ตอนที่ 30 — บทพิสูจน์ของหัวใจ

"ภาคย์... ใครโทรมาคะ?" เสียงของพิมดังขึ้นอย่างแผ่วเบา แววตาของเธอเต็มไปด้วยความกังวล เมื่อเห็นสีหน้าซีดเผือดของภาคย์

ภาคย์วางโทรศัพท์ลง เสียงของเขาแหบพร่า "ไม่มีอะไรหรอกพิม... เป็นแค่คนรู้จักเก่า"

"คนรู้จักเก่าที่ทำให้คุณหน้าซีดขนาดนี้เนี่ยนะคะ?" ‌พิมถามอย่างรู้ทัน เธอเดินเข้าไปจับมือของภาคย์ไว้แน่น "บอกฉันมาเถอะค่ะ... มีอะไรที่ฉันควรรู้"

ภาคย์มองเข้าไปในดวงตาของพิม เขาเห็นความรัก ความห่วงใย และความพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกสิ่งไปพร้อมกับเขา

"มีคน... คนที่เคยทำลายชีวิตผม... ​ที่เขาเพิ่งจะหลุดพ้นออกมา" ภาคย์พูดเสียงเครียด "เขาโทรมา... เหมือนจะข่มขู่"

"แต่เราก็จัดการเขาไปแล้วไม่ใช่เหรอคะ?" พิมถามอย่างไม่เข้าใจ

"การจัดการครั้งนั้น... มันอาจจะยังไม่เด็ดขาดพอ" ภาคย์ตอบ "เขาอาจจะกลับมาพร้อมกับแผนการที่แยบยลึกกว่าเดิม"

พิมกอดแขนภาคย์ไว้แน่น ‍"ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น... เราจะสู้ไปด้วยกันนะคะ"

ภาคย์กอดพิมไว้แนบอก "ผมรักคุณนะ... พิม"

"ฉันก็รักคุณค่ะ ภาคย์"

ทั้งคู่ยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางความมืดมิดของค่ำคืน เสียงลมพัดหวีดหวิว ยิ่งเพิ่มความรู้สึกไม่น่าไว้วางใจ

แต่แล้ว ทันใดนั้นเอง ‌ประตูบ้านหลังใหญ่ก็ถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรง!

"แกหนีฉันไม่พ้นหรอก... ภาคย์!" เสียงตะโกนดังมาจากข้างนอก

ร่างของชายฉกรรจ์หลายคนปรากฏตัวขึ้นที่หน้าประตู ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความอำมหิต

ภาคย์รีบดึงพิมไปหลบอยู่หลังเขา "พิม... เข้าไปในห้องเก็บของ! แล้วอย่าออกมาเด็ดขาด!"

"ไม่ค่ะ! ฉันจะไม่ทิ้งคุณ!" ‍พิมยืนกราน

"นี่ไม่ใช่เวลามาเถียงกัน!" ภาคย์พูดเสียงดัง ก่อนที่จะหันไปเผชิญหน้ากับกลุ่มคนร้าย

การต่อสู้เริ่มต้นขึ้น ภาคย์ต่อสู้กับกลุ่มคนร้ายอย่างดุเดือด เขาปกป้องพิมสุดชีวิต แม้จะรู้ว่ากำลังเผชิญหน้ากับอันตรายที่สาหัสกว่าทุกครั้ง

พิมเห็นภาคย์ต่อสู้กับคนร้ายอย่างไม่ย่อท้อ เธอรู้ดีว่าเขาทำเพื่อเธอและเพื่อลูก เธอตัดสินใจที่จะไม่เป็นภาระ ​แต่จะหาทางช่วยเหลือภาคย์

ขณะที่ภาคย์กำลังเสียเปรียบ ชายร่างท้วมคนหนึ่งที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้ากลุ่ม ก็ตรงเข้ามาหาภาคย์อย่างรวดเร็ว

"แกมันโง่จริงๆ ภาคย์!" ชายคนนั้นตะโกน "คิดว่าจะหนีฉันพ้นงั้นเหรอ!"

ภาคย์รู้ทันทีว่านี่คือคนที่เขาเคยเผชิญหน้าด้วยในอดีต คนที่ทำลายครอบครัวของเขา

"แก! แกทำลายชีวิตฉัน!" ​ภาคย์ตะโกนตอบ

"แล้วไง! ฉันก็แค่ทำในสิ่งที่ต้องทำ!" ชายคนนั้นหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

ในจังหวะที่ชายคนนั้นกำลังจะโจมตีภาคย์อย่างรุนแรง ทันใดนั้น เสียงไซเรนของตำรวจก็ดังขึ้นจากด้านนอก!

กลุ่มคนร้ายตกใจ และเริ่มแตกกระเจิง ภาคย์ใช้โอกาสนี้ ผลักพิมเข้าไปซ่อนในที่ปลอดภัย ​ก่อนที่จะเข้าต่อสู้กับคนร้ายที่เหลือ

เจ้าหน้าที่ตำรวจบุกเข้ามา และสามารถจับกุมกลุ่มคนร้ายได้ทั้งหมด รวมถึงหัวหน้ากลุ่มที่เคยทำลายชีวิตของภาคย์

เมื่อทุกอย่างสงบลง ภาคย์เดินเข้าไปหาพิมที่ยังคงตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว

"เป็นอะไรไหม... พิม?" เขาถามเสียงอ่อนโยน

พิมส่ายหน้า "ไม่ค่ะ... แต่ฉันกลัว"

ภาคย์กอดพิมไว้แนบอก "ไม่เป็นไรนะ... ทุกอย่างจบแล้ว"

เขาจูบหน้าผากของเธอ "ผมขอโทษที่ทำให้คุณต้องเจอเรื่องแบบนี้"

"คุณไม่ต้องขอโทษหรอกค่ะ... ภาคย์" พิมพูด "เราผ่านมันมาได้แล้ว"

คืนนั้น ในค่ำคืนที่ดาวเต็มฟ้า ภาคย์และพิมนั่งอยู่บนระเบียงบ้านหลังใหญ่ของพวกเขา มองดูดวงดาวที่ส่องประกายระยิบระยับ

"เราผ่านมรสุมชีวิตมาได้จริงๆ นะคะ" พิมพูด พลางซบหน้าเข้ากับไหล่ของภาคย์

"ใช่แล้ว" ภาคย์ตอบ "เราแข็งแกร่งกว่าที่คิด"

เขาหันมามองหน้าพิม แววตาของเขาเต็มไปด้วยความรักและความสุข

"ผมไม่เคยคิดเลยว่า... ชีวิตผมจะมีความสุขได้ขนาดนี้" ภาคย์พูด "ทั้งหมดนี้... เป็นเพราะคุณ"

"ฉันต่างหากที่ต้องขอบคุณคุณ" พิมตอบ "คุณให้โอกาสฉัน... ให้โอกาสฉันได้รัก... และได้สร้างครอบครัว"

ทั้งคู่มองตากันด้วยความเข้าใจ

"เราพร้อมจะเริ่มต้นชีวิตใหม่แล้วใช่ไหม... พิม?" ภาคย์ถาม

"พร้อมค่ะ" พิมตอบ "ชีวิตใหม่ที่เต็มไปด้วยความสุข... ที่เราจะสร้างไปด้วยกัน"

ภาคย์ยิ้มกว้าง เขากระชับอ้อมกอดของพิมให้แน่นขึ้น

"ผมรักคุณนะ... พิม"

"ฉันก็รักคุณค่ะ... ภาคย์"

เสียงหัวเราะของน้องเหนือดังมาจากในห้องนอน เป็นเสียงที่เติมเต็มความสุขให้กับทั้งคู่

พวกเขาได้พิสูจน์แล้วว่า ความรักที่แท้จริงนั้นแข็งแกร่งกว่าความลับใดๆ ที่ซ่อนเร้นอยู่เบื้องหลัง และพวกเขาพร้อมแล้วที่จะเริ่มต้นชีวิตใหม่ ที่มีแต่ความรัก ความสุข และความหวังตลอดไป

แต่แล้ว... ขณะที่ทั้งคู่กำลังดื่มด่ำกับช่วงเวลาอันแสนพิเศษนี้... โทรศัพท์ของภาคย์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง! เป็นเบอร์เดิม...

ภาคย์กับพิมมองหน้ากันด้วยความรู้สึกที่ยากจะอธิบาย

"ใครกันแน่... ที่ต้องการจะทำร้ายเรา?" ภาคย์พึมพำ

และในขณะที่ภาคย์กำลังจะกดรับสาย... ภาพของบุคคลปริศนาคนหนึ่ง ก็ปรากฏขึ้นในความคิดของเขา... บุคคลที่เขาไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าจะเป็นศัตรู!