ตอนที่ 16 — การจากลาที่เต็มไปด้วยน้ำตา

"ปล่อยฉันนะพศิน! คุณไม่มีสิทธิ์มาทำแบบนี้กับฉันอีกแล้ว!" เสียงของคัทลินสั่นเครือ แต่แฝงไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยว ดวงตาคู่สวยที่เคยเต็มไปด้วยความรัก บัดนี้แดงก่ำด้วยน้ำตาที่พยายามกลั้นเอาไว้ ขณะที่มือหนาแข็งแรงของพศินยังคงกุมแขนเธอไว้แน่นราวกับไม่ต้องการปล่อยให้เธอหลุดลอยไปอีกครั้ง

"เธอคิดว่าจะหนีฉันไปได้อีกแค่ไหน คัทลิน?" ‌เสียงทุ้มต่ำของเขาเต็มไปด้วยความเย็นชาที่บาดลึกกว่ามีดคมกริบ สายตาคมกริบของเขามองสำรวจใบหน้าซีดเซียวของเธอ ราวกับกำลังพยายามหาคำตอบบางอย่างที่หายไปนาน "ทุกครั้งที่คิดจะหนี ฉันก็จะตามเธอไปจนเจอเสมอ"

คัทลินสะบัดแขนอย่างแรง แต่แรงของเธอก็ไม่อาจเทียบกับพละกำลังของเขาได้ หัวใจของเธอเต้นระส่ำราวกับจะหลุดออกมานอกอก เธอรู้ดีว่าการเผชิญหน้ากับเขาในตอนนี้ ​คือสิ่งที่เธอพยายามหลีกเลี่ยงมาตลอด แต่เมื่อความจริงที่เธอเก็บงำมานานกำลังจะถูกเปิดเผยต่อหน้าเขา เธอก็ไม่อาจหนีพ้นชะตากรรมที่รออยู่ได้อีกต่อไป

"ฉันไม่ได้จะหนีคุณ" คัทลินกัดฟันพูด พยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่น "ฉันแค่… ฉันแค่ต้องการเวลา ต้องการพื้นที่ส่วนตัว"

"พื้นที่ส่วนตัว?" ‍พศินแค่นหัวเราะเย้ยหยัน "หลังจากที่เธอหายไปจากชีวิตฉันหลายปี โดยไม่บอกไม่กล่าว แล้วตอนนี้เธอกลับมาพร้อมกับ… เรื่องราวทั้งหมดที่เธอพยายามปกปิดไว้เนี่ยนะ แล้วเธอกลอยหน้ามาบอกว่าต้องการพื้นที่ส่วนตัว?"

คำพูดของเขาเหมือนดาบที่กรีดลงบนบาดแผลของเธอ คัทลินหลับตาลงชั่วครู่ สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ‌ก่อนจะลืมตาขึ้นมาเผชิญหน้ากับเขาอีกครั้ง "ฉันขอโทษ… ฉันรู้ว่าฉันทำผิด"

"ขอโทษ?" พศินเดินเข้ามาใกล้ คล้ายกับจะบีบคั้นเธอให้จนมุม "คำขอโทษของเธอ มันจะแลกกับความเจ็บปวดทั้งหมดที่ฉันต้องทนมาได้ยังไง? คัทลิน ‍เธอรู้ไหมว่าช่วงเวลาที่เธอหายไป ฉันทรมานแค่ไหน? ฉันตามหาเธอทุกหนทุกแห่ง ฉันแทบจะเสียสติไปแล้ว!"

น้ำตาที่คัทลินพยายามกลั้นไว้ บัดนี้ไหลรินออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ เธอไม่เคยเห็นพศินโกรธเกรี้ยวและเจ็บปวดได้ถึงเพียงนี้มาก่อน "ฉันก็เจ็บปวดเหมือนกันพศิน… เจ็บปวดจนแทบจะทนไม่ไหว"

"เจ็บปวด?" ​พศินมองเธอด้วยสายตาที่ยากจะหยั่งถึง "แล้วทำไมเธอถึงต้องทิ้งฉันไป? ทำไมเธอถึงต้องเลือกที่จะจากไปอย่างเงียบๆ โดยไม่ให้โอกาสฉันได้อธิบาย หรือแม้แต่ได้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น?"

คัทลินไม่ตอบ เธอเพียงแค่ปล่อยให้น้ำตาไหลอาบแก้ม เธอรู้ดีว่าการอธิบายทุกอย่างในตอนนี้ คงเป็นไปไม่ได้ ​ถึงแม้เธอจะอยากบอกความจริงกับเขามากแค่ไหนก็ตาม แต่เธอก็รู้ว่ามันจะนำมาซึ่งความเข้าใจผิดที่ใหญ่หลวงกว่าเดิม

"ฉัน… ฉันไม่อาจอยู่ตรงนี้ได้อีกต่อไปแล้ว" คัทลินเอ่ยเสียงแผ่วเบา พยายามสะกดกลั้นเสียงสะอื้น "ฉันต้องไป… ฉันต้องพาลูกไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้"

คำว่า "ลูก" ​ทำให้พศินชะงักกึก สายตาของเขาเบิกกว้างขึ้นอย่างเห็นได้ชัด "ลูก? ลูกของใคร? เธอ… เธอมีลูกแล้วเหรอ?"

คัทลินพยักหน้าช้าๆ หัวใจของเธอเต้นแรงยิ่งกว่าเดิม เธอรู้ว่าถึงเวลาแล้วที่ความลับจะถูกเปิดเผย แต่การเปิดเผยนี้ กลับไม่ใช่ในแบบที่เธอคาดหวัง

"ใช่… ฉันมีลูก" คัทลินตอบเสียงสั่น "และเขา… คือลูกของคุณ พศิน"

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องราวกับมีกำแพงล่องหนกั้นขวางระหว่างคนทั้งคู่ พศินยืนนิ่งราวกับถูกสาป ดวงตาของเขายังคงเบิกกว้าง จ้องมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยน้ำตาของคัทลิน ราวกับกำลังประมวลผลคำพูดเหล่านั้น

"ลูก… ของฉัน?" พศินทวนคำเสียงแหบพร่า เขาก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวราวกับโลกทั้งใบกำลังจะถล่มลงมา "ไม่… เป็นไปไม่ได้"

"มันเป็นไปได้ค่ะ" คัทลินพูดเสียงสั่น "และเขาก็รอคุณอยู่… รอมาตลอด"

พศินไม่พูดอะไรอีก เขาเพียงแค่จ้องมองคัทลินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสับสน ความเจ็บปวด และความไม่เชื่อ เขาไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรต่อไป จะเชื่อในสิ่งที่เธอพูด หรือจะปฏิเสธมันไปเสียทั้งหมด

"ฉันต้องไปแล้ว" คัทลินกล่าวเสียงแผ่วเบา ก่อนจะหมุนตัวเดินจากไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้พศินยืนนิ่งอยู่กับความจริงที่เพิ่งจะได้รับรู้

แต่เมื่อเธอจะก้าวออกจากประตู พศินก็คว้าแขนเธอไว้ได้อีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่ด้วยความโกรธ แต่เป็นความสิ้นหวังที่ฉายชัดในดวงตา "รอเดี๋ยวก่อน… คัทลิน"

คัทลินหยุดชะงัก หันกลับมามองเขาด้วยความรู้สึกที่หลากหลายปะปนกันอยู่ในใจ "คุณต้องการอะไรอีกคะ?"

"ให้โอกาสฉัน… อธิบาย" พศินกล่าวเสียงสั่น "ให้โอกาสฉันได้เจอ… ลูก"

คัทลินมองพศินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความลังเล เธออยากจะเชื่อในคำพูดของเขา แต่บาดแผลในอดีตยังคงสดใหม่ และความลับที่เธอเก็บงำมานานก็ยิ่งทำให้เธอกลัว

"ฉัน… ฉันไม่แน่ใจ" คัทลินตอบเสียงแผ่วเบา "ฉันต้องไปแล้วจริงๆ"

เธอสะบัดแขนออกจากมือเขาอีกครั้ง และครั้งนี้ พศินก็ปล่อยให้เธอไป เขาได้แต่ยืนมองแผ่นหลังของเธอที่ค่อยๆ หายลับไปในความมืด ราวกับเงาของความหวังที่กำลังเลือนราง

คัทลินก้าวลงจากรถแท็กซี่ที่จอดรออยู่แล้ว เธอรีบเข้าไปในบ้านเล็กๆ ที่ซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางความเงียบสงบ เมื่อเข้าไปในห้องนอน เธอรีบกอดลูกชายตัวน้อยที่กำลังหลับใหลอยู่บนเตียง

"ลูกรัก… แม่กลับมาแล้ว" คัทลินกระซิบเสียงแผ่วเบา น้ำตาที่กลั้นไว้ตลอดการเดินทาง บัดนี้ก็ไหลรินออกมาอย่างไม่อาจห้ามได้ เธอรู้ว่าการจากลาครั้งนี้คือการตัดสินใจที่ถูกต้องที่สุดแล้ว แต่หัวใจของเธอก็ยังคงเจ็บปวดจนแทบจะทนไม่ไหว

เธอรู้ว่าการพบกันครั้งนี้ คือการเผชิญหน้ากับอดีตที่เธอพยายามหนีมาตลอด และเธอรู้ว่าเธอไม่อาจหลีกหนีมันได้อีกต่อไปแล้ว

ขณะที่เธอปลอบประโลมลูกชาย เสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นอย่างรุนแรง ก็ดังขึ้นมาจากด้านนอก ทำให้คัทลินสะดุ้งเฮือก เธอแทบจะปัสสาวะราดด้วยความตกใจ

"ใครคะ?" คัทลินตะโกนถามเสียงสั่น

ไม่มีเสียงตอบรับ มีเพียงเสียงเคาะประตูที่ดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ดังกว่าเดิม ราวกับคนด้านนอกกำลังจะพังประตูเข้ามา

คัทลินรีบอุ้มลูกชายขึ้นมาแนบอก พยายามตั้งสติให้ได้มากที่สุด เธอไม่รู้ว่าใครกำลังเคาะประตูอยู่ แต่เธอก็รู้สึกได้ถึงอันตรายบางอย่างที่กำลังคืบคลานเข้ามา

เธอเดินไปที่ประตูอย่างช้าๆ หัวใจของเธอเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก มือของเธอสั่นเทาขณะที่เอื้อมไปจับลูกบิดประตู

เธอไม่รู้ว่าสิ่งที่รออยู่เบื้องหลังประตูบานนี้ จะนำพาเธอไปสู่หายนะ หรือจะเป็นจุดเริ่มต้นของสิ่งใหม่