ที่คุณคงปฏิเสธไม่ได้"
น้ำเสียงของพศินราบเรียบ แต่แฝงไว้ด้วยอำนาจที่ไม่อาจโต้แย้ง เขาเดินเข้ามาหาคัทลินอย่างช้าๆ สายตาคมกริบจ้องมองเธออย่างไม่วางตา ราวกับจะประเมินค่าบางอย่าง
คัทลินกลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก หัวใจของเธอเต้นแรงด้วยความกังวล เธอรู้ดีว่าข้อเสนอของพศินจะต้องไม่ใช่สิ่งที่ดีสำหรับเธออย่างแน่นอน หลังจากเหตุการณ์เมื่อวานนี้ ความรู้สึกหวาดกลัวปนกับความเจ็บปวดที่เขามีต่อเธอมันชัดเจนจนน่าใจหาย
"คุณต้องการอะไรจากฉันอีกคะ" เธอถามเสียงสั่น
พศินยิ้มมุมปากอย่างเย้ยหยัน "ผมต้องการให้เธอเข้ามาทำงานกับผม... ในฐานะผู้ช่วยส่วนตัวของผม"
คำพูดนั้นทำเอาคัทลินอึ้งไปชั่วขณะ ผู้ช่วยส่วนตัว? ของพศิน? เป็นไปได้อย่างไร? เธอไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะเสนออะไรแบบนี้ให้เธอ "แต่... ฉันไม่เคยทำงานด้านนี้มาก่อน"
"ผมรู้" พศินตอบ "แต่ผมเชื่อว่าคุณทำได้... คุณมีความสามารถ และผมต้องการคนที่ไว้ใจได้อยู่ใกล้ๆ"
"ไว้ใจ?" คัทลินพ่นลมหัวเราะออกมาอย่างขมขื่น "คุณพูดถึงความไว้ใจอย่างนั้นเหรอคะ... หลังจากที่คุณทำกับฉันไว้"
แววตาของพศินวูบไหวไปเล็กน้อย แต่ก็กลับมาแข็งกร้าวเหมือนเดิม "นั่นมันเป็นเรื่องของอดีต... ตอนนี้ผมกำลังพูดถึงเรื่องของอนาคต"
"อนาคตของเราสองคน... มันจบไปแล้ว" คัทลินพูดเสียงหนักแน่น
"ไม่... มันยังไม่จบ" พศินก้าวเข้ามาใกล้เธออีกก้าวหนึ่ง "ผมยังไม่ได้สิ่งที่ผมต้องการคืน"
คัทลินถอยหลังไปโดยไม่รู้ตัว เธอกล้มลงบนโซฟาอย่างแรง "คุณจะทำอะไร... อย่าเข้ามานะ!"
"ผมไม่ได้จะทำร้ายคุณ" พศินพูดเสียงอ่อนลงเล็กน้อย "ผมแค่อยากจะ... ชดเชยสิ่งที่ผมเคยทำผิดพลาดไป"
"ชดเชย?" คัทลินมองเขาอย่างไม่เชื่อ "คุณจะชดเชยฉันด้วยการให้ฉันไปเป็นคนรับใช้ของคุณอย่างนั้นเหรอคะ"
"ผมไม่ได้บอกว่าให้เธอเป็นคนรับใช้" พศินแก้ต่าง "ผมเสนอให้เธอมาทำงานในตำแหน่งที่เหมาะสม... และแน่นอนว่าค่าตอบแทนก็จะเหมาะสมเช่นกัน"
คัทลินนิ่งคิด เธอรู้ดีว่านี่คือข้อเสนอที่เธอปฏิเสธไม่ได้จริงๆ การที่เธอต้องกลับมาที่นี่ การที่เธอต้องเผชิญหน้ากับเขาอีกครั้ง มันบีบคั้นเธอจนแทบจะไม่มีทางเลือก
"ถ้าฉันปฏิเสธล่ะคะ" เธอถาม
พศินเดินไปยืนที่หน้าต่าง มองออกไปข้างนอก "ผมก็คงต้องหาทางอื่น... ที่อาจจะไม่ได้น่าพอใจสำหรับเธอเท่าไหร่นัก"
คำพูดนั้นทำให้คัทลินรู้สึกเหมือนถูกต้อนจนมุม เธอรู้ว่าพศินหมายถึงอะไร และเธอไม่อยากให้เรื่องของเธอไปถึงมือของใคร หรือทำให้ใครต้องเดือดร้อนมากกว่านี้
"ตกลงค่ะ" คัทลินพูดเสียงแผ่วเบา "ฉันจะทำงานกับคุณ"
รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของพศินอีกครั้ง แต่คราวนี้มันดูจริงใจกว่าเดิมเล็กน้อย "ดีมาก... ผมรู้ว่าเธอจะไม่ทำให้ผมผิดหวัง"
หลังจากนั้น พศินก็อธิบายรายละเอียดเกี่ยวกับงาน เธอจะต้องทำงานใกล้ชิดกับเขามากๆ ดูแลตารางงาน จัดการเอกสาร และบางครั้งก็ต้องติดตามเขาไปในงานต่างๆ การได้อยู่ใกล้ชิดกับเขาขนาดนี้ ทำให้คัทลินรู้สึกประหวั่นพรั่นพรึง
วันแรกของการทำงานผ่านไปอย่างทุลักทุเล คัทลินพยายามทำทุกอย่างให้ดีที่สุด เธอทำงานอย่างขยันขันแข็ง พยายามไม่ให้เกิดข้อผิดพลาดใดๆ แต่การได้เห็นพศินอยู่ใกล้ๆ ตลอดเวลามันก็ยากเหลือเกิน
สายตาของเขาที่มองมา การพูดคุยกันเพียงเล็กน้อย ทุกอย่างมันทำเอาเธอรู้สึกเหมือนกำลังเดินอยู่บนเส้นด้ายที่บางเฉียบ
"วันนี้คุณดูเหนื่อยนะคัทลิน" พศินพูดขณะที่เธอกำลังจัดเอกสารกองโตบนโต๊ะของเขา
คัทลินเงยหน้าขึ้นมองเขา "ไม่ค่ะ... ฉันไหว"
"แน่ใจเหรอ?" พศินเดินเข้ามาใกล้ "ถ้าไม่ไหว... บอกผมได้นะ"
"ขอบคุณค่ะ" คัทลินตอบเสียงเรียบ พยายามเก็บอาการไม่ให้ความรู้สึกที่ปั่นป่วนในใจปรากฏออกมา
คืนนั้น ขณะที่คัทลินกำลังจะกลับบ้าน พศินก็เรียกเธอไว้ "เดี๋ยวก่อนคัทลิน"
คัทลินหันไปมองเขา "มีอะไรรึเปล่าคะ"
"ผมเห็นว่าเธอดูไม่ค่อยสบาย... ผมเลยให้คนจัดห้องพักให้เธอที่ตึกข้างๆ แล้ว" พศินพูด "เผื่อเธอจะทำงานดึก หรือมีอะไรฉุกเฉิน... เธอจะได้ไม่ต้องเดินทางไกล"
คัทลินอึ้งไปอีกครั้ง นี่มันอะไรกัน? เขาจะให้เธอไปพักที่ตึกข้างๆ? ใกล้กับเขาขนาดนั้นเลยหรือ? "แต่... ฉันมีที่พักของฉันอยู่แล้ว"
"ผมรู้" พศินตอบ "แต่ผมแค่อยากให้เธอสะดวกขึ้น... และผมก็จะได้มั่นใจว่าเธอจะปลอดภัย"
ความห่วงใยที่แฝงมากับคำพูดของเขา ทำให้คัทลินรู้สึกสับสน เธอไม่แน่ใจว่านี่คือความหวังดีจริงๆ หรือเป็นกับดักที่เขาตั้งใจจะล่อเธอเข้าไป
"ฉัน... ขอบคุณค่ะ" เธอตอบอย่างอึกอัก
"ไม่เป็นไร" พศินยิ้ม "พักผ่อนเยอะๆ นะ พรุ่งนี้เรามีงานสำคัญ"
คัทลินเดินออกจากออฟฟิศของพศิน หัวใจของเธอเต้นแรงด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งความหวาดกลัว ความไม่แน่ใจ และความรู้สึกบางอย่างที่เธอไม่อาจระบุได้
เธอเดินไปที่ห้องพักที่พศินจัดเตรียมไว้ให้ มันเป็นห้องที่สวยงามและสะดวกสบาย แต่เมื่อเธอเข้ามาข้างใน เธอกลับรู้สึกเหมือนถูกขังอยู่ในกรงทอง
การได้มาทำงานใกล้ชิดกับพศิน ทำให้เธอต้องเผชิญหน้ากับเขาในทุกๆ วัน ความลับที่เธอเก็บงำไว้ มันยิ่งทำให้เธออึดอัดและหวาดระแวง
คืนนั้น คัทลินนอนไม่หลับ เธอคิดถึงอนาคตข้างหน้า เธอจะสามารถปกป้องความลับของเธอไว้ได้นานแค่ไหน? และเธอจะสามารถทนอยู่กับพศินในสถานการณ์แบบนี้ไปได้ตลอดรอดฝั่งหรือไม่?
เธอรู้เพียงว่าเธอได้ก้าวเข้ามาสู่กับดักที่ไร้ทางหนี... กับดักที่พศินเป็นคนวางไว้ และเธอไม่รู้เลยว่าจุดจบของเรื่องราวนี้จะเป็นอย่างไร
หนี้รักใจร้าย
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก