เสียงฝีเท้าที่ดังรัวเร็วจากด้านนอก พร้อมกับเสียงตะโกนที่ดังมาเป็นระยะๆ ทำให้พิมและภาคย์ต้องรีบวิ่งหนีออกจากห้องไปอย่างฉุกละหุก พวกเขาวิ่งฝ่าความมืดออกไปตามทางเดินลับที่ภาคย์เคยเตรียมไว้ เผื่อในกรณีฉุกเฉินเช่นนี้
"ใครคะ... ใครกันแน่!" พิมตะโกนถามขณะที่วิ่งเคียงข้างภาคย์
"ผมยังไม่รู้แน่ชัด" ภาคย์ตอบ พลางหันไปมองด้านหลังอย่างระแวง "แต่ผมรู้สึกได้ว่า... นี่มันไม่ใช่แค่การข่มขู่ธรรมดา"
เสียงปืนดังขึ้นจากด้านหลัง! กระสุนเฉียดไหล่ของภาคย์ไปนิดเดียว ทำให้เขาต้องรีบดึงพิมหลบเข้าไปในซอกหลืบที่มืดมิด
"หมอบลง!" ภาคย์ตะโกนสั่ง พลางกอดพิมไว้แนบอก
ทั้งคู่ได้ยินเสียงฝีเท้าของศัตรูที่กำลังไล่ล่าเข้ามาใกล้เรื่อยๆ หัวใจของพิมเต้นระรัวด้วยความหวาดกลัว เธอไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตของเธอจะตกอยู่ในอันตรายเช่นนี้
"คุณเป็นอะไรหรือเปล่า?" ภาคย์ถามเสียงหอบ
"ไม่ค่ะ" พิมตอบ "แต่... เราจะทำยังไงกันดีคะ?"
"ผมมีแผนอยู่แล้ว" ภาคย์พูด พลางมองไปรอบๆ "เราจะไปที่ที่ปลอดภัยที่สุด... ที่ที่ไม่มีใครตามหาเราเจอ"
หลังจากนั้นไม่นาน ภาคย์ก็พาพิมมาถึงที่ที่เขาเรียกว่า "เซฟเฮาส์" มันเป็นบ้านหลังเล็กๆ ที่ตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยวในป่าลึก ไม่มีใครล่วงรู้ถึงการมีอยู่ของมันเลย ที่นี่เป็นที่ที่พวกเขาสามารถพักหลบภัยได้อย่างปลอดภัย
หลายสัปดาห์ผ่านไป พิมกับภาคย์ใช้ชีวิตอย่างหลบๆ ซ่อนๆ ที่เซฟเฮาส์แห่งนี้ แม้จะอยู่ในสถานการณ์ที่ตึงเครียด แต่ความรักของทั้งคู่ก็ยิ่งผลิบานท่ามกลางความยากลำบาก
ในคืนหนึ่ง พิมเริ่มมีอาการเจ็บท้องอย่างรุนแรง ภาคย์รู้ได้ทันทีว่าถึงเวลาแล้ว
"พิม! ทนหน่อยนะ!" ภาคย์พูด พลางประคองเธอ "ผมจะพาคุณไปโรงพยาบาลที่ผมเตรียมไว้"
แม้จะต้องเสี่ยงอันตราย แต่ภาคย์ก็ตัดสินใจพาพิมไปยังโรงพยาบาลที่เขาแอบติดต่อไว้ล่วงหน้า เป็นโรงพยาบาลที่ปลอดภัยและเป็นส่วนตัวที่สุดเท่าที่จะหาได้
การคลอดเป็นไปอย่างทุลักทุเล แต่ด้วยความช่วยเหลือของทีมแพทย์ที่ภาคย์ไว้ใจ และกำลังใจจากภาคย์เอง พิมก็สามารถคลอดลูกชายตัวน้อยออกมาได้อย่างปลอดภัย
"คุณภาคย์... ดูสิคะ... หลานชายของเราน่ารักจังเลย" พยาบาลอุ้มทารกน้อยมาให้พิมดู
พิมมองดูใบหน้าเล็กๆ ที่น่ารักของลูกชาย น้ำตาแห่งความสุขไหลรินออกมา เธอไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตนี้จะได้พบกับความสุขที่ยิ่งใหญ่ขนาดนี้
ภาคย์มองดูพิมและลูกชายของเขาด้วยความรักที่เอ่อล้นในดวงตา เขาคุกเข่าลงข้างเตียงของพิม และค่อยๆ จับมือเล็กๆ ของเธอไว้
"ขอบคุณนะ... พิม" เขาพูดเสียงสั่นเครือ "ขอบคุณที่มอบของขวัญที่ล้ำค่าที่สุดในชีวิตให้กับผม"
พิมยิ้มตอบ "เรามีเขาทั้งคนแล้วนะคะ ภาคย์"
ภาคย์อุ้มลูกชายของเขาขึ้นมาแนบอก เขารู้สึกถึงความผูกพันที่เกิดขึ้นทันที เขาไม่เคยคิดว่าตัวเองจะเป็นพ่อคนได้ แต่ตอนนี้ เขากลับรู้สึกว่านี่คือสิ่งที่เขาต้องการมาตลอดชีวิต
"ผมจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายครอบครัวของเราเด็ดขาด" ภาคย์พูด พลางมองไปที่พิมด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น
