ลมเย็นยะเยือกของยามพลบค่ำพัดพาเอาความรู้สึกประหวั่นพรั่นพรึงเข้ามาอีกครั้ง แต่ในคราวนี้ มันกลับไม่สามารถสั่นคลอนความตั้งใจอันแน่วแน่ของพิมได้อีกต่อไป เมื่อเงาร่างเล็กๆ ที่กำลังหลับใหลอยู่ในอ้อมแขนของเธอคือแรงผลักดันอันยิ่งใหญ่ที่สุด พิมก้าวลงจากรถแท็กซี่ด้วยหัวใจที่เต้นระรัวราวกับจะทะลุออกมานอกอก เสียงเครื่องยนต์ค่อยๆ จางหายไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบสงัดของคฤหาสน์หลังใหญ่ที่เคยเป็นทั้งที่คุมขังและเป็นแหล่งกำเนิดของความเจ็บปวด
"หนูพิม... กลับมาแล้วเหรอคะ" เสียงแหลมเล็กของแม่บ้านคนสนิทดังขึ้น ดวงตาของเธอฉายแววประหลาดใจปนโล่งอก
พิมพยักหน้ารับ พลางก้มลงมองใบหน้าของลูกชายอย่างอ่อนโยน "ค่ะป้าสมศรี พิมกลับมาแล้ว"
"คุณภาคย์... ท่านไม่อยู่ค่ะ ออกไปข้างนอกตั้งแต่เช้า" ป้าสมศรีรีบรายงานด้วยน้ำเสียงที่แฝงความกังวล
"ไม่เป็นไรค่ะ พิมแค่อยากพาลูกกลับบ้าน" พิมตอบ พลางก้าวเท้าเข้าไปในคฤหาสน์ที่บัดนี้กลับดูแปลกตาไปเสียเหลือเกิน ความรู้สึกอึดอัดที่เคยมีเมื่อครั้งที่ต้องมาอยู่ที่นี่ในฐานะ "คนใช้หนี้" บัดนี้กลับถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกที่ซับซ้อนกว่าเดิม ราวกับว่าเธอได้กลับมาเพื่อทวงคืนบางสิ่งบางอย่างที่สำคัญยิ่งกว่าเงินทอง
วันเวลาที่เธอต้องทนทุกข์ทรมาน ถูกกดขี่ และถูกหลอกลวงในคฤหาสน์แห่งนี้ มันได้หล่อหลอมให้เธอแข็งแกร่งขึ้น เธอกล้าที่จะเผชิญหน้ากับความจริงที่โหดร้าย แม้ว่ามันจะหมายถึงการต้องเผชิญหน้ากับภาคย์ ชายหนุ่มผู้เย็นชาผู้กุมชะตาชีวิตของเธอไว้ในมือ
"แม่ครับ... ที่นี่ที่ไหนครับ" เสียงงัวเงียของเด็กชายตัวน้อยดังขึ้น ทำให้พิมหลุดจากภวังค์
"นี่บ้านของเราไงจ้ะลูก" พิมตอบ พร้อมกับรอยยิ้มที่พยายามทำให้ดูสดใสที่สุด
"บ้าน? แต่... หนูว่าหนูไม่เคยเห็นที่นี่มาก่อนเลย"
"ไม่เป็นไรนะลูก เดี๋ยวแม่จะเล่าให้ฟัง" พิมอุ้มลูกชายขึ้นมาประคอง กลิ่นอายของความคุ้นเคยที่เคยมีต่อสถานที่แห่งนี้กลับคละคลุ้งอยู่ในอากาศ ราวกับจะเย้ยหยันความทรงจำอันเลวร้าย
ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา พิมใช้ชีวิตหลบๆ ซ่อนๆ เธอทำงานหนักทุกวิถีทางเพื่อหาเงินไปใช้หนี้ภาคย์ แต่ยิ่งหามากเท่าไหร่ หนี้สินกลับยิ่งทวีคูณ ราวกับว่ามันไม่มีวันสิ้นสุด จนกระทั่งวันหนึ่ง เธอได้พบกับความจริงอันน่าตกใจบางอย่างที่ทำให้เธอเข้าใจว่าทำไมหนี้สินของเธอถึงไม่มีวันหมดเสียที
ความจริงที่ว่า... ภาคย์ไม่ได้ต้องการแค่เงินของเธอ เขาต้องการบางสิ่งบางอย่างที่มากกว่านั้น และบางที... เขาอาจจะไม่ได้ต้องการมันจากเธอเพียงคนเดียว
"แม่... หนูหิวแล้วครับ" เสียงลูกชายดังขึ้นอีกครั้ง ดึงสติพิมกลับมาสู่ปัจจุบัน
"โอเคจ้ะ เดี๋ยวแม่จะพาไปหาอะไรอร่อยๆ กินนะ" พิมพาป้าสมศรีเดินเข้าไปในห้องครัว เธอเห็นข้าวของเครื่องใช้ที่คุ้นเคย แต่กลับรู้สึกว่ามันมีบางอย่างเปลี่ยนไป
"ป้าสมศรีคะ... ช่วงที่พิมไม่อยู่ มีอะไรเกิดขึ้นบ้างไหมคะ" พิมถามด้วยน้ำเสียงที่แฝงความสงสัย
ป้าสมศรียิ้มเจื่อนๆ "ก็... ไม่มีอะไรมากหรอกค่ะ คุณภาคย์ก็ยังคง... เป็นคุณภาคย์เหมือนเดิม"
"หมายความว่าไงคะ" พิมเลิกคิ้ว
"ก็... ท่านก็ยังคงเข้มงวด กักขฬะ ไม่ยุ่งสุงสิงกับใครเหมือนเดิมค่ะ แต่ที่แปลกไป... คือท่านดูเหมือนจะ... หงุดหงิดง่ายขึ้นนะคะ"
พิมพยักหน้าช้าๆ เธอพอจะเดาได้ว่าสาเหตุแห่งความหงุดหงิดนั้นมาจากอะไร มันคงเป็นเพราะเธอหายไป และเขาคงกำลังตามหาเธออยู่
"แล้ว... มีใครมาหาพิมบ้างไหมคะ"
"มีค่ะ... มีผู้หญิงคนหนึ่ง สวยมากค่ะ แต่งตัวหรูหรา มาหาบ่อยๆ ค่ะ"
หัวใจของพิมบีบรัดทันที "ผู้หญิงคนนั้น... ชื่ออะไรคะ"
"ไม่ทราบชื่อค่ะ แต่ท่านเรียกชื่อเธอว่า 'คุณลลิษา' ค่ะ"
'ลลิษา' ชื่อนี้คุ้นหูเหลือเกิน พิมพยายามนึกย้อนไปในความทรงจำอันเลือนราง แต่ก็ยังนึกไม่ออกว่าเคยได้ยินชื่อนี้มาจากที่ไหน
"เธอมาหาบ่อยแค่ไหนคะ"
"เกือบทุกวันเลยค่ะ มานั่งรอคุณภาคย์อยู่พักใหญ่ๆ แล้วก็กลับไปค่ะ"
พิมเงียบไป ภาพใบหน้าเย็นชาของภาคย์ลอยเข้ามาในความคิด เธอพยายามจะทำความเข้าใจว่าทำไมเขาถึงทำทุกอย่างกับเธอได้ถึงขนาดนี้ ทั้งๆ ที่เขาเองก็ดูเหมือนจะมีคนรักอยู่แล้ว
"ป้าสมศรีคะ... พิมขอให้ป้าช่วยดูแลลูกชายของพิมด้วยนะคะ" พิมบอกด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง
"ค่ะหนูพิม ไม่ต้องห่วงค่ะ"
พิมเดินออกมาจากห้องครัว ก้าวเข้าไปในห้องนั่งเล่นอันโอ่อ่า เธอทอดสายตาไปยังรูปภาพบนผนัง ภาพของตระกูลภาคย์ที่ดูอบอุ่น และแข็งแกร่ง แต่เมื่อมองลึกๆ กลับรู้สึกถึงรอยร้าวบางอย่างที่ซ่อนอยู่
"ทำไม... ทำไมต้องทำกับฉันขนาดนี้" พิมพึมพำกับตัวเอง
เธอหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา พิมพ์ข้อความส่งไปหาใครบางคน แต่แล้วก็ตัดสินใจลบทิ้ง ความหวังริบหรี่ที่เพิ่งจะก่อตัวขึ้น เธอต้องเก็บมันไว้ให้ดีที่สุด
"พิม... เธอคิดว่าเธอหนีพ้นจริงๆ เหรอ" เสียงเย็นเยียบดังขึ้นจากด้านหลัง ทำให้พิมสะดุ้งเฮือก
เธอหันขวับไปมอง เห็นเงาร่างสูงโปร่งของภาคย์ ยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าประตูทางเข้า ใบหน้าของเขาปราศจากรอยยิ้ม แววตาคมกริบราวกับจะแผดเผาทุกสรรพสิ่ง
"คุณภาคย์..." พิมเอ่ยชื่อเขาออกมาเบาๆ ด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ
"ฉันถามว่าเธอคิดว่าเธอหนีพ้นจริงๆ เหรอ" ภาคย์ย้ำคำถามเดิม น้ำเสียงของเขาเย็นชาเสียจนพิมรู้สึกหนาวสั่นไปถึงกระดูก
"พิมไม่ได้หนีค่ะ พิมแค่... กลับมา"
"กลับมา?" ภาคย์ก้าวเข้ามาใกล้อีกขั้น "กลับมาเพื่ออะไร? เพื่อจะบอกว่าเธอชนะฉันแล้วอย่างนั้นเหรอ"
"พิมไม่ได้ต้องการชนะใครค่ะ พิมแค่ต้องการ... ความยุติธรรม"
"ความยุติธรรม?" ภาคย์หัวเราะในลำคอ "ในโลกนี้มันไม่มีความยุติธรรมหรอกพิม มีแต่ผู้แข็งแกร่งกับผู้อ่อนแอเท่านั้นแหละ"
"แล้วคุณภาคย์ล่ะคะ คิดว่าตัวเองเป็นใคร" พิมถามกลับอย่างท้าทาย
ภาคย์หยุดนิ่ง จ้องมองใบหน้าของพิมด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก "ฉัน... ก็เป็นแค่คนที่กำลังจะทำลายเธอ"
คำพูดของเขาทำให้พิมรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าอย่างแรง เธอกำมือแน่น พยายามสะกดกลั้นอารมณ์ที่ปะทุขึ้นมา
"คุณภาคย์... ทำไมคุณถึงทำกับพิมได้ถึงขนาดนี้"
"เพราะเธอ... คือสิ่งที่ฉันต้องการ" ภาคย์ตอบสั้นๆ ก่อนจะเดินจากไป ทิ้งให้พิมยืนนิ่งอยู่กับคำพูดที่ยังคงก้องอยู่ในหัว
เธอรู้ดีว่าการกลับมาครั้งนี้ มันไม่ใช่เรื่องง่าย แต่เธอไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว การเผชิญหน้ากับภาคย์ คือสิ่งเดียวที่เธอต้องทำ เพื่อปกป้องลูกชายของเธอ และเพื่อค้นหาความจริงที่ถูกซ่อนเร้นอยู่เบื้องหลัง
ในคืนหักมุม
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก