ฟ้าสีหม่นปกคลุมทั่วท้องฟ้า ยามเย็นที่กำลังจะโรยรา สวนสาธารณะที่เคยเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและรอยยิ้ม บัดนี้กลับเงียบเหงาและวังเวงผิดปกติ ใบไม้แห้งร่วงหล่นเกลื่อนกลาดตามพื้น ราวกับจะบอกเล่าเรื่องราวความเศร้าที่กำลังจะเกิดขึ้น
พิมยืนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง ดวงตาจับจ้องไปยังประตูทางเข้าสวนสาธารณะด้วยความหวังปนความหวาดระแวง ข้อความจากเบอร์ปริศนาเมื่อคืนยังคงติดอยู่ในหัว
“พรุ่งนี้… เวลาสี่โมงเย็น… ที่สวนสาธารณะเดิม… ฉันจะรอคุณ”
เธอไม่แน่ใจว่าควรจะมาหรือไม่ แต่ความรู้สึกบางอย่างบอกเธอว่า… เธอต้องมา เธอต้องรู้ว่าใครกำลังพยายามจะทำอะไรกับเธอ
แล้วเขาก็มา… ภาคย์เดินเข้ามาในสวนสาธารณะ ด้วยชุดสูทสีเข้มที่ยิ่งขับเน้นใบหน้าหล่อเหลาของเขาให้ดูเคร่งขรึมยิ่งขึ้น แววตาของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น ราวกับกำลังจะเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจ
“พิม…” เขาเรียกชื่อเธอ เสียงทุ้มดังลอดผ่านความเงียบ
พิมหันไปมองเขา ใบหน้าของเธอซีดเผือด “คุณภาคย์…”
“เธอ… มาทำอะไรที่นี่?” ภาคย์ถาม น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความสงสัย
“ฉัน… ฉันได้รับข้อความ” พิมอธิบาย “บอกให้มาที่นี่”
ภาคย์ขมวดคิ้ว “ข้อความจากใคร?”
“ฉันไม่รู้ค่ะ” พิมตอบ “แต่… ฉันรู้สึกว่ามันเกี่ยวกับคุณ”
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นมาจากด้านหลังของพิม ลลิษาปรากฏตัวขึ้น เธอยิ้มเยาะ พลางเดินเข้ามาหาภาคย์
“คุณภาคย์คะ… ดิฉันรู้อยู่แล้วว่าคุณต้องมาที่นี่” เธอกล่าว “เพราะคุณภาคย์ก็ได้รับข้อความเหมือนกันใช่ไหมคะ?”
พิมหันไปมองภาคย์ด้วยความตกใจ “คุณ… คุณก็ได้รับข้อความเหรอคะ?”
ภาคย์พยักหน้า ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความขัดแย้ง “ฉัน… ฉันกำลังจะบอกเธอ”
“คุณภาคย์คะ” ลลิษาเดินเข้าไปใกล้ภาคย์ พลางยื่นมือไปกุมแขนของเขา “คุณภาคย์รู้ใช่ไหมคะว่าใครกำลังพยายามจะแยกเราออกจากกัน? มันคือ… ผู้หญิงคนนั้น!” เธอชี้นิ้วมาทางพิมด้วยความรังเกียจ
“ลลิษา! พอได้แล้ว!” ภาคย์ตวาดเสียงดัง “อย่ามาพูดจาไร้สาระ”
“ดิฉันไม่ได้พูดไร้สาระค่ะคุณภาคย์” ลลิษากล่าวต่อ “ดิฉันรู้ความลับของคุณภาคย์… ความลับที่เกี่ยวกับอดีตของคุณภาคย์… ความลับที่ถ้าถูกเปิดเผยออกไป… จะทำให้ทุกอย่างพังทลาย!”
พิมมองทั้งสองคนด้วยความสับสน เธอไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
“คุณภาคย์… คุณกำลังจะทำอะไร?” พิมถาม
ภาคย์หันมามองพิม ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด “ฉัน… กำลังจะเลือก”
“เลือก?” พิมทวนคำ
“ใช่… เลือก” ภาคย์พูด “เลือก ระหว่าง… ความแค้นในอดีต… กับ… ความรู้สึกที่ฉันมีให้กับเธอ”
คำพูดของภาคย์ทำให้พิมแทบหยุดหายใจ เธอไม่เคยคิดเลยว่า… ความรู้สึกของเขาที่มีต่อเธอ จะมีความหมายถึงขนาดนี้
“คุณภาคย์… คุณหมายความว่าไง?” พิมถาม เสียงสั่นเครือ
“ฉัน… ฉันรักเธอ พิม” ภาคย์สารภาพออกมาตรงๆ “ฉันรักเธอ… แต่… ฉันไม่สามารถทิ้งความแค้นในอดีตไปได้… พ่อของฉัน… เขาต้องสูญเสียทุกอย่างไปเพราะครอบครัวของเธอ… ฉันต้องทำให้เขาได้รับความยุติธรรม”
ลลิษายิ้มเยาะ “เห็นไหมคะ… คุณภาคย์… คุณกำลังจะเลือกคนผิด!”
“ลลิษา! ฉันเตือนเธอแล้วนะ!” ภาคย์ขู่
“ถ้าคุณภาคย์เลือกผู้หญิงคนนั้น… ดิฉันก็จะเปิดเผยความลับทั้งหมดของคุณภาคย์… ความลับที่เกี่ยวกับ… พ่อของคุณภาคย์…” ลลิษาพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความอาฆาตแค้น
พิมมองภาคย์ด้วยความตกใจ “ความลับอะไรคะคุณภาคย์? คุณภาคย์เก็บความลับอะไรไว้?”
ภาคย์หลับตาลง ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความทรมาน “มันเป็นเรื่องในอดีต… เรื่องที่ฉันไม่เคยอยากจะจำ… เรื่องที่เกี่ยวข้องกับ… พ่อของฉัน… และ… พ่อของเธอ”
“คุณภาคย์คะ” ลลิษาเดินเข้ามาใกล้ภาคย์อีกครั้ง “ดิฉันเป็นห่วงคุณนะ… มาอยู่กับดิฉันเถอะค่ะ… ดิฉันจะดูแลคุณภาคย์เอง”
“ฉันไม่ต้องการอะไรจากเธอทั้งนั้น!” ภาคย์ตวาด
“ถ้าอย่างนั้น… ก็ปล่อยให้ฉันเป็นคนจัดการเอง!” ลลิษากล่าว ก่อนจะหันไปทางพิมด้วยใบหน้าอันบิดเบี้ยว “ฉันจะกำจัดแกให้พ้นทาง… เพื่อให้คุณภาคย์ได้อยู่กับฉัน!”
ทันใดนั้น ลลิษาก็หยิบมีดพกขนาดเล็กออกมาจากกระเป๋า พุ่งเข้ามาหาพิมด้วยความเร็วสูง
“ไม่!” ภาคย์ตะโกน
แต่ก็สายเกินไป ลลิษาแทงมีดเข้าที่สีข้างของพิมอย่างจัง
“อ๊า!” พิมร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด ร่างกายของเธอเซถลาลงไปกองกับพื้น เลือดสีแดงสดไหลซึมออกมาจากบาดแผล
ภาคย์รีบเข้าไปประคองพิมไว้ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
“พิม! พิม! เธอเป็นอะไรมากไหม?” เขาถาม เสียงสั่นเครือ
“ฉัน… ฉัน…” พิมพยายามจะพูด แต่ก็ทำได้เพียงไอออกมา
ลลิษายืนมองภาพตรงหน้าด้วยใบหน้าอันบิดเบี้ยว ราวกับจะหัวเราะออกมา
“แก… แกมันก็สมควรแล้ว!” เธอตะโกน “แกมันเป็นตัวปัญหา! ถ้าไม่มีแก… คุณภาคย์ก็ต้องเป็นของฉัน!”
ภาคย์หันไปมองลลิษาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้น “เธอ… เธอทำแบบนี้… เธอจะต้องชดใช้!”
เขากระชากมีดออกจากสีข้างของพิม ก่อนจะพุ่งเข้าไปหาลลิษา
“หยุดนะคุณภาคย์!” ลลิษากรีดร้อง
แต่ภาคย์ก็ผลักเธอออกไปอย่างแรง ลลิษาล้มลงไปกองกับพื้น
“คุณภาคย์… ฉัน… ฉันรักคุณนะ…” ลลิษากล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ก่อนที่สติของเธอจะดับวูบไป
ภาคย์รีบอุ้มพิมขึ้นมา ดวงตาของเขามองไปที่บาดแผลของเธอด้วยความกังวล
“เราต้องรีบไปโรงพยาบาล!” เขาพูด
แต่ก่อนที่จะทันได้ทำอะไร… เสียงไซเรนก็ดังขึ้นมาจากด้านนอก
ตำรวจ…
ภาคย์มองไปยังประตูทางเข้าสวนสาธารณะ ด้วยสีหน้าอันสิ้นหวัง
นี่มัน… เกมสุดท้ายของหัวใจ… ที่กำลังจะจบลงอย่างโหดร้าย…
ในคืนหักมุม
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก