"เป็นไปไม่ได้..." ภาคินอุทานเสียงแผ่ว เขาแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง รัตนา หญิงสาวที่เคยเป็นเหมือนเงาตามติดเขา และเป็นต้นเหตุของความเจ็บปวดมากมาย กำลังยืนอยู่ตรงหน้าเขาอย่างมีชีวิต! ดวงตาของเธอฉายแววเย็นชาและเต็มไปด้วยความแค้นที่รอวันปลดปล่อย
"เป็นไปได้สิคะ คุณภาคิน" รัตนาเอ่ยตอบราวกับอ่านใจเขาออก "คุณคิดว่าฉันจะตายง่ายๆ อย่างนั้นหรือไง"
พิมพ์ที่เดินมาตามเสียงเรียกของภาคิน เห็นสภาพการณ์ที่ตึงเครียดตรงหน้าก็ชะงักไป เธอเห็นรัตนา และความกลัวก็แล่นริ้วเข้ามาในใจทันที เธอจำใบหน้าของรัตนาได้ดี มันคือใบหน้าของคนที่เคยพรากทุกสิ่งทุกอย่างไปจากเธอ
"นี่มันเรื่องอะไรกันคะคุณภาคิน" พิมพ์ถามเสียงสั่น
ภาคินหันไปมองพิมพ์อย่างเป็นห่วง เขาไม่ต้องการให้เธอต้องมาเผชิญหน้ากับอดีตอันเลวร้ายอีกครั้ง "พิมพ์ เข้าไปในบ้านก่อนนะ"
"ไม่ค่ะ" พิมพ์ส่ายหน้าปฏิเสธ "พิมพ์ต้องรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น"
รัตนายิ้มเยาะ "อยากรู้เหรอคะ คุณพิมพ์" เธอเดินตรงเข้ามาหาพิมพ์อย่างช้าๆ "ฉันคือคนที่ทำให้คุณต้องเจ็บปวดมาตลอดไงคะ"
"คุณ!" พิมพ์กำหมัดแน่น ความโกรธแค้นที่เคยถูกกดไว้ค่อยๆ ปะทุขึ้นมา
ภาคินก้าวเข้ามาขวางหน้ารัตนา "พอได้แล้วรัตนา! แกจะต้องการอะไรอีก!"
"ฉันต้องการทุกอย่างที่แกเคยมี!" รัตนาตะคอกกลับ "ฉันต้องการแก้แค้น! ฉันต้องการให้แกกับยัยนี่ชดใช้ในสิ่งที่ทำกับฉัน!"
"เราไม่ได้ทำอะไรแกเลย!" ภาคินสวนกลับ
"โกหก! แกทิ้งฉันไปหาผู้หญิงคนอื่น! แล้วเธอก็ขโมยทุกอย่างไปจากฉัน!" รัตนาชี้ไปที่พิมพ์ด้วยความเกลียดชัง
"มันไม่ใช่ความผิดของพิมพ์!" ภาคินปกป้องพิมพ์อย่างแข็งขัน
"แล้วใครเป็นคนผิดล่ะคะ" รัตนาหัวเราะเสียงดัง "คุณภาคิน คุณควรจะรู้ดีที่สุดว่าใครคือคนที่ทำให้ฉันต้องตกอยู่ในสภาพนี้"
บรรยากาศรอบตัวเริ่มตึงเครียดมากขึ้น พิมพ์มองภาคินด้วยความสับสน เธอไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่
"ผมจะอธิบายให้พิมพ์ฟัง" ภาคินหันไปพูดกับพิมพ์ด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง "แต่ไม่ใช่ตอนนี้"
"ตอนนี้แหละค่ะคุณภาคิน" รัตนาแทรกขึ้นมา "ฉันจะเล่าให้ยัยนี่ฟังเอง ว่าคุณมันเลวแค่ไหน"
รัตนาเริ่มเล่าเรื่องราวในอดีตของเธอและภาคินอย่างละเอียดยิบ เธอพูดถึงความรักที่เคยมีให้ภาคินอย่างหมดหัวใจ และความเจ็บปวดที่เธอต้องทนทุกข์ทรมานเมื่อภาคินเลือกที่จะทิ้งเธอไปหาพิมพ์ เธอเล่าถึงอุบัติเหตุที่ทำให้เธอเกือบเสียชีวิต และความแค้นที่ฝังลึกอยู่ในใจตลอดหลายปีที่ผ่านมา
พิมพ์ฟังเรื่องราวทั้งหมดด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เธอรู้สึกสงสารรัตนาที่ต้องผ่านเรื่องราวเลวร้ายมามากมาย แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็รู้สึกเจ็บปวดที่รู้ว่าตัวเองเป็นส่วนหนึ่งของความทุกข์ของรัตนา
"คุณภาคิน คุณรักพิมพ์จริงๆ หรือคะ" พิมพ์ถามด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ
ภาคินมองพิมพ์ด้วยความรู้สึกผิด "ผมรักพิมพ์ที่สุด" เขาตอบอย่างหนักแน่น "สิ่งที่เกิดขึ้นในอดีต มันไม่ใช่ความผิดของพิมพ์เลย"
"แต่ฉันเป็นต้นเหตุของความเจ็บปวดของคุณ" รัตนาพูดแทรกขึ้นมา "แล้วคุณภาคิน คุณไม่คิดจะรับผิดชอบอะไรเลยหรือไง"
"ผมจะรับผิดชอบทุกอย่าง" ภาคินบอก "แต่ไม่ใช่ด้วยวิธีที่คุณต้องการ"
ภาคินหันไปเผชิญหน้ากับรัตนา "ผมรู้ว่าคุณต้องการอะไร รัตนา แต่ผมไม่มีวันยอมให้คุณทำร้ายพิมพ์กับกันต์เด็ดขาด"
"แล้วคุณจะทำยังไง" รัตนาถามด้วยรอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความอำมหิต
"ผมจะส่งคุณไปอยู่ไกลๆ ที่ที่คุณจะไม่สามารถทำร้ายใครได้อีก" ภาคินตอบด้วยน้ำเสียงเย็นชา
รัตนาหัวเราะลั่น "คุณคิดว่าคุณจะทำสำเร็จอย่างนั้นเหรอ"
ทันใดนั้น ร่างของรัตนาพลันเปลี่ยนเป็นเงาที่วูบไหวไปมาอย่างรวดเร็ว เธอกำลังจะใช้พลังพิเศษที่เธอได้รับมาจากการทดลองบางอย่างเพื่อโจมตีภาคินและพิมพ์
แต่ภาคินก็เตรียมพร้อมรับมือ เขายกปืนขึ้นเล็งไปที่รัตนา "อย่าขยับ!"
ก่อนที่รัตนาจะได้ลงมือทำอะไร เสียงปืนก็ดังขึ้น!
แต่ไม่ใช่เสียงปืนที่เล็งไปที่รัตนา หากแต่เป็นเสียงปืนที่ดังมาจากด้านหลังของรัตนา!
ร่างของรัตนาเซไปข้างหน้า ก่อนจะทรุดลงไปกองกับพื้นอย่างหมดแรง
พิมพ์และภาคินหันไปมองต้นเสียง เสียงนั้นมาจาก...
"วายุ!" ภาคินอุทานด้วยความตกใจ
วายุ ผู้ช่วยคนสนิทของภาคิน ยืนถือปืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเสียใจ
"ขอโทษครับคุณภาคิน" วายุพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ "ผมต้องทำแบบนี้"
"ทำไม!" ภาคินถามด้วยความโกรธ
"เพราะเธอจะทำร้ายคุณพิมพ์ครับ" วายุตอบ "ผมเห็นเธอจะโจมตีคุณพิมพ์"
พิมพ์มองวายุด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย เธอไม่เข้าใจว่าทำไมวายุถึงต้องทำแบบนี้
"ผมไม่อยากทำเลยจริงๆ ครับ" วายุพูดต่อ "แต่ผมไม่อยากให้ใครต้องมาทำร้ายคนที่ผมรัก"
"คนที่คุณรัก?" พิมพ์เอ่ยถาม
วายุพยักหน้า "ผมรักคุณพิมพ์ครับ"
พิมพ์อึ้งไป เธอไม่เคยรู้เลยว่าวายุมีความรู้สึกแบบนี้ให้เธอ
ภาคินมองวายุด้วยความโกรธ แต่ก็เข้าใจว่าวายุทำไปเพราะอะไร "แกทำดีแล้ว" เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง
รัตนาที่นอนบาดเจ็บอยู่บนพื้น กำลังมองวายุด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความแค้น "แก... แกมันทรยศ..."
"ผมไม่ได้ทรยศใครครับ" วายุตอบ "ผมแค่ปกป้องคนที่ผมรัก"
พิมพ์มองไปที่รัตนาที่กำลังสิ้นลมหายใจ เธอรู้สึกทั้งสงสารและโล่งใจในเวลาเดียวกัน อดีตอันเลวร้ายที่เคยตามหลอกหลอนเธอมาตลอด บัดนี้ก็ได้จบลงเสียที
ภาคินเดินเข้าไปประคองพิมพ์ไว้แนบอก "ผมขอโทษนะพิมพ์"
"ไม่เป็นไรค่ะ" พิมพ์ตอบ "พิมพ์เข้าใจ"
เธอรู้ดีว่าภาคินไม่ได้ตั้งใจจะทำร้ายใคร เขาแค่พยายามปกป้องเธอและลูกของเขา
เมื่อเหตุการณ์สงบลง ภาคินก็พาพิมพ์และกันต์กลับเข้าไปในบ้าน เขาเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นในอดีตของเขากับรัตนาให้พิมพ์ฟังอย่างละเอียด พิมพ์รับฟังด้วยความเข้าใจ เธอรู้ว่าภาคินไม่ได้ผิด เขาแค่ถูกสถานการณ์บังคับ
"ตอนนี้ทุกอย่างจบลงแล้วนะครับพิมพ์" ภาคินพูดพลางกอดพิมพ์แน่น "เราจะไม่มีวันถูกรบกวนอีกแล้ว"
พิมพ์พยักหน้า เธอมั่นใจในคำพูดของภาคิน เธอเชื่อใจเขา
คืนนั้น พิมพ์นอนหลับไปอย่างมีความสุข เธอรู้ว่าอดีตอันเจ็บปวดได้จบลงไปแล้ว และอนาคตของเธอกับภาคินและกันต์ กำลังจะเริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริง
แต่ในขณะที่พิมพ์กำลังหลับใหล ร่างของวายุที่กำลังยืนมองเธออยู่หน้าประตูห้องนอน ก็พลันเปลี่ยนเป็นเงาที่มืดมิด ดวงตาของเขามีประกายบางอย่างที่ดูอันตรายเกินกว่าที่ใครจะคาดเดาได้
"ผมจะไม่มีวันปล่อยให้ใครมาพรากคุณไปจากผมเด็ดขาด" วายุพึมพำกับตัวเองอย่างแผ่วเบา ก่อนจะหายไปในความมืด
ถูกซื้อหัวใจพันธนาการแฟนเก่า
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก