ตอนที่ 7 — คืนที่ความรู้สึกปั่นป่วน

"อย่า...อย่าไป..." เสียงกระซิบแผ่วเบาหลุดลอดออกมาจากริมฝีปากที่เม้มแน่นของพิม ราวกับกำลังต่อสู้กับฝันร้ายที่คืบคลานเข้ามา ร่างกายเล็กผวากลับไปเล็กน้อย ฝ่ามือที่สั่นเทาพยายามปัดป่ายอากาศเบื้องหน้า แต่กลับไปสัมผัสเข้ากับบางสิ่งที่แข็งแรงและอบอุ่น ราวกับก้อนหินที่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า ก่อนที่สติสัมปชัญญะจะค่อยๆ ‌ย้อนกลับมา ดวงตาที่พร่ามัวค่อยๆ ลืมขึ้น ภาพแรกที่ปรากฏสู่สายตาคือเพดานสีขาวสะอาดตา แล้วค่อยๆ ไล่สายตาลงมาพบกับใบหน้าที่คุ้นเคย... ใบหน้าที่เย็นชาและน่าเกรงขามของภาคย์ ที่กำลังจ้องมองเธออยู่ด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา

ความทรงจำเมื่อคืนผุดขึ้นมาอย่างรวดเร็วราวกับสายน้ำ ​พิมจำได้ว่าเธอทำงานจนดึกดื่น ท่ามกลางกองเอกสารที่ท่วมท้นและสายตาที่จ้องจับผิดของภาคย์ ความเหนื่อยล้าประดังประเดเข้ามาจนเธอแทบยืนไม่อยู่ และภาพสุดท้ายที่จำได้คือเธอกำลังจะทรุดลงไปกองกับพื้น ก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบไป... และตอนนี้ เธอก็พบว่าตัวเองอยู่ในอ้อมแขนของเขา!

หัวใจของพิมเต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก เธอรีบผละออกจากอ้อมแขนนั้นทันที ‍ร่างกายผอมบางของเธอเกือบจะล้มลงไปอีกครั้งถ้าไม่คว้าขอบเตียงไว้ได้ทัน "คุณ...คุณทำอะไร?" เสียงของเธอสั่นเครือ เต็มไปด้วยความตกใจและความรู้สึกผิดที่ผสมปนเปกัน

ภาคย์ยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม ดวงตาคมกริบยังคงจับจ้องมาที่เธอ แต่แววตานั้นเปลี่ยนไปจากเมื่อคืน มันอ่อนโยนลงเล็กน้อย เหมือนเห็นเงาสะท้อนของความรู้สึกบางอย่างที่เขาเองก็ไม่เข้าใจ ‌"เธอหลับไป ฉันอุ้มเธอมาที่นี่" น้ำเสียงของเขาเรียบเฉย แต่ก็แฝงไว้ด้วยความรู้สึกบางอย่างที่พิมจับต้องได้

"แล้ว...แล้วทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่?" พิมถามต่อ พยายามรวบรวมสติ พลางกวาดสายตามองไปรอบๆ ห้องนอนหรูหราที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน ‍มันเป็นห้องที่สะอาดสะอ้าน ตกแต่งอย่างมีสไตล์ แต่ก็เต็มไปด้วยบรรยากาศที่เย็นชาเช่นเดียวกับเจ้าของห้อง

"ฉันบอกแล้วไงว่าเธอหลับไปที่ห้องทำงาน ฉันไม่ปล่อยให้เธอค้างที่นั่น" ภาคย์ตอบ เขาลุกขึ้นยืน ก้าวเท้าเข้ามาใกล้เธอมากขึ้นจนพิมรู้สึกถึงลมหายใจอุ่นๆ ของเขาที่รดลงมาบนใบหน้า ​"เธอทำงานหนักเกินไป"

คำพูดนั้นทำให้พิมรู้สึกแปลกประหลาด ความห่วงใยที่แฝงมาในน้ำเสียงนั้นไม่ใช่สิ่งที่เธอเคยได้ยินจากเขามาก่อน เขาเป็นคนที่เย็นชา ไร้หัวใจ และจ้องจะจับผิดเธออยู่ตลอดเวลา แล้วทำไม...ทำไมเขาถึงทำแบบนี้?

