ตอนที่ 10 — คำถามที่ค้างคา

สายลมเย็นยามค่ำคืนพัดพาเอาความรู้สึกอึดอัดเข้ามาแทนที่ความสงบในคฤหาสน์หลังใหญ่ ธามยืนพิงกรอบประตูห้องทำงาน สายตาคมกริบจับจ้องไปยังร่างบางที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่บนโซฟาตัวยาวในห้องนั่งเล่น แสงไฟสลัวขับเน้นให้เห็นเงาของน้ำหวานที่ทอดทอดยาวไปบนพื้นไม้ขัดเงา ร่างกายที่เริ่มอุ้ยอ้ายขึ้นเล็กน้อยนั้น เป็นสัญญาณเตือนที่ชัดเจนเกินกว่าที่เขาจะมองข้ามไปได้อีก เขาขมวดคิ้วเข้าหากัน ความไม่ไว้วางใจที่เคยมีค่อยๆ ‌ก่อตัวเป็นเงื่อนไขที่ไม่อาจปล่อยผ่าน

"เธอ...แน่ใจนะว่าไม่มีอะไรปิดบังฉัน" เสียงทุ้มต่ำดังขึ้น ทำลายความเงียบที่ปกคลุมอยู่ น้ำหวานสะดุ้งเล็กน้อย มือที่ประคองหนังสือสั่นระริก เธอเงยหน้าขึ้นมองธาม แววตาที่เต็มไปด้วยความกังวลผสมกับความหวังริบหรี่

"คุณธามหมายถึงอะไรคะ" เธอถามเสียงเบา ​พยายามควบคุมไม่ให้สั่นเครือ

ธามเดินเข้ามาใกล้ ย่อตัวลงยืนตรงหน้าน้ำหวาน ดวงตาของเขามีแววประเมิน สอดส่ายไปตามใบหน้าของเธอ ราวกับกำลังพยายามอ่านความคิดที่ซ่อนอยู่ภายใน "อย่าทำเหมือนไม่รู้ น้ำหวาน ฉันไม่ใช่คนที่จะเชื่ออะไรง่ายๆ ‍โดยไม่มีเหตุผล การที่เธอมาอยู่ในบ้านฉัน การที่เธอแสดงท่าทีแบบนี้ มันมีอะไรบางอย่างที่ฉันยังไม่เข้าใจ"

น้ำหวานเม้มปากแน่น เธอรู้ดีว่าสักวันคำถามนี้จะต้องมาถึง แต่เธอก็ยังไม่พร้อมเผชิญหน้ากับมัน "หนู...หนูแค่ขอบคุณที่คุณธามให้โอกาสหนูอยู่ หนูไม่มีอะไรจะปิดบังจริงๆ ‌ค่ะ"

"ไม่มีอะไร?" ธามย้ำเสียงเน้น มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ดูเย็นชา "แล้วทำไมบางครั้งฉันถึงรู้สึกเหมือนกำลังมองดูคนแปลกหน้า ทั้งๆ ที่เราอยู่ใต้ชายคาเดียวกัน? ทำไมบางครั้งแววตาของเธอถึงดูเศร้าสร้อยอย่างบอกไม่ถูก? ทำไม...เธอถึงดูเหมือนกำลังแบกโลกทั้งใบไว้คนเดียว?"

คำพูดของเขาเหมือนดาบที่กรีดลึกเข้าไปในใจของน้ำหวาน ‍เธอหลับตาลงชั่วครู่ พยายามรวบรวมสติ "หนูแค่...คิดถึงบ้านค่ะ"

"คิดถึงบ้าน?" ธามหัวเราะเบาๆ ในลำคอ "บ้านที่เธอทิ้งไป? บ้านที่เธอหนีมา? หรือบ้านที่เธอไม่สามารถกลับไปได้อีก?" ​เขาจ้องมองเธออย่างไม่ลดละ "ฉันไม่ชอบคำโกหก น้ำหวาน และฉันก็ไม่ชอบความลับ ฉันจะขุดคุ้ยทุกอย่างจนกว่าจะได้ความจริง"

น้ำหวานรู้สึกเหมือนอากาศรอบตัวเริ่มเบาบางลง เธอรู้ว่าธามไม่ใช่คนที่จะพูดเล่น เขามีวิธีการของเขา และถ้าเขาตัดสินใจจะทำอะไรแล้ว ​เขาจะทำมันจนถึงที่สุด "คุณธามคะ...ได้โปรด อย่า...อย่าขุดคุ้ยอะไรเลยค่ะ"

"ทำไม?" เขาถามทันที "กลัวอะไร? กลัวความจริงจะทำร้ายฉัน? หรือกลัวความจริงจะทำร้ายตัวเธอเอง?" ธามโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ ​จนลมหายใจอุ่นๆ ของเขาปะทะเข้ากับแก้มของน้ำหวาน "ฉันสังเกตเธอมาตลอด เธอไม่ใช่แค่ผู้หญิงธรรมดาที่หลงเข้ามาในชีวิตฉัน เธอดูเหมือนกำลังมีภาระบางอย่าง...บางอย่างที่หนักอึ้งจนเธอแทบจะแบกไม่ไหว"

ความกดดันจากสายตาของธามทำให้น้ำหวานรู้สึกเหมือนกำลังจะจมน้ำ เธอพยายามเบือนหน้าหนี แต่สายตาของเขาก็ตามมาจนเจอ "หนู...หนูขอร้องค่ะ"

"ขอร้องให้ฉันหยุด?" ธามเลิกคิ้ว ดวงตาฉายประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออก "ยิ่งเธอขอร้อง ฉันยิ่งสงสัย น้ำหวาน เล่ามาให้หมด ฉันต้องการรู้ว่าใครกันแน่ที่เข้ามาอยู่ในบ้านของฉัน และเธอมีความลับอะไรที่ปิดบังฉันอยู่"

เขาถอยหลังออกไปเล็กน้อย ทิ้งระยะห่างแต่ไม่ลดความเข้มข้นของสายตา "ฉันจะให้เวลาเธอ...จนถึงพรุ่งนี้เช้า ถ้าเธอไม่พูดเอง ฉันจะเป็นคนหาคำตอบนั้นเอง"

ธามหมุนตัวเดินออกไปจากห้อง ทิ้งให้น้ำหวานนั่งตัวสั่นอยู่เพียงลำพัง ความมืดมิดยามค่ำคืนเหมือนจะทวีความน่ากลัวขึ้นเป็นทวีคูณ เธอรู้ว่านี่คือจุดเริ่มต้นของการเปิดเผยความจริง และเธอไม่แน่ใจว่าเธอจะพร้อมรับมือกับสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นได้หรือไม่

ขณะที่ธามเดินกลับเข้าห้องทำงาน เขาหยุดชะงักเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นรูปถ่ายใบหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะทำงาน เป็นรูปของเขาในวัยหนุ่มกับผู้หญิงคนหนึ่งที่เขาจำได้ดี...อดีตคนรักที่จากไปอย่างปริศนา รอยยิ้มบนใบหน้าของหญิงสาวในภาพนั้น กลับดูคล้ายคลึงกับรอยยิ้มที่เขามักจะเห็นในแววตาของน้ำหวานในบางครั้ง...ความสงสัยในตัวน้ำหวานพลันทวีความรุนแรงขึ้นไปอีก เขาตัดสินใจทันที เขาจะต้องรู้ให้ได้ ว่าผู้หญิงคนนี้คือใคร และมีความเกี่ยวพันอะไรกับอดีตของเขา...