รถยนต์หรูสีดำเงาวับแล่นฝ่าสายฝนที่ยังคงตกหนักในค่ำคืนนั้น รินนั่งอยู่บนเบาะข้างคนขับด้วยความเงียบงัน หัวใจของเธอเต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก ทุกครั้งที่ภาคินเหลือบสายตามามอง เธอก็จะสะดุ้งโหยง ราวกับถูกไฟฟ้าช็อต
“ผมรู้ว่าคุณกำลังคิดอะไรอยู่” ภาคินพูดขึ้นทำลายความเงียบ ดวงตาของเขายังคงจับจ้องอยู่บนถนนเบื้องหน้า แต่แววตาของเขาฉายประกายบางอย่างที่รินไม่อาจตีความได้
“ฉัน...ไม่ได้คิดอะไรค่ะ” รินโกหก ทั้งๆ ที่ในใจของเธอเต็มไปด้วยคำถามมากมาย
“คุณคิดว่าผมจะทำอะไรคุณใช่ไหม?” ภาคินถามต่อ “คุณกลัวผม...กลัวว่าผมจะทำร้ายคุณ”
“ก็...คุณเคยทำร้ายฉันมาก่อน” รินตอบเสียงแผ่วเบา คำพูดนั้นหลุดออกจากปากเธอไปโดยไม่ทันตั้งตัว
ภาคินชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ
“ผมขอโทษ...สำหรับทุกอย่าง” เขาพูด “ผมรู้ว่าผมผิด...แต่ตอนนั้นผมยังเด็ก...ผมยังไม่เข้าใจอะไร”
“แล้วตอนนี้คุณเข้าใจแล้วเหรอ?” รินถามด้วยความไม่แน่ใจ
“ผมเข้าใจแล้ว” ภาคินตอบ “ผมเข้าใจว่าผมรักคุณ...และผมไม่เคยรักใครได้เท่าคุณอีกเลย”
คำสารภาพรักที่หลุดออกมาจากปากของเขา ทำให้รินรู้สึกสับสนหนักกว่าเดิม หัวใจของเธอเริ่มเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง เธอพยายามรวบรวมสติ พยายามไม่ให้ตัวเองเผลอไผลไปกับคำพูดของเขา
“ฉัน...ไม่เชื่อคุณ” รินพูด “คุณมาหาฉัน...เพราะอะไรกันแน่?”
“ผมมาหาคุณ...เพราะผมอยากจะขอโอกาส” ภาคินตอบ “โอกาสที่จะ...กลับไปแก้ไขทุกอย่าง”
“แก้ไขอะไร?” รินถาม “ทุกอย่างมันผ่านไปแล้ว”
“ผมรู้ว่ามันผ่านไปแล้ว” ภาคินพูด “แต่ผมเชื่อว่า...เรายังมีโอกาสที่จะเริ่มต้นใหม่”
เขามองเธอด้วยสายตาที่จริงจัง “ผมมีข้อเสนอให้คุณ...ข้อเสนอที่จะเปลี่ยนชีวิตคุณ”
รินมองเขาด้วยความสงสัย “ข้อเสนออะไร?”
“คุณทำงานเป็นเลขาส่วนตัวให้ผม” ภาคินพูด “ผมต้องการคนใกล้ชิด...คนที่ผมไว้ใจ...และผมคิดว่าคุณคือคนนั้น”
รินเบิกตากว้างอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง “เลขาส่วนตัว?”
“ใช่” ภาคินพยักหน้า “แต่มีเงื่อนไขเดียว...ที่คุณต้องยอมรับ”
“เงื่อนไขอะไร?” รินถามด้วยความรู้สึกไม่สบายใจ
“คุณต้องยอมรับความใกล้ชิดที่มากกว่าความเป็นจริง” ภาคินพูด “คุณต้องอยู่เคียงข้างผม...ในทุกสถานการณ์”
รินอึ้งไปทันที เธอไม่เข้าใจสิ่งที่เขาพูด “ความใกล้ชิดที่มากกว่าความเป็นจริง...หมายความว่ายังไง?”
“หมายความว่า...คุณต้องทำตัวเหมือน...คนรักของผม” ภาคินตอบ ดวงตาของเขาสบตากับเธอตรงๆ
“บ้าไปแล้ว!” รินอุทาน “ฉันทำแบบนั้นไม่ได้เด็ดขาด!”
“ทำไมจะทำไม่ได้?” ภาคินถาม “คุณไม่ต้องรักผมก็ได้...แค่ทำตามที่ผมต้องการ”
“แต่...นี่มันไม่ใช่เรื่องตลกนะ!” รินโกรธ “ฉันไม่สามารถหลอกลวงใครได้!”
“คุณไม่ได้หลอกลวงใคร” ภาคินพูด “คุณแค่...แสดงบทบาท”
“ฉันไม่ทำ!” รินปฏิเสธอย่างแข็งขัน “ฉันไม่ยอมรับข้อเสนอของคุณเด็ดขาด!”
“คุณแน่ใจเหรอ?” ภาคินถาม ใบหน้าของเขาฉายแววอำมหิตบางอย่าง “คุณแน่ใจจริงๆ เหรอว่า...จะปฏิเสธข้อเสนอของผม?”
รินมองเขาด้วยความไม่เข้าใจ “คุณจะทำอะไร?”
ภาคินหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เปิดรูปภาพบางรูปให้รินดู
รูปภาพเหล่านั้น...ทำให้รินแทบจะทรุดลงไปกับพื้น
มันคือรูปภาพของ...มารดาของเธอ
“คุณ...คุณได้รูปพวกนี้มายังไง?” รินถามด้วยเสียงสั่นเครือ
“ผมมีวิธีของผม” ภาคินตอบ “และผมก็รู้...ว่าแม่ของคุณกำลังป่วยหนัก”
รินหน้าซีดเผือด เธอรู้ดีว่ามารดาของเธอต้องการเงินจำนวนมากเพื่อรักษาตัว
“คุณ...จะเอาเรื่องนี้มาขู่ฉันเหรอ?” รินถามด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ
“ผมไม่ได้ขู่” ภาคินตอบ “ผมแค่...เสนอทางออกให้คุณ”
“ทางออก...ที่ฉันต้องแลกด้วยศักดิ์ศรีของตัวเอง?” รินถาม
“คุณคิดว่ามันคือศักดิ์ศรีเหรอ?” ภาคินยิ้มมุมปาก “หรือว่ามันคือ...ความรักที่คุณมีต่อแม่ของคุณ?”
คำพูดของภาคินบาดลึกเข้าไปในหัวใจของริน เธอรู้ดีว่าเธอไม่มีทางเลือกอื่น
“ถ้าฉัน...ตกลง” รินถามเสียงแผ่วเบา “คุณจะช่วยแม่ของฉันใช่ไหม?”
“แน่นอน” ภาคินตอบ “ผมจะจ่ายค่ารักษาพยาบาลทั้งหมด...และคุณ...ก็ต้องทำตามที่ผมต้องการ”
รินหลับตาลง น้ำตาไหลรินออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ เธอรู้ดีว่าเธอได้ตัดสินใจเลือกเส้นทางที่อันตรายที่สุดในชีวิต
“ตกลงค่ะ” รินกระซิบ “ฉัน...จะทำตามที่คุณต้องการ”
ภาคินมองเธอด้วยสายตาที่ซับซ้อน มันมีความพึงพอใจ ความสงสาร และ...ความปรารถนาบางอย่างที่ซ่อนเร้นอยู่
“ดีมาก” ภาคินพูด “ผมรู้ว่าคุณจะเลือกทางที่ถูกต้อง”
เขากดปุ่มบางอย่างบนโทรศัพท์มือถือ
“พรุ่งนี้...คุณมาหาผมที่บริษัท” ภาคินพูด “เราจะเริ่มงานกัน...ในฐานะ...เลขาส่วนตัวของผม”
รินพยักหน้าช้าๆ เธอรู้สึกราวกับตัวเองกำลังจะจมดิ่งลงไปในไฟปรารถนาอันเร่าร้อน ที่พร้อมจะเผาผลาญเธอให้มอดไหม้
“แล้ว...ก็จำไว้” ภาคินพูดต่อ “เราคือ...คู่รัก...ที่กำลังจะเริ่มต้นชีวิตใหม่”
คำพูดนั้นทำให้รินรู้สึกหนาวสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ เธอรู้ดีว่าชีวิตของเธอ...กำลังจะเปลี่ยนไปตลอดกาล
ไฟปรารถนาเจ็บลึก
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก