"แกกำลังคิดอะไรอยู่?" เสียงทุ้มนุ่มดังขึ้นมา ตัดผ่านความเงียบสงัดของยามค่ำคืน พิมพ์สะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆ หันไปมองใบหน้าหล่อเหลาของภาคินที่นั่งจ้องเธออยู่จากอีกฝั่งของเตียง ดวงตาคมกริบของเขายังคงฉายแววอ่อนโยน แต่ก็แฝงไว้ด้วยความสงสัย
"เปล่าค่ะ" พิมพ์ตอบเสียงเบา พยายามรวบรวมสติ "ฉันแค่... คิดถึงเรื่องอดีต"
"อดีตที่ทำให้แกเจ็บปวด?" ภาคินเลิกคิ้วสูงขึ้นเล็กน้อย "แกไม่ต้องคิดถึงมันอีกแล้วนะพิมพ์"
"แต่... มันเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นกับฉัน" พิมพ์พึมพำ "ฉันจะลืมมันไปได้อย่างไร"
"ถ้าแกอยากจะลืม... ฉันจะช่วย" ภาคินกล่าว เขาก้มลงจุมพิตหน้าผากของเธออย่างแผ่วเบา "ที่นี่... คือบ้านของแกแล้ว"
คำพูดของเขา... ทำให้หัวใจของพิมพ์เต้นแรงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ บ้าน? หรือพันธนาการ? เธอไม่แน่ใจในความหมายที่แท้จริงของคำพูดนั้น
"คุณ... ต้องการอะไรจากฉันกันแน่คะภาคิน?" พิมพ์ถาม เสียงของเธอเต็มไปด้วยความสับสน และความสงสัย "ทำไมคุณถึงทำดีกับฉันแบบนี้?"
ภาคินเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังชั่งใจว่าจะตอบคำถามของเธออย่างไร ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ "แก... คือคนเดียวที่ฉันรู้สึก... ว่าต้องการปกป้อง"
"ปกป้อง?" พิมพ์ทวนคำ "แต่... ฉันมี 'เขา' อยู่แล้ว"
"เขา... ไม่ได้อยู่ตรงนี้" ภาคินพูดเสียงเย็นชาขึ้น "และเขา... ก็ไม่ได้ปกป้องแก"
"แต่... คุณ... คุณก็ไม่ได้รักฉัน" พิมพ์สวนกลับไปอย่างไม่เกรงกลัว "คุณบอกเองว่า... คุณไม่มีวันรักฉัน"
"ความรู้สึกมันเปลี่ยนกันได้" ภาคินกล่าว พลางกุมมือของเธอไว้แน่น "และฉัน... กำลังเรียนรู้ที่จะรักแก"
คำพูดนั้น... ทำให้พิมพ์รู้สึกราวกับโลกทั้งใบกำลังหมุนคว้าง เธอไม่รู้ว่าควรจะเชื่อเขาดีหรือไม่ แต่ในขณะเดียวกัน ความรู้สึกอบอุ่นที่เธอได้รับจากเขา มันก็กำลังค่อยๆ กัดกินความหวาดระแวงที่เธอมีอยู่
"คุณ... มีความลับอะไรอีกไหมคะ?" พิมพ์ถามอย่างตรงไปตรงมา "ความลับที่คุณ... ไม่เคยบอกฉัน"
ภาคินเงียบไปอีกครั้ง สีหน้าของเขาดูขรึมขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ดวงตาคู่สีเข้มของเขามองตรงมาที่เธอ ราวกับกำลังประเมินบางสิ่งบางอย่าง
"ทุกคน... มีความลับ" เขาตอบเสียงหนักแน่น "รวมถึงแก... ด้วย"
"แต่... ความลับของฉัน... มันไม่ใช่เรื่องใหญ่" พิมพ์พูด "มันเป็นแค่... อดีตที่เจ็บปวด"
"อดีต... มันสามารถตามหลอกหลอนเราได้ตลอดไป" ภาคินกล่าว "ถ้าเราไม่รู้จัก... ปล่อยวางมัน"
"แล้ว... ความลับของคุณล่ะคะ?" พิมพ์ถามต่อ "มันเกี่ยวกับอะไร?"
ภาคินถอนหายใจยาว "มันเกี่ยวกับ... ธุรกิจของฉัน"
"ธุรกิจ?" พิมพ์ขมวดคิ้ว "คุณทำธุรกิจอะไร?"