"ขอบคุณค่ะ" พิมพูดเสียงเบา พยายามหลบสายตาคมกริบของเขา ​"ฉัน...ฉันควรจะกลับไปทำงานต่อ" เธอบอก ทั้งๆ ที่ใจจริงอยากจะวิ่งหนีไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้

"ไม่ต้อง" ภาคย์เอ่ยห้าม "วันนี้เธอไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น พักผ่อน"

"แต่..."

"ไม่มีแต่" ภาคย์ตัดบท ​"ฉันเป็นคนบอกให้เธอพัก ฉันก็ต้องรับผิดชอบ" เขาเดินไปหยิบเสื้อคลุมที่วางอยู่บนเก้าอี้ ยื่นให้เธอ "ใส่ซะ อากาศเริ่มเย็นแล้ว"

พิมรับเสื้อคลุมมาสวมอย่างงงๆ มันเป็นเสื้อคลุมอาบน้ำเนื้อนุ่ม ที่ยังคงมีกลิ่นหอมอ่อนๆ ของเขาติดอยู่ เมื่อสัมผัสเนื้อผ้านุ่มๆ นั้น พิมก็รู้สึกได้ถึงกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ ที่แล่นผ่านร่างกาย เธอเงยหน้าขึ้นมองภาคย์อีกครั้ง ใบหน้าหล่อเหลาของเขาดูอ่อนโยนลงกว่าปกติ ดวงตาคู่คมที่ปกติจะเต็มไปด้วยความเฉียบขาด ตอนนี้กลับมีแววบางอย่างที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ

"คุณ...ไม่สบายรึเปล่าคะ?" พิมถามอย่างไม่แน่ใจ

ภาคย์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย "ทำไมถึงถามแบบนั้น?"

"ก็...ก็คุณดูแปลกไป" พิมตอบอย่างอ้อมแอ้ม "ปกติคุณไม่เคย...ไม่เคยทำแบบนี้"

ภาคย์มองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ เสียงหัวเราะนั้นทำให้พิมรู้สึกประหลาดใจยิ่งกว่าเดิม "เธอคิดว่าฉันเป็นคนยังไงกันแน่ พิม?"

"ก็...เย็นชา เจ้าอารมณ์ ชอบเอาเปรียบ..." พิมเผลอพูดออกไปทั้งหมด ก่อนจะรีบยกมือขึ้นปิดปากตัวเองเมื่อรู้ว่าพูดอะไรออกไป

ภาคย์เดินเข้ามาใกล้เธออีกครั้ง จนพิมรู้สึกได้ถึงไออุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวเขา "แล้วตอนนี้ล่ะ เธอคิดว่าฉันเป็นคนยังไง?" เสียงของเขาดังกระซิบอยู่ข้างหู ราวกับจะเย้าแหย่

พิมรู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วใบหน้า เธอไม่กล้าสบตาเขา "ฉัน...ฉันไม่รู้"

"ไม่รู้สินะ" ภาคย์พูด น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความหมายบางอย่างที่พิมไม่เข้าใจ "ดี...อย่างน้อยเธอก็เริ่มสังเกตเห็นอะไรบางอย่างที่ไม่ใช่แค่ความเย็นชาของฉัน"

ความรู้สึกของพิมกำลังปั่นป่วนไปหมด เธอไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับความสัมพันธ์ที่ควรจะเป็นแค่เจ้านายกับลูกหนี้ธรรมดาๆ นี้ ทำไมเธอถึงรู้สึกสับสนเมื่ออยู่ใกล้เขา ทำไมหัวใจของเธอถึงเต้นแรงทุกครั้งที่เขาเข้ามาใกล้ และทำไม...ทำไมแววตาของเขาในวันนี้ถึงทำให้เธอรู้สึกหวั่นไหว

"ไปทานอาหารเช้ากันเถอะ" ภาคย์พูด ก่อนจะคว้ามือของพิมไว้เบาๆ แล้วจูงเธอออกจากห้องนอนไป ท่ามกลางความสับสนในใจของพิมที่กำลังก่อตัวขึ้นเรื่อยๆ

ขณะที่ทั้งสองกำลังเดินออกจากห้องนอน สายตาของภาคย์เหลือบไปเห็นรูปถ่ายใบหนึ่งที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง เป็นรูปของผู้หญิงคนหนึ่งที่สวยสง่า ยิ้มแย้มสดใส ดวงตาของภาคย์ฉายแววบางอย่างที่พิมมองไม่เห็น ก่อนที่เขาจะรีบหันกลับมาสนใจพิมเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

พิมไม่ทันสังเกตเห็นสิ่งนั้น เธอเองก็สับสนกับความรู้สึกของตัวเองมากเกินไป ความใกล้ชิดที่เกิดขึ้นโดยไม่คาดฝันในคืนที่ผ่านมา ได้ทิ้งร่องรอยบางอย่างไว้ในใจของเธออย่างไม่อาจปฏิเสธได้ ความคิดที่ว่าภาคย์อาจจะไม่ได้เป็นเพียงแค่คนที่เย็นชาและไร้หัวใจอย่างที่เธอเคยเข้าใจ ก็เริ่มก่อตัวขึ้นมาอย่างช้าๆ

ขณะที่เดินลงบันได ภาคย์หยุดฝีเท้าลง หันมามองพิม ดวงตาของเขาจับจ้องเธออย่างพิจารณา "พิม..."

"คะ?" พิมขานรับด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

"เธอ...โอเคไหม?" เขาถาม

"ฉัน...ฉันไม่รู้ค่ะ" พิมตอบตามตรง "มัน...มันรู้สึกแปลกๆ"

ภาคย์ยิ้มมุมปากเล็กน้อย "บางที...ความรู้สึกแปลกๆ ก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายเสมอไปหรอกนะ"

คำพูดนั้นทำให้พิมยิ่งรู้สึกสับสน เธอไม่เข้าใจว่าเขาต้องการจะสื่ออะไรกันแน่ หรือว่าความรู้สึกที่เกิดขึ้นในใจของเธอ มันเป็นเพียงภาพลวงตาที่เกิดจากความเหนื่อยล้าและความประทับใจชั่วคราวเท่านั้น?

เมื่อมาถึงห้องอาหาร ภาคย์ได้จัดเตรียมอาหารเช้าไว้ให้เธออย่างดี แม้จะดูเรียบง่าย แต่ก็เต็มไปด้วยความใส่ใจ พิมนั่งลงอย่างเกร็งๆ พยายามจะรวบรวมสติ แต่ภาพใบหน้าของภาคย์ที่ดูอ่อนโยนขึ้นในตอนเช้า ก็ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเธอ

ขณะที่กำลังตักอาหารเข้าปาก พิมก็พลันสังเกตเห็นบางอย่างที่พื้นห้องอาหาร ใต้โต๊ะตัวหนึ่ง เป็นเหมือนเศษกระดาษเล็กๆ ที่หลุดรอดออกมา เธอค่อยๆ ก้มลงไปหยิบมันขึ้นมาดู เมื่อคลี่ออกดู เธอก็ต้องเบิกตากว้าง

มันคือรูปถ่าย...รูปของผู้หญิงคนเดียวกับที่เธอเห็นบนโต๊ะข้างเตียงในห้องนอนของภาคย์ เธอยิ้มอย่างมีความสุขในรูปถ่ายนั้น แต่ท่าทางของภาคย์ที่กำลังนั่งมองเธออยู่ ก็ทำให้พิมรู้สึกหนาวสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ

"มีอะไรเหรอ?" ภาคย์ถาม เมื่อเห็นพิมนิ่งไป

พิมรีบซ่อนรูปถ่ายนั้นไว้ในมืออย่างรวดเร็ว "เปล่าค่ะ...ไม่มีอะไร" เธอตอบเสียงสั่น

แต่ในใจของเธอกำลังกรีดร้อง ภาพความอ่อนโยนที่เธอเห็นเมื่อครู่ มันคืออะไรกันแน่? หรือว่ามันเป็นเพียงการจัดฉาก? หรือว่าเธอได้ก้าวเข้าไปสู่โลกที่ซับซ้อนและอันตรายกว่าที่เคยคิดไว้?

ภาคย์ยังคงจ้องมองเธอด้วยสายตาที่ยากจะหยั่งถึง ราวกับกำลังอ่านความคิดทั้งหมดของเธออยู่ พิมรู้สึกเหมือนกำลังถูกจับจ้องจากสัตว์ร้ายที่พร้อมจะตะครุบเหยื่อได้ทุกเมื่อ ความรู้สึกปั่นป่วนในใจของเธอ ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ โดยที่เธอไม่รู้เลยว่า คืนที่ความรู้สึกปั่นป่วนนี้ จะเป็นจุดเริ่มต้นของอะไรที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม...