ตอนที่ 23 — การต่อสู้ที่ดุเดือด... เพื่อทุกสิ่ง

เสียงกระจกแตกดังสนั่นสะท้อนไปทั่วโถงทางเดินที่โอ่อ่าของตึกสำนักงานภาคิน พิมพ์ผงะไปเล็กน้อย หัวใจเต้นระรัวด้วยความตกใจ มือของเธอรีบยกขึ้นกุมท้องราวกับจะปกป้องชีวิตน้อย ๆ ในนั้น ภาคินเองก็เช่นกัน ใบหน้าหล่อคมของเขาฉายแววตกใจระคนโกรธจัด ‌เขารีบผลักพิมพ์ไปด้านหลังเล็กน้อย ก่อนจะหันไปคว้าปืนพกที่ซ่อนอยู่ในซองหนังอย่างรวดเร็ว

"หลบไปหลังฉัน พิมพ์!" เสียงของเขาเฉียบขาดราวกับใบมีดที่คมกริบ พิมพ์ไม่อาจขัดขืน เธอถอยกรูดไปหลบอยู่ข้างหลังเสาหินอ่อนขนาดใหญ่ มองเห็นร่างสูงโปร่งของภาคินที่ยืนตั้งท่าเตรียมพร้อมรับมือกับภัยอันตราย

เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ​ดังเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ พร้อมกับเสียงตะโกนโหวกเหวกของผู้คน บรรดาองครักษ์ของภาคินพยายามเข้ามาขวาง แต่ดูเหมือนว่าผู้บุกรุกจะมีจำนวนมากกว่าและฝีมือไม่ธรรมดา

"ภาคิน! แกหลบอยู่ในนั้นใช่ไหม!" เสียงตะโกนที่คุ้นเคยดังลอดเข้ามา เป็นเสียงของเต้! ‍หัวใจของพิมพ์แทบจะหยุดเต้นเมื่อได้ยินชื่อนั้น มันทั้งน่ากลัวและน่ารังเกียจในเวลาเดียวกัน

ภาคินกัดฟันกรอด "ไอ้สารเลว..." เขาพึมพำ เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราด

"ออกมาเจอกันหน่อยสิ! ฉันมีของขวัญชิ้นใหญ่มาให้แก!" เสียงของเต้ดังขึ้นอีกครั้ง พิมพ์สัมผัสได้ถึงความชั่วร้ายที่แผ่ออกมาจากเสียงนั้น

ภาพในหัวของพิมพ์พลันฉายย้อนกลับไปถึงวันวาน ‌วันที่เต้เคยรักเธอ วันที่เขาเคยบอกว่าจะปกป้องเธอ แต่สุดท้ายเขากลับเป็นคนที่ทำร้ายเธอมากที่สุด การปรากฏตัวของเขาในวันนี้ ยิ่งตอกย้ำว่าเขาไม่เคยเปลี่ยนแปลง ยังคงเป็นคนเดิมที่เต็มไปด้วยความเห็นแก่ตัวและความอันตราย

ภาคินถลันตัวออกจากที่กำบัง เขาไม่รอช้าอีกต่อไป การเผชิญหน้ากับเต้คือสิ่งที่ต้องทำ ‍ณ บัดนี้

"แกมาผิดที่แล้ว เต้!" ภาคินตะโกนสวนกลับ เสียงของเขาดังสนั่นราวกับฟ้าผ่า "ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่แกจะมาอาละวาด!"

"โอ้โห... กล้าพูดเนอะ!" เสียงหัวเราะเยาะดังตอบกลับมา ​"ฉันก็แค่อยากจะมาเยี่ยมเยียน 'น้องพิมพ์' ของฉันหน่อย แกอุ้มเธอไปจากฉันได้อย่างไร!"

คำพูดของเต้ทำให้พิมพ์ขนลุกซู่ เขามองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น ราวกับเธอเป็นสมบัติที่ถูกขโมยไป

"อย่ามาแตะต้องเธอ!" ภาคินตะคอก เสียงเต็มไปด้วยโทสะ ​เขายกปืนขึ้นเล็งไปที่กลุ่มคนที่กำลังบุกรุกเข้ามา

"หึ! แกคิดว่าแกมีสิทธิ์อะไร!" เต้ตะโกนกลับ เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเหยียดหยาม "ฉันต่างหากที่เป็นเจ้าของหัวใจของพิมพ์! ไม่ใช่ไอ้พวกมาเฟียอย่างแก!"

การต่อสู้ดำเนินไปอย่างดุเดือด ภาคินและลูกน้องที่เหลืออยู่พยายามต้านทานการบุกรุกของกลุ่มของเต้ เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหว ​เสียงร้องโหยหวนดังเป็นระยะ ๆ พิมพ์ได้แต่มองด้วยความหวาดกลัว เธอพยายามจะวิ่งเข้าไปหาภาคิน แต่ก็ถูกองครักษ์คนหนึ่งคว้าแขนไว้

"คุณผู้หญิงครับ! อยู่ตรงนี้ก่อนครับ ปลอดภัยที่สุดแล้ว!"

พิมพ์มองตามภาคินที่กำลังตะลุมบอนกับลูกน้องของเต้ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยเลือด แต่ดวงตายังคงแข็งกร้าว เขาต่อสู้อย่างไม่คิดชีวิต ราวกับว่าทุกการเคลื่อนไหวคือการปกป้องเธอและลูก

เต้เองก็ไม่ยอมแพ้ เขาพุ่งเข้าใส่ภาคินอย่างบ้าคลั่ง มือข้างหนึ่งของเขาถือมีดสั้นที่วาววับด้วยแสงไฟ

"แกมันก็แค่ไอ้คนเลว! แกจะเอาพิมพ์ไปได้ยังไง!" เต้ตะโกนพลางฟันมีดเข้าใส่ภาคิน

ภาคินหลบคมมีดได้อย่างหวุดหวิด เขากระโดดถอยหลังไปเล็กน้อย ก่อนจะสวนหมัดเข้าที่ใบหน้าของเต้เต็มแรง!

"เพราะฉันรักเธอ! มากกว่าที่แกจะเข้าใจ!" ภาคินตะโกนตอบกลับ เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและหนักแน่น

เต้เซถอยหลังไป ใบหน้าของเขาเริ่มบวมแดง แต่เขาก็ยังไม่ยอมแพ้ เขากระโจนเข้าใส่ภาคินอีกครั้ง การต่อสู้ของทั้งสองคนทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ มันไม่ใช่แค่การต่อสู้ทางร่างกาย แต่มันคือการต่อสู้ของจิตใจ การต่อสู้เพื่อแย่งชิงทุกสิ่งทุกอย่าง

พิมพ์มองด้วยความตื่นตระหนก เธอเห็นภาคินถูกเต้ทำร้ายจนมุม แต่เขาก็ยังกัดฟันสู้ไม่ถอย หัวใจของเธอเจ็บปวดทุกครั้งที่เห็นเขาได้รับบาดเจ็บ

"ภาคิน!" เธอตะโกนเรียกชื่อเขาด้วยความสิ้นหวัง

ภาคินหันมามองเธอชั่วครู่ ดวงตาของเขาประสานกับดวงตาของเธอ เป็นแววตาที่เต็มไปด้วยความรักและความห่วงใย ที่ส่งมาให้เธอ

"พิมพ์... วิ่งไป!" ภาคินตะโกนสั่ง "หนีไป! หาที่ปลอดภัย!"

แต่พิมพ์ไม่ยอม เธอรู้ดีว่าภาคินกำลังเสี่ยงชีวิตเพื่อเธอและลูก เธอไม่สามารถทิ้งเขาไปได้

ขณะที่ภาคินกำลังจะเสียท่าให้กับเต้ ชายชุดดำหลายคนก็บุกเข้ามาในโถงทางเดิน พวกเขาแต่งกายด้วยชุดสีดำล้วน และมีตราสัญลักษณ์บางอย่างที่พิมพ์ไม่คุ้นเคย

"มาเฟียหมิง!" ภาคินอุทานเบา ๆ ด้วยความประหลาดใจ

กลุ่มคนชุดดำพุ่งเข้าโจมตีทั้งกลุ่มของเต้และกลุ่มของภาคินอย่างรวดเร็ว พวกเขาต่อสู้ได้อย่างดุเดือดและมีประสิทธิภาพ ทำให้สถานการณ์ยิ่งวุ่นวายกว่าเดิม

เต้เองก็ดูจะประหลาดใจไม่แพ้กัน เขาหันไปมองกลุ่มคนชุดดำด้วยความไม่เข้าใจ

"ใครพวกนั้น!" เต้ตะโกนถาม

"แกไม่ต้องรู้!" ภาคินตะโกนสวนกลับ "แกมันก็แค่หมากตัวหนึ่ง! ในเกมที่แกไม่เคยเข้าใจ!"

ภาคินใช้จังหวะที่เต้หันไปมองกลุ่มคนชุดดำ พุ่งเข้าใส่เต้ด้วยความเร็ว เขาแทงปืนเข้าไปในท้องของเต้!

"อั่ก!" เต้ร้องเสียงหลง ร่างของเขาทรุดลงไปกองกับพื้น ใบหน้าซีดเผือด

"นี่คือจุดจบของแก!" ภาคินกล่าวเสียงเย็นชา

แต่ก่อนที่ภาคินจะได้ทำอะไรไปมากกว่านั้น กลุ่มคนชุดดำที่เข้ามาใหม่ก็พุ่งเข้าหาเขาอย่างรวดเร็ว พวกเขาดูเหมือนจะมีเป้าหมายที่ภาคินเป็นหลัก

"ภาคิน!" พิมพ์ตะโกนด้วยความตกใจสุดขีด

ภาคินหันไปมองเธออีกครั้ง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด แต่ก็ยังมีความมุ่งมั่น

"ฉันไม่เป็นไร พิมพ์..." เขาพยายามพูด แต่เสียงของเขาเริ่มแผ่วเบา "แต่ฉัน... ฉันไม่สามารถปกป้องเธอได้อีกต่อไปแล้ว..."

วินาทีนั้นเอง ร่างของภาคินก็ถูกกลุ่มคนชุดดำลากตัวไปอย่างรวดเร็ว เขาพยายามขัดขืน แต่ก็ไม่เป็นผล

"ปล่อยฉันนะ!" ภาคินตะโกน "ปล่อยฉันนะเฟ้ย!"

พิมพ์มองด้วยความสิ้นหวัง น้ำตาไหลอาบแก้ม เธอพยายามจะวิ่งเข้าไปหาภาคิน แต่ก็ถูกองครักษ์คนเดิมคว้าแขนไว้แน่น

"คุณผู้หญิงครับ! อย่าไปเลยครับ!"

เต้ที่นอนจมกองเลือดอยู่บนพื้น พยายามยันตัวลุกขึ้นมองภาพนั้นด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น

"แก... แกจะไม่ได้อยู่กับมัน!" เต้ตะโกนด้วยเสียงแหบพร่า

แต่สิ่งที่พิมพ์เห็นในตอนนี้ คือร่างของภาคินที่กำลังถูกลากหายไปในฝูงชนของกลุ่มคนชุดดำ ทิ้งให้เธออยู่ท่ามกลางความวุ่นวายและความสิ้นหวัง...