"ธุรกิจที่... ทำให้ฉันเป็นอย่างทุกวันนี้" ภาคินตอบ เสียงของเขาแฝงไว้ด้วยความเศร้า และความเจ็บปวดที่ซ่อนเร้น "ธุรกิจที่... ทำให้ฉันต้องทำในสิ่งที่... ฉันไม่อยากทำ"
"คุณ... หมายถึง..." พิมพ์เริ่มรู้สึกถึงลางสังหรณ์บางอย่าง
"ฉันเป็นมาเฟีย... พิมพ์" ภาคินพูดตรงๆ "และฉัน... ต้องทำในสิ่งที่จำเป็น... เพื่อให้มีชีวิตรอด... และเพื่อปกป้องคนที่ฉันรัก"
คำว่า 'มาเฟีย' หลุดออกมาจากปากของเขา ทำให้พิมพ์รู้สึกหนาวไปถึงกระดูกสันหลัง เธอรู้ดีว่าภาคินเป็นคนมีอิทธิพล แต่เธอไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะเป็น 'มาเฟีย' จริงๆ
"คุณ... เป็นมาเฟีย?" พิมพ์ถามซ้ำ เสียงของเธอสั่นเครือ
"ใช่" ภาคินตอบ "และนั่นคือความลับ... ที่ฉันไม่เคยอยากให้ใครรู้"
"แต่... ทำไมคุณถึง... บอกฉัน?" พิมพ์ถามอย่างไม่เข้าใจ
"เพราะแก... คือคนที่ฉันอยากจะปกป้อง" ภาคินกล่าว "และแก... ก็คู่ควรกับความจริง... ไม่ว่าจะโหดร้ายเพียงใดก็ตาม"
พิมพ์นั่งนิ่งราวกับถูกสาป เธอไม่รู้จะพูดอะไรออกไปดี ความจริงที่เขาเปิดเผยออกมา มันช่างน่าตกใจ และน่ากลัวเกินกว่าที่เธอจะจินตนาการได้
"คุณ... ทำอะไรมาบ้าง?" พิมพ์ถามเสียงแหบพร่า "ในฐานะ... มาเฟีย?"
ภาคินเงียบไปครู่หนึ่ง ราวกับกำลังรวบรวมสติ "ฉัน... เคยต้องทำร้ายคน... เคยต้องฆ่าคน... เพื่อให้คนที่ฉันรัก... ปลอดภัย"
คำพูดนั้น... มันราวกับคมมีดที่กรีดแทงหัวใจของพิมพ์ เธอไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะมีเบื้องหลังที่โหดร้ายถึงเพียงนี้
"คุณ... คุณมัน... ปีศาจร้าย!" พิมพ์ตะโกนออกมา น้ำตาไหลอาบแก้มไม่หยุด "ฉัน... ฉันไม่น่าหลงรักคุณเลย!"
"พิมพ์... ฟังฉันนะ" ภาคินพยายามจะเข้ามาใกล้เธอ แต่พิมพ์กลับผงะถอยหลัง "ฉันรู้ว่าแกกลัว... แต่ฉัน... ฉันทำเพื่อปกป้องแก... และลูกของเรา"
"ปกป้อง? หรือ... กำจัดศัตรู?" พิมพ์ถามด้วยน้ำเสียงประชดประชัน "ฉัน... ฉันไม่สามารถอยู่กับปีศาจร้ายอย่างคุณได้!"
"แกจะเข้าใจฉัน... สักวันหนึ่ง" ภาคินพูดเสียงหนักแน่น "เมื่อแกเห็น... ว่าฉันทำทุกอย่าง... เพื่อแก"
แต่คำพูดของเขา... กลับยิ่งทำให้พิมพ์รู้สึกหวาดกลัวมากขึ้นไปอีก เธอไม่รู้ว่าสิ่งที่เขาพูดนั้น... จริงแท้แค่ไหน
"ฉัน... ฉันต้องการเวลา" พิมพ์พูดเสียงสั่นเครือ "ฉัน... ต้องการอยู่คนเดียว"
เธอรีบกระโดดลงจากเตียง วิ่งออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้ภาคินนั่งนิ่งอยู่เพียงลำพัง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด และความผิดหวัง
ขณะที่พิมพ์วิ่งออกมาจากห้องนอนของภาคิน เธอชนเข้ากับร่างของใครบางคนอย่างแรง ทำให้เธอเซถอยหลังไป
"โอ๊ย!"
"คุณพิมพ์! เป็นอะไรมากหรือเปล่าครับ?" เสียงคุ้นเคยดังขึ้นมา พิมพ์เงยหน้าขึ้นมอง... เป็น 'เจษฎา' คนรักเก่าของเธอ!
"เจษฎา!" พิมพ์อุทานด้วยความตกใจ "คุณ... มาทำอะไรที่นี่?"
"ผม... ผมมาหาคุณ" เจษฎาตอบ พลางมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความห่วงใย "ผมรู้ว่าคุณ... กำลังเดือดร้อน"
พิมพ์มองเจษฎาด้วยความสับสน และความหวาดกลัว เธอไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรดี ในขณะเดียวกัน ภาคินที่เพิ่งจะออกมาจากห้อง ก็เห็นเหตุการณ์ทั้งหมด...
"แก... มาทำอะไรที่นี่?" ภาคินถามเจษฎาด้วยน้ำเสียงเย็นชา ราวกับน้ำแข็ง
เจษฎายิ้มเยาะ "ก็คงมา... ทวงสิ่งที่เคยเป็นของผมไง"
คำพูดนั้น... ทำให้พิมพ์ตกใจยิ่งกว่าเดิม เธอไม่รู้เลยว่าเจษฎาจะมาที่นี่ในเวลานี้ และที่สำคัญ... คำพูดของเขามันมีความหมายว่าอะไรกันแน่?
ถูกซื้อหัวใจพันธนาการแฟนเก่า
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก