"เธอคิดว่าจะหนีไปได้แค่ไหนกัน... พิมพ์!" เสียงตะโกนก้องกังวานราวกับสายฟ้าฟาดกลางห้องทำงานหรูหราของภาคิน มือหนาบีบเข้าหากันแน่นจนข้อนิ้วซีดเผือด ดวงตาคมกริบฉายแววโกรธเกรี้ยวราวกับพายุที่กำลังจะก่อตัว กลิ่นอายแห่งความบ้าคลั่งแผ่ซ่านออกมาจนลูกน้องที่ยืนคุกเข่าอยู่แทบตัวแข็งทื่อ
ภาพของหญิงสาวในชุดคลุมสีอ่อน ใบหน้าที่ซีดเซียวแต่ยังคงความงามเย้ายวนผุดขึ้นมาในหัวของภาคิน มันเป็นภาพที่เขาเพิ่งจะมองเห็นเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน ก่อนที่เธอจะหายวับไปราวกับควัน ความรู้สึกเหมือนถูกทรยศหักหลังแล่นพล่านไปทั่วร่าง เขาเป็นใคร? เขาคือภาคิน! ผู้ที่ถูกยอมจำนนด้วยความกลัว ผู้ที่ได้ทุกสิ่งที่ต้องการเสมอ
"หายไปไหน? ใครพาเธอไป?" ภาคินคำรามถามอีกครั้ง น้ำเสียงที่ลอดออกมาจากลำคอแหบพร่าไปด้วยอารมณ์ที่แทบจะระเบิด มันไม่ใช่แค่ความโกรธ แต่มันคือความรู้สึกสูญเสีย ความรู้สึกเหมือนอำนาจของเขาถูกท้าทายอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
"คุณ...คุณพิมพ์เขาหายไปตั้งแต่เมื่อคืนครับคุณภาคิน" ลูกน้องคนสนิทที่ชื่อ "ชาญ" พยายามตอบเสียงสั่น "เราพยายามตามหาแล้วครับ แต่เหมือนเขาจะเตรียมตัวมาอย่างดี...ไม่ทิ้งร่องรอยอะไรไว้เลย"
"ไม่ทิ้งร่องรอย?" ภาคินหัวเราะเยาะอย่างบ้าคลั่ง "เธอเป็นของผู้ชายอย่างฉัน ใครหน้าไหนจะกล้าพาเธอไป? แล้วใครหน้าไหนจะกล้าช่วยเธอให้หนีไปได้?"
เขาเดินไปคว้าแก้ววิสกี้บนโต๊ะ กระดกเข้าปากรวดเดียวจนหมด รสชาติขมปร่าของแอลกอฮอล์ไม่สามารถดับความร้อนผ่าวในอกได้เลย เขาเกลียดความรู้สึกนี้ เกลียดที่ตัวเองกำลังเสียการควบคุม เขาออกคำสั่งให้ตามหาพิมพ์ทันทีหลังจากที่เธอกลับไปที่ห้องพักที่เขาจัดเตรียมไว้ให้หลังจากที่เธอตกลง "ข้อเสนอ" ของเขา แต่นาทีที่เขาเดินเข้าไปในห้องนั้น...มันว่างเปล่า!
"ไปตามหา! ทุกซอกทุกมุมของเมืองนี้! ฉันไม่สนว่าต้องใช้วิธีไหน! หาเธอให้เจอ! หาให้เจอให้ได้!" ภาคินตะโกนสั่งเสียงดัง มือทุบลงบนโต๊ะทำงานอย่างแรงจนของตกแตกกระจาย
ความรู้สึกที่พิมพ์มีต่อเขา...มันเป็นอะไรกันแน่? ความกลัว? ความรังเกียจ? หรือ...อะไรบางอย่างที่ลึกซึ้งกว่านั้น? ภาคินพยายามปัดความคิดนั้นทิ้งไป เขาไม่เคยคิดถึงเรื่องความรู้สึกของใครทั้งนั้น ผู้หญิงที่อยู่รอบตัวเขามักจะอยากได้เงิน อยากได้อำนาจจากเขา แต่พิมพ์...เธอดูแตกต่าง เธอมีประกายแห่งความเจ็บปวดในดวงตาที่ทำให้เขาอยากจะค้นหา และเมื่อเธอตกลงที่จะเป็น "ของเขา" เขาก็รู้สึกถึงชัยชนะอันหอมหวาน
แต่ชัยชนะนั้นกลับเหมือนจะเลือนหายไปเมื่อเธอหายไปแบบนี้ หัวใจที่เขาไม่เคยคิดว่าจะมีกลับเต้นผิดจังหวะอย่างรุนแรง เขาไม่เคยตามหาใครแบบนี้ ไม่เคยรู้สึกอยากได้ใครมาครอบครองมากขนาดนี้
"ถ้าใครเจอเธอ...แล้วพาเธอไปจากฉัน" ภาคินกัดฟันกรอด "ฉันจะทำให้มันเสียใจที่เกิดมา!"
เขาเดินไปหยุดอยู่ที่หน้าต่างบานใหญ่ มองออกไปยังแสงสีของเมืองยามค่ำคืน ความคิดของเขาวนเวียนอยู่กับพิมพ์ตลอดเวลา ความคิดถึงใบหน้าที่สวยงามภายใต้ความหวาดกลัว ความคิดถึงร่างกายที่เขาปรารถนาจะครอบครอง และที่สำคัญที่สุด...ความคิดถึงลูกในท้องของเธอ
ลูกของเขา!
นั่นคือสิ่งที่ทำให้ความแค้นของภาคินทวีความรุนแรงขึ้นไปอีก เขาไม่ยอมให้ใครมาพรากลูกของเขาไป ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม เขาจะตามหาเธอให้เจอ และเมื่อเจอแล้ว...เขาจะไม่ปล่อยเธอไปอีกเป็นอันขาด
"ฉันจะหาเธอให้เจอ...พิมพ์" ภาคินกระซิบเสียงต่ำ "และเมื่อฉันเจอเธอ...เธอจะไม่มีวันได้หนีไปจากฉันอีกเลย...ไม่ว่าเธอจะอยากหนีไปแค่ไหนก็ตาม"
เขาหันกลับมามองชาญอีกครั้ง ดวงตาคมวาวโรจน์ไปด้วยความมุ่งมั่นอันโหดร้าย "เตรียมรถให้ฉัน ฉันจะออกไปตามหาด้วยตัวเอง"
เขาไม่สามารถรอได้อีกต่อไป ความรู้สึกที่ไม่เคยรู้จักมาก่อนกำลังกัดกินหัวใจของเขา เขาต้องเจอพิมพ์ให้เร็วที่สุด เขาต้องรู้ว่าเธอหายไปไหน และทำไมเธอถึงกล้าทำแบบนี้กับเขา
ภาคินสวมเสื้อโค้ทสีดำตัวโปรด แล้วเดินออกจากห้องทำงานไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่ถูกแทนที่ด้วยบรรยากาศแห่งความโกรธแค้นที่ยังคงคุกรุ่นอยู่ ชาญรีบวิ่งตามเจ้านายออกไปทันที เขาไม่เคยเห็นคุณภาคินโกรธขนาดนี้มาก่อน และเขาก็รู้ดีว่า เมื่อคุณภาคินโกรธ...โลกทั้งใบอาจจะต้องสั่นสะเทือน
เงาของภาคินค่อยๆ เลือนหายไปในความมืดของค่ำคืน แต่ความตั้งใจของเขา...ความตั้งใจที่จะตามหาพิมพ์ให้เจอ ไม่ว่าเธอจะไปอยู่ที่ไหนก็ตาม...มันกลับยิ่งทวีความเข้มข้นขึ้นไปอีก เขาจะตามหาเธอไปจนกว่าจะเจอ...และเมื่อเจอแล้ว...พันธนาการที่เขาจะล่ามเธอไว้ จะแข็งแกร่งยิ่งกว่าโซ่ตรวนใดๆ ที่เธอเคยจินตนาการได้
ถูกซื้อหัวใจพันธนาการแฟนเก่า
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก