สายลมเย็นยะเยือกพัดพาเอาความรู้สึกอึดอัดมาปกคลุมไปทั่วบริเวณ เสียงหัวเราะของพิมพ์พัชยังคงดังก้องอยู่ในหูของคัทลิน ราวกับเสียงกระซิบจากปีศาจที่คอยซ้ำเติมเธอไม่หยุดหย่อน คัทลินมองตามแผ่นหลังของพศินที่เดินจากไปพร้อมกับพิมพ์พัชด้วยสายตาที่ว่างเปล่า เธอรู้สึกเหมือนถูกทิ้งให้อยู่ท่ามกลางความมืดมิด และไม่มีทางออก
“คุณคัทลินคะ” เสียงของพิมพ์พัชดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้แฝงไปด้วยความเย้ยหยัน “อย่าเสียใจไปเลยค่ะ บางที… นี่อาจจะเป็นโอกาสที่ดีสำหรับคุณก็ได้นะคะ”
คัทลินหันไปมองพิมพ์พัช ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวด “คุณ… ทำแบบนี้ทำไม”
พิมพ์พัชหัวเราะเบาๆ “ก็… มันถึงเวลาแล้วล่ะค่ะ ที่จะต้องมีการตัดสินใจครั้งสำคัญ” เธอเดินเข้ามาใกล้คัทลินมากขึ้น “และฉัน… ก็พร้อมจะคว้าโอกาสนี้ไว้”
“คุณ… คุณกำลังจะทำอะไร” คัทลินถามเสียงสั่น
“ก็… ดูแลคุณพศินไงคะ” พิมพ์พัชตอบด้วยรอยยิ้มที่น่าขนลุก “เขา… ต้องการคนที่เข้าใจเขาจริงๆ”
คัทลินรู้สึกเหมือนหัวใจของเธอถูกบีบจนแทบจะแตกสลาย เธอรู้ว่าพิมพ์พัชกำลังจะทำอะไร และเธอก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรเพื่อหยุดยั้งมันได้
“แต่… คุณพศิน… เขา…” คัทลินพยายามจะพูด
“คุณพศิน… เขากำลังเสียใจค่ะ” พิมพ์พัชตัดบท “และเขาก็ต้องการใครสักคนที่จะปลอบโยนเขา”
“แต่… ฉัน…”
“คุณ… ทำอะไรไม่ได้หรอกค่ะ” พิมพ์พัชกล่าวพลางยิ้มอย่างผู้ชนะ “คุณเองก็มีภาระที่ต้องดูแลใช่ไหมคะ”
คำพูดของพิมพ์พัชเหมือนกับดาบที่กรีดแทงเข้ากลางใจของคัทลิน เธอรู้ว่าพิมพ์พัชกำลังพูดถึงลูกของเธอ ถ้าหากความลับของเธอถูกเปิดเผย ลูกของเธอจะต้องตกอยู่ในอันตราย
“คุณ… คุณจะทำอะไรกับลูกของฉัน” คัทลินถามเสียงสั่น
พิมพ์พัชหัวเราะ “ฉัน… ไม่ได้อยากทำอะไรกับเด็กหรอกค่ะ” เธอตอบ “แต่ถ้าหาก… มีใครบางคนไม่ยอมรับความจริง… หรือถ้าหาก… มีใครบางคนพยายามจะพรากทุกอย่างไปจากฉัน… ฉันก็คงต้อง… ปกป้องสิ่งที่ฉันมี”
คัทลินรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะพังทลายลงตรงหน้า เธอไม่เคยเจอใครที่ร้ายกาจและเห็นแก่ตัวเท่าพิมพ์พัชมาก่อน
“คุณ… คุณจะไม่มีวันได้อะไรไปจากฉัน!” คัทลินตะโกนเสียงดัง
“เรา… มาดูกันค่ะ” พิมพ์พัชกล่าวพลางหมุนตัวเดินจากไป “คืนนี้… ฉันจะทำให้คุณพศินลืมคุณไปชั่วขณะ”
เมื่อพิมพ์พัชจากไปแล้ว คัทลินก็ทรุดตัวลงนั่งกับพื้น เธอร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายใคร น้ำตาที่ไหลรินลงมานั้น ไม่ใช่แค่น้ำตาแห่งความเจ็บปวด แต่เป็นน้ำตาแห่งความสิ้นหวัง
“ลูกรัก… แม่ขอโทษนะ” เธอพึมพำกับตัวเอง “แม่… ไม่สามารถปกป้องหนูได้จริงๆ”
ในขณะเดียวกัน ที่ห้องทำงานสุดหรูของพศิน บรรยากาศก็เต็มไปด้วยความตึงเครียด พิมพ์พัชกำลังนั่งอยู่ตรงหน้าเขา โดยมีจดหมายฉบับหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะ
“คุณพศินคะ” พิมพ์พัชกล่าวเสียงหวาน “นี่คือสิ่งที่ฉัน… หามาได้”
พศินหยิบจดหมายขึ้นมาอ่าน ใบหน้าของเขาเริ่มเปลี่ยนเป็นสีซีดเผือด จดหมายฉบับนี้เขียนด้วยลายมือของคัทลิน มันเป็นจดหมายที่เธอเขียนถึงเพื่อนสนิทของเธอเมื่อหลายปีก่อน เนื้อหาในจดหมายนั้น… ช่างร้ายกาจเกินกว่าที่เขาจะรับไหว
“นี่… นี่มัน… เป็นไปไม่ได้!” พศินอุทานด้วยเสียงสั่นเครือ