หลังจากนั้น ไม่นาน ภาคย์ก็สามารถสืบหาตัวการที่อยู่เบื้องหลังเหตุการณ์ทั้งหมดได้ เขาพบว่าคือกลุ่มอิทธิพลเก่าที่เคยทำลายครอบครัวของเขา และพยายามจะตามทวงแค้น
ด้วยความช่วยเหลือจากพยานหลักฐานที่เขาเก็บรววบรวมมา และความกล้าหาญของพิมที่พร้อมจะเผชิญหน้ากับความจริง ภาคย์ก็สามารถนำตัวคนร้ายทั้งหมดเข้าสู่กระบวนการยุติธรรมได้สำเร็จ
คดีความต่างๆ คลี่คลายลงอย่างรวดเร็ว พิมและภาคย์สามารถกลับไปใช้ชีวิตได้อย่างปกติสุขอีกครั้ง
วันเวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว ลูกชายของพวกเขา 'น้องเหนือ' เติบโตขึ้นมาอย่างน่ารักและแข็งแรง ภาคย์กลายเป็นพ่อที่แสนอบอุ่น เขาคอยดูแลเอาใจใส่พิมและน้องเหนืออย่างดีที่สุด
ในวันเกิดครบรอบสองปีของน้องเหนือ ภาคย์ได้จัดงานเลี้ยงเล็กๆ ที่บ้านหลังใหญ่ที่พวกเขาซื้อมาใหม่ มันเป็นบ้านที่เต็มไปด้วยความสุข เสียงหัวเราะ และความรัก
"พ่อครับ... ของขวัญของผมอยู่ไหนครับ?" น้องเหนือถามภาคย์ด้วยน้ำเสียงออดอ้อน
ภาคย์ยิ้มขำ "ของขวัญของน้องเหนือ... ก็คือคุณแม่ไงครับ"
พิมหัวเราะเบาๆ เธอเดินเข้าไปกอดลูกชาย "สุขสันต์วันเกิดนะจ๊ะ ลูกรัก"
ภาคย์มองดูภาพครอบครัวที่สมบูรณ์แบบของเขา หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความสุขและความอิ่มเอม
"ผมไม่เคยคิดเลยว่าชีวิตผมจะเป็นแบบนี้" ภาคย์พูดกับพิม ขณะที่ทั้งคู่อยู่ด้วยกันตามลำพังหลังจากที่แขกกลับไปหมดแล้ว
"ฉันก็เหมือนกันค่ะ" พิมตอบ "ขอบคุณนะคะ... ที่ทำให้ฉันได้มีครอบครัวที่สมบูรณ์แบบแบบนี้"
ภาคย์จูบหน้าผากของพิม "ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณคุณ... ที่ทำให้ผมได้รู้จักความหมายของคำว่าครอบครัว"
เขากอดพิมไว้แน่น รู้สึกถึงความอบอุ่นที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง
"เราจะอยู่ด้วยกันแบบนี้ตลอดไปนะ... พิม" ภาคย์กระซิบ
"ตลอดไปค่ะ... ภาคย์" พิมตอบ
แต่แล้ว ขณะที่ทั้งคู่นั่งอยู่บนระเบียงบ้าน มองดูท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาว... โทรศัพท์ของภาคย์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง! เป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย
ภาคย์รับสายด้วยสีหน้าสงสัย
"ฮัลโหล... ใครครับ?"
ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนที่จะมีเสียงเย็นชาดังลอดออกมา
"ภาคย์... ฉันรู้ว่าแกอยู่ที่ไหน... แล้วฉันก็รู้ว่าแกมีครอบครัวแล้ว"
เสียงนั้นทำให้ภาคย์หน้าซีดเผือด! เขาหันไปมองพิมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวล
"ใครคะ?" พิมถามด้วยความเป็นห่วง
"ไม่เป็นไรนะ... เป็นแค่เรื่องเก่าๆ" ภาคย์พยายามจะตอบให้พิมสบายใจ แต่แววตาของเขากลับบอกเป็นอย่างอื่น
"เรื่องเก่าๆ ที่กำลังจะกลับมาทำร้ายพวกเราอีกครั้งใช่ไหมคะ?" พิมถามอย่างรู้ทัน
ภาคย์ถอนหายใจยาว... เขาไม่รู้เลยว่า ปัญหาที่เขาคิดว่าได้แก้ไขไปแล้วนั้น แท้จริงแล้วมันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น!
ในคืนหักมุม
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก