“คุณภาคย์คะ!” เสียงหวานเจื้อยแจ้วดังขึ้น พร้อมกับการปรากฏตัวของหญิงสาวในชุดเดรสสีแดงเพลิง เผยให้เห็นช่วงขาเรียวยาวที่ตัดกับรองเท้าส้นสูงสีดำ เธอยิ้มกว้าง เดินตรงเข้ามาหาภาคย์ที่กำลังยืนจิบเครื่องดื่มอยู่ริมหน้าต่างของห้องทำงานส่วนตัว
ลลิษา… ชื่อนี้ทำให้พิมที่กำลังเดินถือเอกสารผ่านมาถึงกับชะงักกึกเมื่อได้ยินเสียงทักทายนั้น เธอเหลือบมองไปทางต้นเสียงด้วยความรู้สึกไม่สบอารมณ์ทันที ลลิษาเป็นเหมือนเงาตามตัวของภาคย์ เธอปรากฏตัวขึ้นเสมอเมื่อไหร่ก็ตามที่เธอรู้สึกว่าความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับภาคย์กำลังจะถูกคุกคาม
“ว่าไงลลิษา” ภาคย์หันไปมองเธอ ใบหน้าปราศจากรอยยิ้ม แต่ก็ไม่ได้เย็นชาเท่าตอนอยู่กับพิม
“ลลิษาแค่แวะมาหาค่ะ คิดถึงคุณภาคย์” เธอยิ้มเขินๆ แต่แววตาที่มองภาคย์นั้นเต็มไปด้วยความหวงแหน “แล้ว… ผู้หญิงคนนั้น… ใครกันคะ? ทำไมถึงได้เข้ามายุ่งกับคุณภาคย์ได้ขนาดนี้”
คำพูดของลลิษาเหมือนเข็มที่จิ้มลงไปที่ใจของพิม แต่เธอก็พยายามเก็บอาการ ยืนนิ่งๆ รอให้ภาคย์ตอบ
ภาคย์เหลือบมองพิมแวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปหาลลิษา “เธอเป็นคนที่จะมาช่วยงานฉัน”
“ช่วยงาน?” ลลิษายิ้มเยาะ “ดิฉันเห็นเธอ… อยู่ใกล้ๆ คุณภาคย์ตลอดเวลาเลยนะคะ เหมือนกับว่า… จะมีอะไรมากกว่านั้น” เธอเน้นคำว่า “มากกว่านั้น” และหันไปมองพิมด้วยสายตาดูแคลน
พิมรู้สึกเหมือนถูกเผาไหม้ด้วยสายตาของลลิษา เธอเม้มปากแน่น พยายามไม่ตอบโต้
“อย่าคิดมาก ลลิษา” ภาคย์พูดเสียงเรียบ “เธอเป็นแค่พนักงาน”
“พนักงานที่ดูเหมือนจะได้รับความพิเศษมากกว่าคนอื่นนะคะ” ลลิษากล่าวต่อ “ดิฉันรู้ว่าคุณภาคย์… ไม่ได้มองผู้หญิงทุกคนเหมือนกัน” เธอหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไป “คุณภาคย์คะ… ดิฉันเป็นห่วงคุณนะ การที่ให้คนแบบนั้นเข้ามาในชีวิต… มันอาจจะนำปัญหามาให้ก็ได้”
“ปัญหาอะไร?” ภาคย์ถาม
“ก็… ผู้หญิงคนนั้นน่ะค่ะ” ลลิษาเอ่ยเสียงเบาลง “ดิฉันได้ยินมา… ว่าเธอมีปัญหาทางการเงินเยอะมาก แถม… ยังเคยมีประวัติที่ไม่ดีมาก่อนด้วย”
พิมแทบจะยืนไม่ไหวเมื่อได้ยินคำพูดของลลิษา เธอไม่เคยคิดว่าลลิษาจะร้ายกาจได้ถึงขนาดนี้ การใส่ร้ายป้ายสีแบบนี้… มันช่างไร้ซึ่งมนุษยธรรม
“คุณกำลังจะบอกว่า… พิมเป็นคนไม่ดี?” ภาคย์ถาม ใบหน้าของเขาเริ่มขมึงขึง
“ดิฉันไม่ได้จะใส่ร้ายนะคะ” ลลิษารีบแก้ตัว “แต่… เป็นห่วงคุณภาคย์จริงๆ ค่ะ ถ้าคุณภาคย์ให้เธอเข้ามาใกล้ชิด… เผื่อว่าเธอจะมาหลอกลวงคุณภาคย์เอาได้” เธอหันไปมองพิมด้วยสายตาเย้ยหยัน “ดิฉันกลัวว่า… คุณภาคย์จะเสียใจในภายหลัง”
พิมรู้สึกเหมือนเลือดในกายกำลังเดือดพล่าน เธออยากจะเดินเข้าไปตบหน้าลลิษาให้ฉาดใหญ่ แต่ก็ทำได้เพียงยืนกัดฟันกรอด
“เธอพูดมากเกินไปแล้ว ลลิษา” ภาคย์พูดเสียงเย็นชา “เธอไม่ควรก้าวก่ายเรื่องของฉัน”
“แต่… ดิฉันรักคุณภาคย์นะคะ” ลลิษากล่าวด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ “ดิฉันทนเห็นคุณภาคย์ถูกผู้หญิงอื่นเข้ามาปั่นหัวไม่ได้” เธอเดินเข้าไปจับแขนภาคย์ “คุณภาคย์คะ… กลับมาหาดิฉันเถอะนะคะ ดิฉันจะดูแลคุณภาคย์อย่างดีที่สุด… ดิฉันจะไม่ทำให้คุณภาคย์ผิดหวังเหมือนคนอื่น”
ภาคย์สะบัดแขนออกอย่างแรง ลลิษามองเขาด้วยความตกใจ
“ฉันไม่เคยคิดว่าเธอจะต่ำช้าได้ถึงขนาดนี้ ลลิษา” ภาคย์พูดเสียงลอดไรฟัน “ถ้าเธอคิดจะทำลายความสัมพันธ์ของฉันกับพนักงานของฉัน… เธอคิดผิดแล้ว”
ลลิษาหน้าซีดเผือด เธอไม่เคยเห็นภาคย์โกรธขนาดนี้มาก่อน
“คุณภาคย์… ดิฉัน…”
“ออกไป” ภาคย์ตัดบท “ฉันไม่อยากเห็นหน้าเธออีกแล้ว”
ลลิษามองเขาด้วยแววตาตัดพ้อ ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่ปกคลุมไปทั่ว
เมื่อลลิษาออกไปแล้ว ภาคย์หันไปมองพิม ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความขัดแย้ง
“เธอ… ไม่เป็นไรนะ” เขาถาม
พิมยังคงยืนนิ่งๆ มองเขา เธอไม่รู้ว่าจะรู้สึกอย่างไรดี ภาคย์กำลังปกป้องเธอ หรือแค่กำลังใช้เธอเป็นเครื่องมือในการทำให้ลลิษาเจ็บปวด?
“ฉัน… สบายดีค่ะ” พิมตอบเสียงเรียบ “ขอบคุณที่… ปกป้องดิฉัน”
ภาคย์พยักหน้าเบาๆ “เธอ… ไม่ต้องไปสนใจคำพูดของลลิษา”
“ค่ะ” พิมตอบ แต่ในใจของเธอเต็มไปด้วยคำถามมากมาย ลลิษารู้เรื่องเกี่ยวกับอดีตของเธอได้ยังไง? แล้วภาคย์… เขาเชื่อคำพูดของลลิษาบ้างไหม?
“เอาเอกสารไปเก็บได้แล้ว” ภาคย์พูด น้ำเสียงกลับมาเป็นปกติเหมือนเดิม
พิมพยักหน้า และเดินออกจากห้องไป แต่ความรู้สึกไม่สบายใจยังคงเกาะกุมหัวใจของเธอ
ลลิษารู้เรื่องของฉัน… แล้วเธอจะเอาข้อมูลนี้ไปใช้ทำอะไรอีก?
ระหว่างทางเดินกลับไปที่โต๊ะทำงานของเธอ พิมอดไม่ได้ที่จะคิดถึงคำพูดของลลิษา
ประวัติที่ไม่ดี… ปัญหาทางการเงิน…
เธอรู้ดีว่าลลิษาพยายามจะทำให้ภาคย์เข้าใจผิด แต่คำพูดเหล่านั้นก็เหมือนมีคมมีดแอบแฝงอยู่ มันทำให้เธอรู้สึกไม่มั่นคงกับความสัมพันธ์ที่กำลังก่อตัวขึ้นกับภาคย์
เขา… เขาเชื่อคำพูดของลลิษาบ้างไหม?
ขณะที่พิมกำลังจมอยู่กับความคิดของตัวเอง จู่ๆ โทรศัพท์มือถือของเธอก็สั่นขึ้น เป็นข้อความจากเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย
“ถ้าคุณไม่อยากให้ความลับของคุณถูกเปิดเผย… คุณต้องทำตามที่ฉันบอก”
หัวใจของพิมเต้นระรัวเมื่ออ่านข้อความนั้น ความลับอะไร? เธอไม่เข้าใจ
“พรุ่งนี้… เวลาสี่โมงเย็น… ที่สวนสาธารณะเดิม… ฉันจะรอคุณ”
พิมมองข้อความนั้นด้วยความหวาดกลัว ใครกันแน่ที่กำลังเล่นเกมนี้? ลลิษา? หรือว่า… เป็นใครอีกคนที่เธอไม่เคยรู้จัก?
เธอเงยหน้าขึ้นมองไปทางห้องทำงานของภาคย์ ใบหน้าของเขาปรากฏขึ้นในความคิด แววตาที่เต็มไปด้วยความเย็นชา และความลับที่ซ่อนอยู่
หรือว่า… นี่คือส่วนหนึ่งของแผนการของเขา?
เธอไม่รู้เลยว่า… กำลังเดินเข้าสู่กับดักที่อันตรายยิ่งกว่าที่เธอเคยจินตนาการไว้
ในคืนหักมุม
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก