ตอนที่ 5 — เงาอดีตที่ตามหลอกหลอน

เสียงฝนที่ตกหนักเมื่อคืนยังคงสะท้อนอยู่ในโสตประสาทของพิม แม้แสงแดดอ่อนๆ จะสาดส่องเข้ามาในห้องทำงานของเธอแล้วก็ตาม แต่ความรู้สึกบางอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อคืนยังคงค้างคาอยู่ในใจ

เมื่อคืน... คืนที่เธอได้เห็นภาคย์ในมุมที่อ่อนแอที่สุด คืนที่เขาเปิดเผยความเจ็บปวดจากอดีตให้เธอเห็น แม้จะเป็นเพียงเสี้ยวเล็กๆ แต่ก็มากพอที่จะทำให้ภาพลักษณ์ของเขาในใจของเธอเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยดูแข็งกระด้าง ‌ตอนนี้กลับดูซับซ้อนและน่าค้นหา ดวงตาคมกริบที่เคยฉายแววเย็นชา ตอนนี้กลับมีร่องรอยของความเศร้าหมองที่เธอสัมผัสได้

ขณะที่พิมกำลังจมอยู่กับความคิด เธอก็เห็นภาคย์เดินเข้ามาในห้องทำงานของเธอ เขาดูไม่เหมือนเมื่อคืนที่ผ่านมา ใบหน้ากลับมาเรียบเฉย แต่แววตาของเขากลับดูมีความหมายบางอย่างแฝงอยู่

“อรุณสวัสดิ์ครับคุณภาคย์” พิมรีบกล่าวทักทาย ​พยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติ

“อรุณสวัสดิ์” เขาตอบรับสั้นๆ ก่อนจะเดินไปหยิบเอกสารบางอย่างบนโต๊ะทำงานของเธอ

“เมื่อคืน... คุณภาคย์โอเคไหมคะ?” พิมอดไม่ได้ที่จะถาม

ภาคย์หยุดชะงัก หันมามองเธอด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา “ผมสบายดี” เขาตอบ ‍แต่แววตาของเขากลับไม่ได้สื่อเช่นนั้น

“ถ้าคุณภาคย์มีอะไร... ที่อยากจะระบาย ฉัน... ฉันยินดีรับฟังนะคะ” พิมพูดอย่างกล้าๆ กลัวๆ

ภาคย์หัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเย็นชา “คุณพิม... ‌คุณนี่ใจดีจริงๆ”

คำพูดนั้นทำให้พิมรู้สึกอึดอัด เธอไม่แน่ใจว่าเขาพูดประชด หรือพูดจริง

“ฉันแค่... รู้สึกเป็นห่วง” เธอแก้ตัว

“ขอบคุณ” เขาตอบสั้นๆ ก่อนจะเดินออกไปจากห้อง ทิ้งให้พิมยืนงงอยู่กับที่

ตลอดทั้งวัน ‍พิมรู้สึกถึงความแปลกประหลาดบางอย่างในตัวภาคย์ เขาดูเหมือนพยายามจะตีตัวออกห่างเธอ แต่ในขณะเดียวกัน สายตาของเขาก็มักจะจับจ้องมาที่เธออยู่เสมอ ราวกับมีบางอย่างที่เขาต้องการจะสื่อ

ช่วงบ่าย พิมได้รับมอบหมายให้ไปค้นหาเอกสารเก่าบางอย่างในห้องเก็บเอกสารที่อยู่ชั้นใต้ดินของอาคาร ห้องนั้นมืดและอับชื้น เต็มไปด้วยฝุ่นละอองที่ลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ

ขณะที่เธอกำลังรื้อค้นแฟ้มเอกสารเก่าๆ ​อย่างขะมักเขม้น สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นกล่องไม้เก่าๆ ที่ซุกซ่อนอยู่ใต้กองเอกสาร

ด้วยความอยากรู้อยากเห็น พิมจึงค่อยๆ ดึงกล่องนั้นออกมา กล่องนั้นดูเก่าแก่มาก ฝุ่นจับหนาเตอะ เมื่อเปิดฝากล่องออก ​สิ่งที่ปรากฏอยู่ข้างในทำให้เธอถึงกับผงะ

รูปถ่ายเก่าๆ จำนวนมากถูกจัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ รูปส่วนใหญ่เป็นรูปของภาคย์ในวัยหนุ่ม กับผู้หญิงคนเดิมที่เธอเห็นเมื่อคืน

เธอหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งขึ้นมาดู ภาพนั้นเป็นรูปของภาคย์กับผู้หญิงคนนั้น ยืนอยู่ริมทะเลสาบ ใบหน้าของทั้งคู่ดูมีความสุข แต่ก็มีความเศร้าแฝงอยู่ในแววตา

พิมรู้สึกถึงความรู้สึกแปลกๆ ​ที่ถาโถมเข้ามาในหัวใจ มันไม่ใช่ความอิจฉา หรือความสงสาร แต่เป็นความรู้สึกที่บอกไม่ถูก... ราวกับเธอเคยรู้จักผู้หญิงคนนี้มาก่อน

เธอหยิบรูปถ่ายอีกใบหนึ่งขึ้นมาดู เป็นรูปที่ผู้หญิงคนนั้นกำลังอุ้มเด็กทารกอยู่ ใบหน้าของเด็กคนนั้นจิ้มลิ้ม น่ารักน่าชัง แต่... พิมรู้สึกเหมือนเคยเห็นหน้าเด็กคนนี้ที่ไหนมาก่อน

“ใครน่ะ...?” เสียงหนึ่งดังขึ้น ทำเอาพิมสะดุ้งตกใจ

ภาคย์ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ ใบหน้าของเขาดูเย็นชา แต่แววตาฉายแววตื่นตระหนก

“คุณพิม... มาทำอะไรที่นี่?” เขาถาม เสียงแข็ง

“ฉัน... ฉันกำลังหาเอกสารค่ะ” พิมตอบเสียงตะกุกตะกัก พยายามซ่อนรูปถ่ายในมือ

“เอกสารพวกนั้น... อยู่คนละกอง” ภาคย์พูด สายตาของเขากวาดมองไปที่กล่องไม้เก่าๆ ที่พิมวางอยู่บนพื้น

“ฉัน... เห็นกล่องนี้เข้าค่ะ” พิมพูด พยายามสบตาเขา

ภาคย์มองรูปถ่ายในมือของพิม ดวงตาของเขาฉายแววเจ็บปวด ก่อนจะค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความโกรธ

“คุณไม่ควรมายุ่งเรื่องของผม” เขาพูดเสียงเย็นชา

“ฉันขอโทษค่ะ” พิมรีบขอโทษ “ฉันไม่ได้ตั้งใจ”

“กลับไปทำงานของคุณซะ” ภาคย์พูด พยายามควบคุมอารมณ์ “อย่ามายุ่งกับเรื่องที่ไม่ใช่ของคุณ”

พิมรู้สึกเหมือนถูกผลักไส เธอหยิบรูปถ่ายในมือขึ้นมาอีกครั้ง ใบหน้าของเด็กทารกในรูปนั้น ยังคงตราตรึงอยู่ในสายตาของเธอ

“เด็กคนนี้... คือใครคะ?” พิมถาม เสียงสั่น

ภาคย์เงียบไปนาน เขาจ้องมองพิมด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความขัดแย้ง ก่อนจะถอนหายใจยาว

“คุณไม่จำเป็นต้องรู้” เขาพูด “ไปทำงานของคุณซะ”

เขาเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้พิมยืนอยู่คนเดียวท่ามกลางความมืดและฝุ่นละออง ความสงสัยในใจของเธอทวีความรุนแรงยิ่งขึ้น

รูปถ่ายใบนั้น... เด็กคนนั้น... ทำไมเธอถึงรู้สึกคุ้นเคยขนาดนั้น?

เงาอดีตของภาคย์ กำลังตามหลอกหลอนเธอ และเธอรู้สึกว่า ความลับที่ซ่อนอยู่ในอดีตของเขา อาจเป็นสิ่งที่อันตรายกว่าที่เธอเคยคิด

พิมหยิบรูปถ่ายใบนั้นขึ้นมาดูอีกครั้ง ใบหน้าเล็กๆ ในรูปนั้น... มันเหมือนกับ...

“ไม่จริงน่า...” พิมพึมพำกับตัวเอง “เป็นไปไม่ได้...”

เธอรู้สึกเหมือนกำลังจะก้าวเข้าสู่บางสิ่งบางอย่างที่อันตรายเกินกว่าจะรับมือได้