“เป็นไปได้ค่ะ คุณพศิน” พิมพ์พัชกล่าวพลางยิ้มอย่างมีชัย “ฉัน… รู้อยู่แล้วว่าคุณคัทลิน… ไม่ใช่คนดีอย่างที่คุณคิด”
พศินวางจดหมายลงบนโต๊ะ มือของเขาสั่นเทา เขาไม่สามารถจะเชื่อสิ่งที่เขาได้อ่านได้เลย จดหมายฉบับนั้น… ได้ทำลายภาพลักษณ์ของคัทลินที่เขามีอยู่จนหมดสิ้น
“แก… แกมัน… โกหกฉันมาตลอด!” พศินตะโกนเสียงดัง เขาชกกำปั้นลงบนโต๊ะอย่างแรง
“ฉัน… ฉันไม่ได้โกหกค่ะ” พิมพ์พัชกล่าว “ฉันแค่… เล่าความจริงให้คุณฟัง”
“ความจริงอะไร! แกกำลังใส่ร้ายเธอ!” พศินตะโกนกลับไป
“คุณพศิน… ลองอ่านให้ละเอียดสิคะ” พิมพ์พัชกล่าวพลางชี้ไปที่ประโยคหนึ่งในจดหมาย “ตรงนี้… ที่คุณคัทลินบอกว่า… เธอจะไม่มีวันให้อภัยคุณ… เพราะคุณ… ทำให้เธอเสียใจมากเกินไป”
คำพูดเหล่านั้นเหมือนกับดาบที่กรีดแทงเข้ากลางหัวใจของพศิน เขาอ่านประโยคนั้นซ้ำไปซ้ำมา ความเจ็บปวดที่เคยมีต่อคัทลินกลับทวีความรุนแรงขึ้นไปอีก
“แก… แกมัน… ปีศาจ!” พศินตะโกนใส่หน้าพิมพ์พัช
“ฉัน… แค่บอกความจริงค่ะ” พิมพ์พัชยิ้มอย่างเยือกเย็น “คุณพศิน… คุณควรจะรู้ได้แล้วว่า… คุณคัทลิน… ไม่เคยรักคุณเลย”
คำพูดของพิมพ์พัชเหมือนกับระเบิดลูกสุดท้ายที่ทำลายทุกอย่างในใจของพศิน เขารู้สึกเหมือนถูกทรยศหักหลังอย่างแสนสาหัส
“แก… ออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้!” พศินตะโกนเสียงดัง
พิมพ์พัชลุกขึ้นยืน “ค่ะ… คุณพศิน” เธอกล่าวพลางยิ้มอย่างผู้ชนะ “แต่จำไว้นะคะ… ความจริง… ก็คือความจริง”
เมื่อพิมพ์พัชจากไปแล้ว พศินก็ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ เขามองจดหมายฉบับนั้นด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสับสน และความเจ็บปวด เขาไม่รู้ว่าจะเชื่อใครดี เขาไม่รู้ว่าอะไรคือความจริง
“คัทลิน… ทำไมแกถึงทำแบบนี้กับฉัน” เขาพึมพำกับตัวเอง
ในขณะเดียวกัน คัทลินก็กำลังยืนอยู่หน้าบ้านของเธอ เธอมองเห็นรถของพศินจอดอยู่ เธอรู้ว่าเขาต้องอยู่ที่นี่แน่ๆ
ทันใดนั้นเอง ประตูบ้านก็เปิดออก พศินเดินออกมา ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความโกรธ และความเสียใจ
“แก… ทำไมแกถึงทำแบบนี้กับฉัน!” พศินตะโกนใส่เธอ
คัทลินหน้าซีดเผือด เธอรู้ว่าเขาได้เห็นจดหมายแล้ว “พศิน… ฉัน…”
“อย่ามาพูด! ฉันไม่ต้องการฟังอะไรจากปากแกอีกต่อไป!” พศินตะโกนเสียงดัง “แกมัน… ปีศาจ! แกมัน… คนโกหก!”
คำพูดของพศินเหมือนกับดาบที่กรีดแทงเข้ากลางหัวใจของคัทลิน เธอทรุดตัวลงนั่งกับพื้น น้ำตาไหลรินอาบแก้ม
“ฉัน… ฉันไม่ได้โกหก” เธอพึมพำ
“แกโกหก! แกโกหกฉันมาตลอด!” พศินตะโกนอีกครั้ง “แกมัน… คนเห็นแก่ตัว! แกมัน… คนทรยศ!”
คัทลินเงยหน้าขึ้นมองพศินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด เธอรู้ว่าเธอไม่สามารถอธิบายอะไรได้อีกต่อไปแล้ว
“ฉัน… ฉันขอโทษ” เธอเอ่ยเสียงแผ่วเบา
“ขอโทษ? แกคิดว่าคำขอโทษของแก… จะทำให้ทุกอย่างดีขึ้นงั้นเหรอ!” พศินหัวเราะเยาะ “แกมัน… ไม่มีวันเข้าใจอะไรเลย!”
พูดจบ พศินก็หันหลังเดินจากไปอีกครั้ง ทิ้งให้คัทลินนั่งร้องไห้อยู่เพียงลำพังท่ามกลางความมืดมิด
หัวใจของเธอแตกสลาย… คำพูดของพศินได้กรีดแทงเธอจนแหลกละเอียด เธอไม่รู้ว่าเธอจะสามารถก้าวผ่านช่วงเวลานี้ไปได้อย่างไร… และเธอจะสามารถปกป้องลูกของเธอได้หรือไม่…
หนี้รักใจร้าย
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก