สายตาของพศินจับจ้องมาที่เธอ ใบหน้าของเขาฉายแววสงสัยระคนไม่ไว้วางใจ คัทลินพยายามอย่างยิ่งที่จะเก็บซ่อนความตื่นตระหนกที่กำลังถาโถมเข้าใส่ ข้อความจากเบอร์นิรนามนั้นเหมือนกับระเบิดเวลาที่กำลังจะระเบิดขึ้นทุกวินาที และเธอก็ไม่รู้เลยว่าใครคือผู้ที่ส่งข้อความนั้นมา หรือเขาต้องการอะไร
“แก… กำลังปิดบังอะไรฉันอยู่ คัทลิน” พศินถามเสียงเย็น เขาเห็นท่าทีที่เปลี่ยนไปของเธออย่างชัดเจน มันไม่ใช่แค่ความเหนื่อยล้าอีกต่อไป แต่มันคือความหวาดกลัวที่แทรกซึมเข้ามา
“ไม่มีอะไรค่ะ” คัทลินตอบเสียงสั่น เธอกลัวจนแทบจะยืนไม่อยู่ แต่ก็พยายามรวบรวมสติ “ฉันแค่… ปวดหัวนิดหน่อย”
“ปวดหัว?” พศินหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน “แกคิดว่าฉันจะเชื่อคำพูดของแกอีกแล้วเหรอ”
“พศิน ได้โปรด…” เธออ้อนวอน
“อย่ามาเรียกชื่อฉันแบบนั้น!” เขาตัดบททันควัน “แกไม่มีสิทธิ์”
ขณะที่ทั้งสองกำลังเผชิญหน้ากันอย่างตึงเครียด จู่ๆ ก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากด้านหลัง “พศิน! ฉันตามหาคุณตั้งนาน!”
ทั้งคู่หันไปมองพร้อมกัน เป็นพิมพ์พัช ที่กำลังเดินเข้ามาหาพวกเขาด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ทว่าแววตาของเธอกลับฉายแววบางอย่างที่คัทลินอ่านไม่ออก มันคือความสุขใจที่ได้เห็นภาพนี้ หรือเป็นความพึงพอใจที่เห็นเธอกำลังตกอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบาก?
“พิมพ์… มีอะไรเหรอ” พศินถามเสียงห้วนๆ เขาไม่ค่อยพอใจที่พิมพ์พัชเข้ามาขัดจังหวะในเวลาแบบนี้
“ก็… เห็นคุณพศินอยู่กับคุณคัทลินสองคน ก็เลยอยากจะเข้ามาทักทายค่ะ” พิมพ์พัชกล่าวพลางเหลือบมองคัทลินด้วยรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะไม่จริงใจนัก “ไม่คิดว่าจะเจอเรื่องน่าสนใจแบบนี้”
“เรื่องน่าสนใจอะไร” พศินถามด้วยความสงสัย
พิมพ์พัชหัวเราะเบาๆ “ก็… เรื่องของคุณคัทลินไงคะ” เธอกล่าวพลางหันไปมองคัทลิน “ฉันได้ยินมาว่า… คุณคัทลินกำลังจะแต่งงานใหม่นี่คะ”
คำพูดของพิมพ์พัชเหมือนกับมีดที่กรีดแทงเข้ากลางใจของคัทลิน พศินเองก็ชะงักไปทันที ดวงตาของเขาเบิกกว้างขึ้น เขาหันไปมองคัทลินอย่างไม่เชื่อสายตา
“แต่งงาน? แกจะแต่งงานใหม่?” พศินถามเสียงแข็ง
คัทลินหน้าซีดเผือด เธอไม่รู้จะอธิบายอย่างไรดี เธอไม่เคยคิดจะแต่งงานใหม่เลยด้วยซ้ำ ความคิดนี้ไม่เคยผุดขึ้นมาในหัวของเธอเลยสักครั้ง
“พิมพ์… พูดอะไรน่ะ” คัทลินถามพิมพ์พัชเสียงสั่น
“อ้าว… คุณคัทลินไม่ทราบเหรอคะ” พิมพ์พัชแสร้งทำเป็นประหลาดใจ “แย่จังค่ะ พิมพ์นึกว่าคุณคัทลินจะบอกคุณพศินเสียอีก”
“บอกอะไร?” พศินถามด้วยความโมโห เขาเห็นว่าพิมพ์พัชกำลังเล่นเกมอะไรบางอย่าง แต่เขาไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงทำแบบนั้น
“ก็… ฉันได้ยินมาจากเพื่อนของฉันที่ทำงานในวงการบันเทิงน่ะค่ะ ว่าคุณคัทลินกำลังจะมีข่าวดี เร็วๆ นี้” พิมพ์พัชกล่าวพลางยิ้มอย่างผู้ชนะ “เขาบอกว่า… คุณคัทลินกำลังจะกลับไปคืนดีกับแฟนเก่า และกำลังวางแผนจะแต่งงานกัน”
“แฟนเก่า?” พศินทวนคำ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความขมขื่น เขาคิดถึงเรื่องราวในอดีต ความรักที่เขาเคยมีให้เธอ มันช่างย้อนแย้งกับสิ่งที่เขากำลังได้ยินในตอนนี้
“ใช่ค่ะ” พิมพ์พัชยืนยัน “เขาเป็นนักธุรกิจที่ร่ำรวยมาก และรักคุณคัทลินมากเสียด้วย”
คัทลินอยากจะร้องไห้เสียให้พอใจ เธอรู้ว่าพิมพ์พัชกำลังพยายามใส่ร้ายเธอ พยายามทำให้พศินเข้าใจผิดไปมากกว่าเดิม พิมพ์พัชเป็นคนที่เธอไว้ใจไม่ได้เลยจริงๆ
“พิมพ์… คุณกำลังเข้าใจผิด” คัทลินพยายามอธิบาย
“เข้าใจผิดอะไรคะ” พิมพ์พัชเลิกคิ้ว “หรือว่า… ข่าวลือมันไม่เป็นความจริง?”
“มัน… มันไม่จริงค่ะ” คัทลินตอบเสียงหนักแน่น
“จริงเหรอคะ” พศินถามเสียงเย็นชา เขาไม่แน่ใจว่าจะเชื่อใครดี ระหว่างคัทลินที่เคยทิ้งเขาไป กับพิมพ์พัชที่ดูเหมือนจะรู้เรื่องราวทุกอย่าง
“ฉันไม่เคยคิดจะแต่งงานใหม่ และฉันก็ไม่มีแฟนเก่าคนไหนที่กำลังจะแต่งงานด้วย” คัทลินหันไปมองพศินตรงๆ “ฉันกลับมาที่นี่ก็เพื่อ… เพื่อแก้ไขอดีต”
“แก้ไขอดีต?” พศินแค่นหัวเราะ “แล้วที่พิมพ์บอกว่าแกจะแต่งงานใหม่ล่ะ? แกจะให้ฉันเชื่อใคร!”
“ฉัน… ฉันไม่รู้ว่าพิมพ์ได้ยินมาจากไหน” คัทลินมองไปที่พิมพ์พัชด้วยความไม่พอใจ “แต่เรื่องนั้นมันไม่เป็นความจริงเลยแม้แต่น้อย”
พิมพ์พัชยิ้มมุมปาก “ถ้าอย่างนั้น… ก็คงเป็นแค่ข่าวลือที่ผิดพลาดไปเองค่ะ” เธอกล่าวพลางหันไปมองพศิน “แต่ถ้าคุณพศินอยากจะรู้ความจริง… ฉันก็พร้อมจะให้ความช่วยเหลือเสมอค่ะ”
พศินมองหน้าพิมพ์พัช เขาเห็นความจริงใจในแววตาของเธอ (หรือเขาคิดเช่นนั้น) ทว่าในขณะเดียวกัน เขาก็รู้สึกได้ถึงความไม่ชอบมาพากลในตัวคัทลิน
“ฉันจะรอฟังความจริงจากปากแกเอง คัทลิน” พศินกล่าวเสียงแข็ง “ถ้าแกยังจะปิดบังฉันอีก… แกก็ไม่มีสิทธิ์มาขออะไรจากฉันอีกต่อไป”
พูดจบ พศินก็หันหลังเดินจากไป ทิ้งให้คัทลินยืนอยู่กับพิมพ์พัชเพียงลำพัง
“เห็นไหมคะ… คุณคัทลิน” พิมพ์พัชกล่าวพลางยิ้มอย่างมีชัย “ฉันบอกแล้วว่า… ฉันช่วยคุณได้เสมอ”
คัทลินมองหน้าพิมพ์พัชด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งโกรธ ทั้งหวาดกลัว และทั้งผิดหวัง เธอรู้ดีว่าการเข้ามาของพิมพ์พัชในครั้งนี้ ได้ทำให้สถานการณ์ของเธอเลวร้ายลงไปอีก ความหวังที่จะได้อยู่กับลูกของเธออย่างมีความสุข เริ่มจะริบหรี่ลงไปทุกขณะ
“คุณ… คุณต้องการอะไรกันแน่” คัทลินถามเสียงแผ่ว
พิมพ์พัชหัวเราะเบาๆ “ก็… สิ่งที่คุณมีไงคะ” เธอตอบ “สิ่งที่ฉัน… คู่ควร”
คำตอบของพิมพ์พัชทำให้คัทลินขนลุก เธอไม่เข้าใจจริงๆ ว่าผู้หญิงคนนี้ต้องการอะไร แต่เธอรู้แน่ๆ ว่า พิมพ์พัชคืออุปสรรคสำคัญที่ขวางกั้นเธอจากพศิน และอาจจะขวางกั้นเธอจากความสุขที่เธอใฝ่หา
“แล้ว… คืนนี้คุณพศินจะไปกับฉันนะคะ” พิมพ์พัชกล่าวพลางยิ้มหวานให้คัทลิน “เขาดูจะ… อยากรู้ความจริงเกี่ยวกับคุณมากเลยนะคะ”
คัทลินหน้าซีดเผือด เธอรู้ว่าพศินกำลังเข้าใจผิดไปมาก และยิ่งกว่านั้น เธอก็รู้ว่าพิมพ์พัชกำลังจะใช้สถานการณ์นี้ให้เป็นประโยชน์กับตัวเอง
“แล้ว… ถ้าฉันไม่ยอมล่ะ” คัทลินถามเสียงสั่น
พิมพ์พัชหัวเราะ “คุณคัทลิน… คุณคงไม่อยากให้ความลับของคุณ… ถูกเปิดเผยใช่ไหมคะ”
คำพูดของพิมพ์พัชเหมือนกับเงาที่กำลังคืบคลานเข้ามาบีบคั้นหัวใจของคัทลิน เธอไม่เหลือทางเลือกแล้วจริงๆ…
หนี้รักใจร้าย
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก