"คุณภาคิน...ท่านมาถึงแล้วครับ!" เสียงของชาญดังขึ้นอย่างรีบร้อน ชาญแทรกตัวเข้ามาในห้องที่ภาคินกำลังจิบกาแฟยามเช้าอย่างใจเย็น ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้นปนความกังวล
ภาคินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "มาถึงที่นี่? หมายถึง...เธอเจอพิมพ์แล้ว?" น้ำเสียงของเขาเรียบเฉย แต่แววตาคมกริบกลับฉายประกายแห่งความสนใจ
"ไม่ครับ...แต่...ผมหมายถึง...คุณภาคิน...ท่านมาถึงกรุงเทพฯ แล้วครับ" ชาญพูดตะกุกตะกัก
ภาคินวางแก้วกาแฟลง ใบหน้าเริ่มเคร่งขรึมขึ้น "ใคร? ใครมา?"
"คุณ...คุณเต้ครับ" ชาญตอบเสียงเบาหวิว
"เต้?" ภาคินทวนคำชื่อนั้นอย่างช้าๆ นัยน์ตาของเขาเริ่มฉายแววเย็นชา "เขามาทำไม? เขาคิดจะทำอะไร?"
"ผม...ผมไม่แน่ใจครับ แต่...เขาไม่ได้มาคนเดียวครับ" ชาญพูดต่อ "และผมได้ยินมาว่า...เขากำลังตามหาคุณพิมพ์อยู่ครับ"
คำพูดของชาญทำให้ภาคินลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ ความโกรธที่เคยสงบลงไปแล้วเมื่อวานกลับปะทุขึ้นมาอีกครั้ง เขาจำได้ดีว่าเต้เป็นใคร เต้คืออดีตคนรักของพิมพ์ คนที่ทำให้เธอเจ็บปวด และเป็นคนที่ภาคินไม่ชอบหน้าเอาเสียเลย
"เต้...แกกล้าดียังไง!" ภาคินคำรามเสียงดัง มือทุบลงบนโต๊ะอย่างแรง "แกคิดว่าแกมีสิทธิ์อะไรไปยุ่งกับของของฉัน!"
"ใจเย็นก่อนครับคุณภาคิน" ชาญรีบปราม "ผมคิดว่า...เราควรจะหาคุณพิมพ์ให้เจอก่อน แล้วค่อยจัดการกับเต้ทีหลัง"
ภาคินสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามควบคุมอารมณ์ เขาเดินไปหยุดที่หน้าต่าง มองออกไปยังทิวทัศน์ของเมืองหลวงที่เต็มไปด้วยผู้คนมากมาย "เธออยู่ที่ไหน...พิมพ์?"
เขาจำได้ว่าพิมพ์ได้พาตัวหนีไปตอนที่เขากำลังจะพาเธอไปที่ที่ปลอดภัยกว่านี้ และเขาได้สั่งให้ชาญตามหาเธอ แต่ก็ยังไม่พบร่องรอย
"ผม...ผมคิดว่าผมรู้แล้วครับ" ชาญพูดเสียงเบา "ผมได้รับรายงานจากสายของเรา...ว่าเห็นคุณพิมพ์กับผู้ชายคนหนึ่ง...อยู่ที่โรงนาเก่าๆ ชานเมืองเมื่อคืนนี้"
"โรงนาเก่าๆ?" ภาคินพยักหน้า "นั่นมันที่อยู่ของใคร? ผู้ชายคนนั้นคือใคร?"
