ตอนที่ 2 — พันธนาการที่ถูกบังคับ

ชีวิตที่เคยสงบสุขของพิมพ์ชนกพังทลายลงราวกับบ้านของเธอ ถูกเพลิงผลาญจนไม่เหลือชิ้นดี การกลับมายังบ้านเกิดที่กลายเป็นเถ้าถ่าน คือจุดเริ่มต้นของฝันร้ายที่แท้จริง เมื่อเธอต้องตกเป็นของผู้ชายที่เธอเกลียดชังที่สุดในโลก พลเอกภาคิน ชายผู้มีดวงตาเย็นชาและหัวใจที่ไร้ความปรานี เขาคือผู้พรากทุกสิ่งไปจากเธอ ‌และบัดนี้ เขากำลังจะพรากอิสรภาพของเธอไปอีกด้วย

ห้องสวีทสุดหรูในคฤหาสน์อันโอ่อ่าของพลเอกภาคิน กลายเป็นกรงทองที่กักขังพิมพ์ชนกเอาไว้ ทุกสิ่งทุกอย่างภายในห้องล้วนมีราคาแพง สะท้อนถึงอำนาจและความมั่งคั่งของเขา แต่สำหรับพิมพ์ชนก มันกลับเป็นสัญลักษณ์ของความอัปยศอดสู เธอถูกบังคับให้อยู่ที่นี่ ​ถูกบังคับให้แต่งงานกับเขา เพื่อปกปิดบางสิ่งบางอย่างที่เธอไม่เคยล่วงรู้มาก่อน

"ทำไม...ทำไมคุณถึงบังคับฉัน!" พิมพ์ชนกตะโกนใส่หน้าภาคินที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ใบหน้าของเธอแดงก่ำด้วยความโกรธและน้ำตาที่ไหลรินอย่างไม่หยุดหย่อน

ภาคินมองเธอด้วยสายตาเย็นชา เขาไม่แสดงอารมณ์ใดๆ ออกมา ราวกับว่าเสียงร้องไห้ของเธอเป็นเพียงเสียงลมที่พัดผ่านไป "ฉันไม่ได้บังคับเธอ...ฉันแค่ให้ทางเลือก"

"ทางเลือกอะไร! ‍การแต่งงานกับฆาตกรอย่างคุณเนี่ยนะ! นี่มันไม่ใช่ทางเลือก นี่มันคือการบังคับชัดๆ!"

"เธอมีสองทางเลือก" ภาคินพูดเสียงเรียบ "หนึ่งคือแต่งงานกับฉัน และอยู่ภายใต้การคุ้มครองของฉัน สองคือ...ออกไปเผชิญหน้ากับโลกภายนอกด้วยตัวของเธอเอง โดยที่ไม่มีใครคอยปกป้อง"

พิมพ์ชนกตัวสั่น ‌เธอรู้ดีว่าเขากำลังหมายถึงอะไร โลกภายนอกอันตรายเกินไปสำหรับเธอในตอนนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมีคนที่ต้องการจะทำร้ายเธออยู่มากมาย และคนที่น่ากลัวที่สุดก็คือคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ

"คุณต้องการอะไรกันแน่! ทำไมคุณถึงต้องทำแบบนี้!" เธอถามเสียงแผ่ว

"ฉันบอกเธอแล้วไง...เพื่อความลับ" ภาคินก้าวเข้ามาใกล้เธออีกครั้ง จนร่างของทั้งคู่แทบจะชิดกัน ‍"ความลับที่เธอไม่รู้...แต่ฉันรู้"

"ความลับอะไร! ฉันไม่มีความลับอะไรทั้งนั้น!"

"มีสิ...และมันเป็นความลับที่เกี่ยวข้องกับครอบครัวของเธอ...และอาจจะเกี่ยวข้องกับฉันด้วย"

คำพูดของเขาทำให้พิมพ์ชนกสับสน เธอไม่เข้าใจว่าเขากำลังพูดถึงเรื่องอะไร แต่ลึกๆ แล้ว เธอก็รู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง มันเป็นความรู้สึกที่อธิบายไม่ได้

"ฉันไม่เข้าใจ..."

"ไม่เป็นไร...เดี๋ยวเธอก็จะเข้าใจ" ภาคินพูดพลางยกมือขึ้นมาเชยคางของเธอ ​"การแต่งงานครั้งนี้...จะทำให้เธอได้รู้ทุกอย่าง"

"ไม่! ฉันไม่ยอม! ฉันจะไม่แต่งงานกับคุณ!" พิมพ์ชนกพยายามปัดมือเขาออกไป แต่เขาก็จับมือเธอไว้แน่น

"เธอไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธ" ภาคินกระซิบเสียงเย็น "เธอต้องทำตามที่ฉันสั่ง...เพื่อความปลอดภัยของเธอเอง"

คำว่า 'ความปลอดภัย' ​ของเขาฟังดูน่ากลัวกว่าสิ่งอื่นใด พิมพ์ชนกรู้สึกว่าเธอถูกบีบคั้นจนแทบจะหายใจไม่ออก เธอไม่มีทางเลือกอื่นจริงๆ

"ถ้าฉันไม่ยอม...คุณจะทำอะไรฉัน!"

"ฉันจะทำให้ชีวิตของเธอ...น่าสังเวชยิ่งกว่าการอยู่ที่นี่เสียอีก" ภาคินตอบด้วยแววตาที่บ่งบอกถึงความหมายที่ซ่อนเร้น เขาเหมือนกำลังจะบอกใบ้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่น่ากลัวกว่าที่เธอจะจินตนาการได้

สุดท้าย พิมพ์ชนกก็ต้องยอมจำนน เธอไม่มีทางเลือกอื่นจริงๆ การแต่งงานกับพลเอกภาคิน ​คือทางออกเดียวที่จะทำให้เธอปลอดภัยจากอันตรายที่มองไม่เห็น และอาจจะทำให้เธอได้รู้ความจริงบางอย่างที่ค้างคาอยู่ในใจ

พิธีแต่งงานจัดขึ้นอย่างเงียบเชียบในโบสถ์ส่วนตัวของคฤหาสน์ มีเพียงคนสนิทของภาคินไม่กี่คนเท่านั้นที่เข้าร่วม พิมพ์ชนกสวมชุดเจ้าสาวสีขาวบริสุทธิ์ แต่หัวใจของเธอเต็มไปด้วยความขมขื่น เธอรู้สึกราวกับกำลังเดินเข้าสู่สังหาริมปิ กราวกับว่าชีวิตของเธอได้ถูกย่ำยีจนไม่เหลือชิ้นดี

"คุณ...ภาคิน" พิมพ์ชนกเอ่ยชื่อเขาอย่างตะกุกตะกัก เมื่อทั้งคู่ยืนอยู่ลำพังในห้องนอนหรูหลังพิธีเสร็จสิ้น

ภาคินหันมามองเธอ ใบหน้าของเขายังคงเย็นชา แต่แววตาของเขากลับมีความหมายบางอย่างที่พิมพ์ชนกอ่านไม่ออก "มีอะไร?"

"เรา...เราจะอยู่กันยังไง"

"อย่างที่ฉันบอก...เราจะอยู่กันเหมือนสามีภรรยา" ภาคินตอบอย่างตรงไปตรงมา "แต่เธอต้องเข้าใจ...ว่านี่เป็นแค่การแต่งงานตามหน้าที่"

"หน้าที่ของคุณ...หรือหน้าที่ของฉัน" พิมพ์ชนกถามเสียงเบา

"หน้าที่ของเราทั้งคู่" ภาคินตอบ "หน้าที่ที่จะต้องปกปิดความลับ...และหน้าที่ที่จะต้องทำให้ทุกคนเชื่อว่าเรามีความสุข"

พิมพ์ชนกรู้สึกราวกับถูกบีบคั้น เธอต้องเล่นละครกับเขา ต้องแสร้งทำเป็นมีความสุขกับเขา ทั้งๆ ที่ในใจของเธอเต็มไปด้วยความเกลียดชัง

"ฉัน...ฉันไม่รู้ว่าฉันจะทำได้ไหม"

"เธอทำได้" ภาคินพูดพลางเดินเข้ามาใกล้เธอ "เพราะเธอไม่มีทางเลือกอื่น"

เขาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเธอ แล้วยกมือขึ้นมาสัมผัสใบหน้าของเธออย่างแผ่วเบา เป็นสัมผัสที่เย็นเยียบ แต่ก็มีความรู้สึกบางอย่างที่ซ่อนเร้นอยู่ พิมพ์ชนกเงยหน้ามองเขา ดวงตาของทั้งคู่สบกัน

"คุณ...คุณเกลียดฉันใช่ไหม" พิมพ์ชนกถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

ภาคินนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบว่า "ฉันไม่ได้เกลียดเธอ...แต่ก็ไม่ได้รักเธอ"

คำตอบของเขาทำให้พิมพ์ชนกรู้สึกเจ็บปวด แต่ก็เป็นคำตอบที่เธอคาดหวังเอาไว้แล้ว

"แล้ว...แล้วทำไมคุณถึงทำแบบนี้"

"เพราะฉันต้องการบางสิ่งบางอย่างจากเธอ...และเธอคือคนเดียวที่จะให้มันกับฉันได้" ภาคินพูดพลางโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้เธอ "และเมื่อฉันได้ในสิ่งที่ต้องการแล้ว...ฉันก็จะปล่อยเธอไป"

"ปล่อยฉันไป?" พิมพ์ชนกถามอย่างไม่แน่ใจ

"ใช่...ฉันจะปล่อยเธอไป" ภาคินย้ำ "แต่ก่อนอื่น...เธอต้องอยู่กับฉัน"

เขาโน้มตัวลงมา จุมพิตลงบนริมฝีปากของเธออย่างแผ่วเบา เป็นจุมพิตที่เย็นชา ไร้ซึ่งความเร่าร้อน แต่กลับเต็มไปด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ซับซ้อน พิมพ์ชนกหลับตาลง เธอรู้สึกราวกับว่าเธอถูกดึงเข้าไปในโลกที่มืดมิดและเต็มไปด้วยความลับ

เมื่อภาคินถอนริมฝีปากออกไป เขาก็มองเข้าไปในดวงตาของเธอ "คืนนี้...เราจะเริ่ม 'หน้าที่' ของเรา"

เขาพูดพลางกอดเอวของเธอ แล้วดึงเธอเข้าไปหาเขาอย่างแผ่วเบา พิมพ์ชนกรู้สึกราวกับว่าเธอได้ถูกพันธนาการเอาไว้ด้วยโซ่ที่มองไม่เห็น โซ่แห่งความลับ โซ่แห่งการแต่งงาน โซ่แห่งชะตากรรม ที่จะผูกมัดเธอไว้กับชายผู้เป็นศัตรูตลอดไป...