ตอนที่ 27 — สมรภูมิแห่งความลับ...และการต่อสู้เพื่อหัวใจ

เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วโกดังร้าง แสงไฟสลัวๆ จากหลอดนีออนที่ติดๆ ดับๆ ฉายภาพความวุ่นวายที่กำลังเกิดขึ้น ฝุ่นควันจากการยิงปะทะฟุ้งตลบไปทั่ว อากาศเต็มไปด้วยกลิ่นดินปืน และความตึงเครียดที่สัมผัสได้

"แก...คิดว่าจะหนีพ้นฉันไปได้จริงๆ ‌หรือไง!" เสียงตะโกนอันเกรี้ยวกราดของ 'มาเฟียดำ' ดังขึ้นมาท่ามกลางเสียงปืน "แกฆ่าลูกฉัน! แกต้องชดใช้!"

ธามยืนอยู่เบื้องหลังกองลังไม้ขนาดใหญ่ ยกปืนพกคู่ใจขึ้นเล็งไปยังศัตรูที่รายล้อม เขาเคลื่อนไหวอย่างคล่องแคล่ว ​รวดเร็ว และแม่นยำ ทุกการยิงของเขามีเป้าหมาย และเต็มไปด้วยประสิทธิภาพ

"แกมันก็แค่สัตว์เดรัจฉาน! แกไม่เคยเข้าใจคำว่ายุติธรรม!" ธามตะโกนตอบกลับ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น และความเด็ดเดี่ยว

ข้างๆ ‍ธาม น้ำหวานกำลังหลบซ่อนตัวอยู่หลังกำแพงอิฐที่พังทลาย มือของเธอกำแน่น ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก แต่เธอก็พยายามรวบรวมสติ ไม่ปล่อยให้ความกลัวเข้าครอบงำ

"คุณธามคะ!" เธอตะโกนเรียกเมื่อเห็นธามกำลังตกอยู่ในอันตราย

ธามหันมามองน้ำหวานแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปจัดการกับศัตรูต่อ ‌"หลบอยู่ตรงนั้นนะ! อย่าออกมาเด็ดขาด!"

มาเฟียดำยิ้มเยาะ "แก...จะปกป้องผู้หญิงคนนี้ไปได้อีกนานแค่ไหน! แก...ก็แค่...ไอ้ลูกคนรวยที่ใช้เงินซื้อทุกอย่าง! แกไม่รู้อะไรเกี่ยวกับความเจ็บปวดที่แท้จริงหรอก!"

"แกมันก็แค่ไอ้ขี้ขลาดที่ต้องซ่อนตัวอยู่ในเงามืด!" ธามสวนกลับอย่างไม่ลดละ "แกมันไม่กล้าเผชิญหน้ากับความจริง!"

"ความจริงเหรอ!" มาเฟียดำหัวเราะเสียงดัง ‍"ความจริงก็คือ...แกต้องตายที่นี่!"

ทันใดนั้นเอง ร่างของน้ำหวานก็พุ่งออกมาจากที่ซ่อน เธอถือมีดเล่มเล็กที่ซ่อนไว้ในเสื้อผ้า วิ่งตรงเข้าไปหามาเฟียดำอย่างไม่ลังเล

"น้ำหวาน! ไม่นะ!" ธามร้องเสียงหลง

มาเฟียดำหันมามองน้ำหวานด้วยความตกใจ แต่ก็ไม่ทันตั้งตัว น้ำหวานแทงมีดเข้าที่แขนของเขาอย่างรวดเร็ว

"อ๊ากกกก!" ​มาเฟียดำร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด

ธามฉวยโอกาสนั้น พุ่งเข้าโจมตีมาเฟียดำอย่างรวดเร็ว เขาจัดการกับมาเฟียดำได้อย่างง่ายดาย ก่อนจะหันไปดูน้ำหวาน

"เธอ...เป็นอะไรไหม!" ธามรีบวิ่งเข้าไปหาน้ำหวานด้วยความเป็นห่วง

น้ำหวานส่ายหน้าช้าๆ "ฉัน...ไม่เป็นไรค่ะ"

"เธอ...กล้าหาญมาก" ธามเอ่ยชมด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ "แต่...เธอไม่ควรทำแบบนี้...มันอันตรายเกินไป"

"ฉัน...ทนดูคุณ...ถูกทำร้ายไม่ได้" ​น้ำหวานตอบ ดวงตาของเธอสบกับดวงตาของธาม "ฉัน...รักคุณ"

คำว่า "รัก" ที่หลุดออกมาจากปากของน้ำหวาน ทำเอาธามถึงกับชะงักไปชั่วขณะ ใบหน้าของเขาแสดงออกถึงความตกใจ ระคนดีใจ

"น้ำหวาน..." ​เขาเอ่ยชื่อเธอแผ่วเบา "ผม...ก็รักคุณ...รักคุณมาก"

ทั้งสองคนยืนมองหน้ากัน ท่ามกลางซากปรักหักพัง และเสียงปืนที่เริ่มเงียบลง ความรักของพวกเขาได้ถือกำเนิดขึ้นอย่างแท้จริง ในสมรภูมิแห่งความลับ และการต่อสู้

แต่...เรื่องราวไม่ได้จบลงเพียงแค่นั้น...

ทันใดนั้นเอง เสียงไซเรนของรถตำรวจก็ดังขึ้นมาจากระยะไกล

"แย่แล้ว!" ธามอุทาน "เราต้องไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้!"

เขาคว้ามือของน้ำหวาน แล้วรีบวิ่งออกจากโกดังร้างไป ทิ้งให้เหล่าลูกน้องของมาเฟียดำที่เหลืออยู่ เผชิญหน้ากับตำรวจที่กำลังบุกเข้ามา

ขณะที่วิ่งไป ธามก็มองไปที่น้ำหวานด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใย

"เธอ...ต้องปลอดภัย" เขาพึมพำกับตัวเอง

แต่เมื่อทั้งสองคนวิ่งมาถึงรถที่จอดรออยู่...กลับพบว่า...

"ใคร...เป็นคนขับรถคันนี้!" ธามตะโกนถามอย่างตกใจ

รถคันนั้น...ไม่ได้มีใครอยู่เลย...แต่มันกำลังพุ่งทะยานออกไป...พร้อมกับ...

"คุณ...น้ำหวาน!" ธามตะโกนเสียงหลง เมื่อเห็นว่าน้ำหวานกำลังถูกลากเข้าไปในรถ...