"ผู้ชายคนนั้น...ชื่อกันต์ครับ เป็นคนของผมที่ผมส่งไปดูแลคุณพิมพ์ตอนแรก แต่...ดูเหมือนเขาจะพาคุณพิมพ์หนีไปเอง" ชาญอธิบาย
"พาหนีไป?" ภาคินยิ้มมุมปากอย่างเยาะเย้ย "ดี...อย่างน้อยก็ยังมีคนช่วยฉันตามหาเธอ"
เขาไม่สนใจว่ากันต์จะมีความผิดอะไรในตอนนี้ สิ่งเดียวที่สำคัญคือการได้เจอพิมพ์ และการได้รู้ว่าเธออยู่ที่นั่นกับใคร
"เตรียมรถให้ฉัน" ภาคินสั่งเสียงเข้ม "แล้วพาฉันไปที่นั่นเดี๋ยวนี้"
การเดินทางไปยังโรงนาเก่าๆ ชานเมืองเป็นไปด้วยความเร่งรีบ ภาคินนั่งอยู่บนรถยนต์คันหรูของเขา สีหน้าเคร่งเครียด มือประสานกันแน่น เขาคิดถึงพิมพ์ตลอดเวลา คิดถึงใบหน้าของเธอที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว คิดถึงรอยยิ้มที่เขาอยากจะเห็น และที่สำคัญ...คิดถึงลูกในท้องของเธอ
เมื่อไปถึงโรงนา ภาคินสั่งให้คนของเขาปิดล้อมพื้นที่ไว้ก่อน แล้วเขาจึงก้าวลงจากรถ เดินตรงไปยังโรงนาอย่างรวดเร็ว
เขาผลักประตูโรงนาเข้าไปอย่างแรง เสียงไม้ลั่นดังสนั่น ทำให้พิมพ์ที่กำลังนั่งพักผ่อนอยู่สะดุ้งโหยง เธอเงยหน้าขึ้นมองด้วยความตกใจ
"คุณภาคิน!" พิมพ์อุทานเสียงหลง เธอแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง ภาคินมายืนอยู่ตรงหน้าเธอได้อย่างไร?
กันต์รีบเข้ามาขวางหน้าพิมพ์ "คุณภาคิน! ใจเย็นๆ ครับ!"
ภาคินมองข้ามร่างของกันต์ไปยังพิมพ์ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งความโล่งใจ ความโกรธ และความปรารถนา "พิมพ์..." เขาเรียกชื่อเธอเสียงแหบพร่า
"คุณมาทำไมที่นี่?" พิมพ์ถามเสียงสั่น เธอรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะถล่มลงมาอีกครั้ง
"มาหาเธอไง...พิมพ์" ภาคินพูด "ฉันคิดว่าเธอคงจะคิดถึงฉัน"
"ไม่! คุณมาทำให้ฉันเดือดร้อน!" พิมพ์ตะโกนกลับ "คุณกันต์เขาช่วยฉัน! เขาพาฉันหนีเต้! คุณควรจะขอบคุณเขาด้วยซ้ำ!"
"ขอบคุณ?" ภาคินหัวเราะเยาะ "ฉันไม่ต้องการขอบคุณใครทั้งนั้น" เขาเดินตรงเข้าไปหาพิมพ์อย่างรวดเร็ว "เธอคิดว่าเธอจะหนีฉันไปได้ง่ายๆ อย่างนั้นเหรอ?"
"หนีคุณ? หนูหนีเต้ต่างหาก!" พิมพ์พูดเสียงดัง "คุณเองก็เป็นต้นเหตุให้ฉันต้องหนี!"
"ต้นเหตุ?" ภาคินเดินเข้ามาใกล้จนแทบจะประชิดตัวพิมพ์ "ฉันซื้อตัวเธอ...ฉันเป็นเจ้าของเธอ! เธอจะไปไหนก็ได้...แต่ต้องไปกับฉัน!"
"ไม่! หนูไม่ไปกับคุณ!" พิมพ์ถอยหลังหนี แต่ร่างของเธอก็ชนเข้ากับผนังโรงนา "คุณไม่เข้าใจ...คุณกันต์ช่วยหนู...เขาเป็นคนดี!"
"คนดี?" ภาคินกวาดสายตาไปยังกันต์อย่างดูแคลน "เขาแค่กำลังเล่นบทฮีโร่...เพื่อผู้หญิงอย่างเธอ"
"ผมไม่ได้เล่นบทฮีโร่ครับคุณภาคิน!" กันต์พูดเสียงดัง "ผมแค่ทำในสิ่งที่ถูกต้อง! คุณพิมพ์ไม่ควรจะอยู่กับคนอย่างเต้! แล้วก็ไม่ควรจะอยู่กับคุณด้วย!"
คำพูดของกันต์ยิ่งทำให้ภาคินโกรธจัด "แกไม่มีสิทธิ์มาพูดแบบนี้!" เขาผลักกันต์ออกไปอย่างแรง
"แก...แกกล้ามากนะ" ภาคินหันกลับมาหาพิมพ์ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความผิดหวัง "ฉันอุตส่าห์มาหาเธอ...อุตส่าห์เป็นห่วงเธอ...แล้วนี่คือสิ่งที่เธอทำกับฉัน?"
"ห่วงหนู?" พิมพ์หัวเราะอย่างเจ็บปวด "คุณเคยห่วงหนูจริงๆ หรือไงคะ? หรือแค่อยากจะครอบครองหนูเท่านั้น!"
"ใช่! ฉันอยากครอบครองเธอ!" ภาคินยอมรับเสียงดัง "ฉันอยากได้เธอ...ฉันต้องการเธอ...และฉันก็ต้องการลูกของเรา!"
"ลูกของเรา?" พิมพ์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ "คุณรู้ได้ยังไง?"
"ฉันรู้ทุกอย่าง...พิมพ์" ภาคินพูดเสียงต่ำ "ฉันรู้ว่าเธอกำลังจะให้กำเนิดลูกของฉัน"
ความจริงที่เขาพูดออกมา ทำให้พิมพ์ถึงกับพูดไม่ออก เธอไม่เคยคิดว่าภาคินจะรู้เรื่องนี้มาก่อน
"แต่...หนูไม่ต้องการคุณ" พิมพ์พูดเสียงแผ่ว "หนูไม่ต้องการอะไรจากคุณทั้งนั้น"
"เธอพูดแบบนั้นได้ยังไง?" ภาคินถามเสียงแข็ง "เธอไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว...พิมพ์"
เขาค่อยๆ เอื้อมมือไปสัมผัสใบหน้าของพิมพ์อย่างแผ่วเบา แต่พิมพ์สะบัดหน้าหนีอย่างรวดเร็ว
"อย่าแตะต้องตัวหนู!" พิมพ์ตะโกนเสียงดัง "หนูเกลียดคุณ!"
คำพูดนั้นเหมือนมีดที่กรีดแทงหัวใจของภาคิน เขาถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความโกรธแค้น
"ได้...ถ้าเธออยากจะเล่นแบบนี้..." ภาคินพูดเสียงเย็นชา "ฉันก็จะเล่นกับเธอ...จนกว่าเธอจะยอมจำนน"
เขาหันไปสั่งคนของเขา "จับตัวกันต์ไว้! ส่วนเธอ...พิมพ์" เขากลับมามองพิมพ์อีกครั้ง "เธอจะไปกับฉัน...ไม่ว่าเธอจะเต็มใจหรือไม่ก็ตาม!"
พิมพ์เบิกตากว้างด้วยความตกใจ เธอพยายามจะวิ่งหนี แต่ก็ถูกคนของภาคินคว้าแขนไว้ได้ทัน
"ไม่! ปล่อยหนูนะ!" พิมพ์ดิ้นรนขัดขืน แต่ก็ไม่เป็นผล
ภาคินเดินเข้าไปหาพิมพ์อีกครั้ง เขาจับที่คางของเธอ บังคับให้เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา "เธอจะอยู่กับฉัน...พิมพ์" เขาพูดเน้นย้ำ "และเธอจะให้กำเนิดลูกของเรา...เพื่อฉัน"
พิมพ์มองเข้าไปในดวงตาของภาคิน เธอเห็นความมุ่งมั่นอันแน่วแน่ที่แฝงไปด้วยความเจ็บปวด เธอรู้ดีว่าการต่อสู้ครั้งนี้...มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น
ถูกซื้อหัวใจพันธนาการแฟนเก่า
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก