เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นอย่างต่อเนื่องราวกับจะประกาศก้องถึงจุดเริ่มต้นของยุคสมัยใหม่ที่พิมไม่เคยคาดคิดว่าจะได้สัมผัส คฤหาสน์หลังใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้าเธอ ราวกับเป็นปราการที่ยิ่งใหญ่และแข็งแกร่งเกินกว่าจะฝ่าเข้าไปได้ ผิวสีขาวสะอาดตาของตัวอาคารสะท้อนแสงแดดยามเช้าอย่างเจิดจ้า กระจกบานใหญ่ทอประกายวาววับราวกับดวงตาที่กำลังจับจ้องมาที่เธออย่างเย็นชา
พิมยืนอยู่หน้าประตูเหล็กดัดอันโอ่อ่าด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเปกันระหว่างความตื่นเต้น ความหวาดกลัว และความรู้สึกที่เหมือนกำลังจะถูกกักขัง เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามรวบรวมสติสัมปชัญญะทั้งหมดที่มี
เมื่อวานนี้ คือวันที่ชีวิตของเธอพลิกผันอย่างแท้จริง การพบกับภาคย์ที่บาร์ The Shadow และการยอมรับข้อเสนอของเขา ดูเหมือนจะเป็นเพียงฝันร้ายที่ยาวนาน แต่เมื่อตื่นขึ้นมาในเช้าวันนี้ พร้อมกับรถลีมูซีนสีดำสนิทที่มารับเธอถึงหน้าบ้าน และข้อความจากภาคย์ที่บอกให้เธอเตรียมตัวย้ายเข้ามาอยู่ที่คฤหาสน์ของเขา เธอก็รู้ดีว่าทุกอย่างคือความจริง
"คุณหนูครับ" เสียงของคนขับรถดังขึ้น เรียกให้พิมหลุดจากภวังค์ "คุณภาคย์ให้ผมมารับครับ"
พิมพยักหน้าตอบอย่างเงียบๆ เธอไม่รู้จะพูดอะไรออกไปดี ทุกอย่างมันดูรวดเร็วและเหนือจริงเกินไป
เมื่อรถลีมูซีนเคลื่อนตัวเข้าสู่รั้วคฤหาสน์ ภาพที่ปรากฏต่อสายตาของพิมก็ยิ่งทำให้เธอประหลาดใจ ต้นไม้ใหญ่ที่ถูกจัดแต่งอย่างสวยงาม สนามหญ้าสีเขียวขจี และน้ำพุที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางลาน ทำให้ที่นี่ดูราวกับสรวงสวรรค์บนดิน
แต่เมื่อรถจอดสนิทลงหน้าประตูคฤหาสน์ ภาพนั้นก็เปลี่ยนไปทันที ประตูบานใหญ่ทำจากไม้สักสีเข้มแกะสลักลวดลายวิจิตร ยืนตระหง่านราวกับปากของยักษ์ที่พร้อมจะกลืนกินเธอเข้าไป
พิมก้าวลงจากรถ เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะก้าวเข้าสู่อีกโลกหนึ่ง โลกที่เต็มไปด้วยความหรูหรา แต่ก็แฝงไปด้วยความเย็นชาและอันตราย
"เชิญครับคุณหนู" หญิงวัยกลางคนในชุดเมดสีดำสะอาดเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่นอบน้อม แต่ก็แฝงไปด้วยความห่างเหิน "คุณภาคย์รอคุณอยู่ในห้องรับแขกครับ"
พิมเดินตามหญิงวัยกลางคนเข้าไปในคฤหาสน์ บรรยากาศภายในเย็นสบายราวกับถูกควบคุมอุณหภูมิอย่างแม่นยำ เพดานสูงโปร่งตกแต่งด้วยโคมไฟระย้าคริสตัลอันหรูหรา เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นดูมีราคาและถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบราวกับจะบอกเป็นนัยว่าทุกสิ่งในที่แห่งนี้จะต้องอยู่ใน "ระบบ"
เมื่อเดินมาถึงห้องรับแขก พิมก็เห็นภาคย์นั่งรออยู่บนโซฟาหนังสีดำตัวใหญ่ เขากำลังถือแก้ววิสกี้และมองออกไปนอกหน้าต่าง ราวกับกำลังเหม่อลอย
"มาแล้วเหรอ" ภาคย์พูดโดยไม่หันกลับมามอง "นั่งสิ"
พิมเดินไปนั่งลงบนโซฟาตัวที่อยู่ตรงข้ามกับภาคย์ เธอรู้สึกเกร็งไปทั้งตัว
"นี่คือบ้านใหม่ของคุณ" ภาคย์พูดพลางหันกลับมามองเธอ "คุณจะอยู่ที่นี่กับผม"
"ค่ะ" พิมตอบเสียงเบา
"ผมมีกฎบางอย่างที่คุณต้องปฏิบัติตาม" ภาคย์พูดต่อ "อย่างเคร่งครัด"
พิมตั้งใจฟัง "กฎอะไรคะ?"
"หนึ่ง... คุณต้องอยู่ที่นี่กับผมเสมอ ห้ามออกไปไหนโดยไม่ได้รับอนุญาต" ภาคย์เริ่มไล่เรียง "สอง... คุณต้องทำตามทุกอย่างที่ผมสั่ง โดยไม่มีข้อโต้แย้ง"
พิมพยักหน้า เธอพอจะเดาได้อยู่แล้ว
"สาม... คุณต้องไม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องส่วนตัวของผม" ภาคย์พูด น้ำเสียงของเขาดูจริงจังขึ้น "และสี่... อย่าพยายามหาทางหนี"
พิมเงยหน้าขึ้นมองภาคย์ ดวงตาของเขาฉายแววเย็นชาและเฉียบคมราวกับจะจ้องจะจับผิดเธอทุกฝีก้าว "ฉัน... ฉันจะทำตามที่คุณต้องการค่ะ"
"ดี" ภาคย์พยักหน้า "ผมมีเมดที่จะคอยดูแลคุณ และจัดเตรียมทุกอย่างให้คุณ" เขาผายมือไปทางหญิงวัยกลางคนที่ยืนรออยู่ข้างๆ "นี่คือคุณสมศรี เธอจะคอยดูแลคุณ"
คุณสมศรียกมือไหว้พิมอย่างนอบน้อม "ยินดีที่ได้ดูแลคุณหนูค่ะ"
"หลังจากนี้ คุณจะไปพักที่ห้องของคุณ" ภาคย์พูด "ห้องของคุณอยู่ชั้นบนสุด ฝั่งปีกตะวันออก"
พิมรู้สึกประหลาดใจที่ภาคย์ดูเหมือนจะเตรียมทุกอย่างไว้ให้เธอแล้ว เธอไม่เคยคิดว่าชีวิตของเธอจะมาถึงจุดนี้ได้
"หลังจากนี้ ชีวิตของคุณจะเปลี่ยนไป" ภาคย์พูด น้ำเสียงของเขาแฝงไปด้วยความหมายบางอย่างที่พิมยังจับใจความไม่ได้ "คุณจะเป็นของผม และผมจะดูแลคุณ"
คำพูดของภาคย์ทำให้พิมรู้สึกเหมือนกำลังถูกพันธนาการด้วยเส้นใยที่มองไม่เห็น เธอรู้สึกเหมือนกำลังถูกขังอยู่ในกรงทองที่สวยงาม แต่กรงนั้นก็กำลังจะบีบรัดหัวใจของเธอให้เจ็บปวด
พิมเดินตามคุณสมศรีขึ้นไปยังห้องพักของเธอ ห้องของเธอใหญ่โตและหรูหราเกินกว่าที่เธอเคยจินตนาการ เตียงขนาดคิงไซส์ตั้งอยู่กลางห้อง ผนังตกแต่งด้วยวอลเปเปอร์สีอ่อนหวาน และหน้าต่างบานใหญ่ที่เปิดออกไปเห็นวิวทิวทัศน์ของสวนหลังคฤหาสน์
แต่ถึงแม้จะหรูหราเพียงใด พิมก็ยังรู้สึกเหมือนกำลังตกอยู่ในกรงขัง เธอเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปข้างนอก ท้องฟ้าสีครามสดใสดูเหมือนจะอยู่ไกลเกินเอื้อม
"คุณหนูคะ" คุณสมศรีพูดขึ้น "คุณภาคย์ให้เตรียมอาหารไว้ให้แล้วค่ะ"
พิมพยักหน้าตอบ เธอรู้สึกเหนื่อยล้าเกินกว่าจะทำอะไรได้อีก
หลังจากทานอาหารเสร็จ พิมก็นั่งลงบนเตียง เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา มองรายชื่อผู้ติดต่อ แต่ก็ไม่รู้จะโทรหาใคร เธอรู้สึกโดดเดี่ยวและอ้างว้างอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน
เธอรู้ดีว่านี่คือ "กรงทอง" ของเธอ กรงที่เต็มไปด้วยความสะดวกสบาย แต่ก็เต็มไปด้วยเงื่อนไขที่เธอต้องยอมรับ
ขณะที่เธอกำลังจะทิ้งตัวลงนอน ก็มีเสียงเคาะประตูห้องของเธอเบาๆ
"ใครคะ?" พิมถาม
"ผมเอง" เสียงของภาคย์ดังมาจากอีกฝั่งของประตู
พิมใจเต้นแรง เธอไม่แน่ใจว่าภาคย์จะเข้ามาทำไม
เมื่อเธอเปิดประตูออก ภาคย์ก็ยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเขาดูอ่อนโยนลงกว่าที่เคย แต่แววตาของเขาก็ยังคงแฝงไปด้วยความลับบางอย่าง
"ผมแค่อยากจะบอกว่า..." ภาคย์พูดพลางก้าวเข้ามาในห้อง "จากนี้ไป คุณจะปลอดภัย"
เขาเดินเข้ามาใกล้พิมมากขึ้นเรื่อยๆ บรรยากาศในห้องดูเหมือนจะอึดอัดขึ้นมาทันที
"แต่..." ภาคย์พูดพลางเอื้อมมือมาสัมผัสใบหน้าของพิมอย่างแผ่วเบา "ความปลอดภัยนี้... ต้องแลกมาด้วยอะไรบางอย่าง"
พิมมองเข้าไปในดวงตาของภาคย์ เธอเห็นประกายบางอย่างที่ทำให้เธอรู้สึกหวั่นไหว แต่ในขณะเดียวกัน ก็รู้สึกถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา
"คุณ... คุณหมายถึงอะไรคะ?" พิมถามเสียงสั่น
ภาคย์ยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ "คุณจะได้รู้... ในไม่ช้า"
เขาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้พิมมากขึ้นเรื่อยๆ พิมรู้สึกเหมือนกำลังจะถูกดูดเข้าไปในวังวนแห่งความลึกลับของเขา
แต่ก่อนที่ริมฝีปากของพวกเขาจะสัมผัสกัน เสียงโทรศัพท์มือถือของภาคย์ก็ดังขึ้นขัดจังหวะ
ภาคย์ชะงักเล็กน้อย ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู ใบหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมทันที
"มีเรื่องด่วน" ภาคย์พูดกับพิม "ผมต้องไป"
เขาหันหลังเดินออกจากห้องไปทันที โดยไม่กล่าวคำอำลาใดๆ ทิ้งให้พิมยืนนิ่งอยู่เพียงลำพัง ท่ามกลางความสับสนและความรู้สึกที่ค้างคา
"เรื่องด่วนอะไรกันนะ?" พิมพึมพำกับตัวเอง "และ "อะไรบางอย่าง" ที่เขาพูดถึง... มันคืออะไรกันแน่?"
พิมมองออกไปนอกหน้าต่างอีกครั้ง คฤหาสน์แห่งนี้ดูเหมือนจะยิ่งใหญ่และลึกลับมากขึ้นเรื่อยๆ เธอกำลังถูกขังอยู่ในกรงทองแห่งนี้ และเธอรู้ดีว่าการเดินทางของเธอเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น
ในคืนหักมุม
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก