สายตาของวิศรุตที่มองมาที่เธอในตอนแรกนั้นเต็มไปด้วยความอ่อนโยน มันทำให้หัวใจของมินตราเต้นแรงอย่างประหลาด แต่แล้วแววตาคู่นั้นก็กลับกลายเป็นเฉยเมย ราวกับว่าความอ่อนโยนเมื่อครู่เป็นเพียงภาพลวงตาที่เธอสร้างขึ้นเอง
“คุณ… กำลังจะไปไหนคะ?” มินตราถามเสียงแผ่ว เธอพยายามซ่อนความรู้สึกสับสนในใจเอาไว้
วิศรุตไม่ตอบ เขาเพียงแค่หันกลับไปหยิบสูทของตนเองที่แขวนอยู่บนเก้าอี้ สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด ราวกับว่ามีเรื่องสำคัญที่ต้องรีบไปจัดการ
“ฉันถามว่าคุณจะไปไหน” มินตราถามอีกครั้ง คราวนี้เสียงของเธอมีความเด็ดขาดมากขึ้น เธอไม่ชอบที่เขาทำเหมือนเธอไม่มีตัวตน
วิศรุตชะงักไปเล็กน้อย เขาหันกลับมามองเธอ ใบหน้าของเขาปราศจากอารมณ์ใดๆ
“มีธุระนิดหน่อย” เขาตอบสั้นๆ
“ธุระอะไรคะ? ฉันไปด้วยได้ไหม?” มินตราถามทันที
วิศรุตส่ายหน้า “ไม่ได้”
“ทำไมล่ะคะ? คุณไม่ไว้ใจฉันเหรอ?” เสียงของมินตราเริ่มสั่นเครือ เธอรู้สึกเหมือนถูกปฏิเสธอย่างรุนแรง
“ไม่ใช่เรื่องนั้น” วิศรุตกล่าว “แค่… มันเป็นเรื่องส่วนตัว”
“เรื่องส่วนตัวที่เกี่ยวกับฉัน หรือเกี่ยวกับ… ความลับที่คุณบอกว่าจะปกป้องฉัน?” มินตราถาม เธอรู้สึกว่าคำตอบของเขายิ่งทำให้เธอสงสัยมากขึ้น
วิศรุตถอนหายใจยาว “คุณไม่ต้องรู้ทุกเรื่อง มินตรา”
“แต่คุณบอกว่าจะปกป้องฉัน! ถ้าฉันไม่รู้ว่าคุณกำลังจะไปทำอะไร แล้วฉันจะรู้ได้อย่างไรว่าฉันปลอดภัย?” มินตราโต้กลับ น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความไม่พอใจ
“ผมจะกลับมา” เขาพูดเสียงเรียบ “และผมจะดูแลคุณให้ปลอดภัยเอง”
“แล้วถ้าคุณไม่กลับมาล่ะคะ?” มินตราถามอย่างคาดไม่ถึง
วิศรุตเงียบไป เขาจ้องมองเธอด้วยสายตาที่ยากจะอธิบาย มันมีความรู้สึกบางอย่างที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย็นชาของเขา ราวกับว่าคำถามของเธอกำลังสะกิดถึงบาดแผลที่ซ่อนเร้นอยู่
“ผมจะกลับมา” เขาพึมพำ “ผมสัญญา”
คำสัญญาของเขาทิ้งความรู้สึกที่ค้างคาใจเอาไว้ มินตรามองตามแผ่นหลังของวิศรุตที่เดินออกจากห้องไป เธอไม่แน่ใจว่าควรจะเชื่อคำพูดของเขาหรือไม่
หลังจากที่วิศรุตออกไปแล้ว มินตราก็กลับมานั่งที่โซฟาตัวเดิม เธอรู้สึกเหมือนกำลังถูกขังอยู่ในกรงทองที่สวยงาม แต่ก็เต็มไปด้วยอันตราย
เธอมองไปรอบๆ ห้องที่ตกแต่งอย่างหรูหรา ราวกับเป็นพิพิธภัณฑ์ส่วนตัวที่เต็มไปด้วยวัตถุโบราณล้ำค่า แต่ในขณะเดียวกันก็ให้ความรู้สึกอึดอัดและกดดัน
“เขา… กำลังซ่อนอะไรกันแน่?” มินตราพึมพำกับตัวเอง
เธอเริ่มสังเกตเห็นรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ที่ไม่เคยสังเกตมาก่อน รูปภาพบนผนังบางรูปเป็นรูปของครอบครัวที่ดูเหมือนจะคุ้นเคย แต่เธอจำไม่ได้ว่าเคยเห็นที่ไหน
ขณะที่เธอกำลังสำรวจห้อง เธอก็ได้ยินเสียงพูดคุยดังมาจากอีกห้องหนึ่ง เสียงนั้นเบามาก แต่ก็เพียงพอที่จะทำให้มินตราเงี่ยหูฟัง
“ท่านครับ… เรื่องนี้มันอันตรายเกินไปนะครับ” เสียงผู้ชายคนหนึ่งพูดอย่างกังวล
“ไม่… ฉันต้องทำ” เสียงของผู้ชายอีกคนตอบ เสียงนั้นดูเหมือนจะเป็นเสียงของวิศรุต
“แต่ถ้าท่านทำ… เขาจะรู้แน่ๆ ว่าท่านอยู่ที่นี่”
“ช่างเขา… ฉันไม่กลัว” วิศรุตตอบด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความท้าทาย
“แต่… ถ้าเรื่องนี้รั่วไหลไปถึง… คนนั้น… เขาอาจจะทำร้ายคุณมินตราได้นะครับ”
คำว่า "คุณมินตรา" ทำให้มินตราใจเต้นแรง เธอพิงผนังห้อง พยายามฟังบทสนทนาให้ชัดเจนยิ่งขึ้น
“ฉันรู้… ฉันถึงต้องรีบจัดการเรื่องนี้ให้เร็วที่สุด” วิศรุตตอบ
“แต่… คุณมินตรา… เธอ… เธอจะรับได้หรือเปล่าครับ ถ้าเธอรู้ความจริงทั้งหมด?”
"ความจริงทั้งหมด" คำนี้วนเวียนอยู่ในหัวของมินตรา มันคือความจริงอะไร? ความจริงที่วิศรุตกำลังซ่อนเร้นอยู่?
บทสนทนาดังต่อไปอีกสักพัก แต่ก็ขาดหายไปเป็นช่วงๆ มินตราพยายามรวบรวมข้อมูลเท่าที่จะทำได้ แต่ก็ยังคงมีช่องว่างมากมาย
เมื่อบทสนทนาจบลง มินตราก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ความสงสัยและความกังวลเริ่มเข้าครอบงำเธอ
“เขา… กำลังปกป้องฉันจริงๆ หรือเปล่า?” เธอตั้งคำถามกับตัวเอง
บางที… การที่วิศรุตพยายามจะดูแลเธอ อาจจะไม่ใช่เพราะความรัก แต่อาจจะเป็นเพราะหน้าที่ หรือแม้กระทั่งความรู้สึกผิดบางอย่าง
มินตราลุกขึ้นยืน เธอเดินไปที่โต๊ะทำงานที่ตั้งอยู่ในมุมห้อง เธอเหลือบไปเห็นสมุดบันทึกเล่มหนึ่งวางอยู่ เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเปิดมันออก
หน้ากระดาษภายในเต็มไปด้วยลายมือหวัดๆ ของวิศรุต มันดูเหมือนจะเป็นบันทึกประจำวัน แต่เนื้อหาภายในกลับเต็มไปด้วยเรื่องราวที่แปลกประหลาด
“วันที่ 15… ฉันเห็นเธออีกครั้ง… เธอไม่รู้เลยว่าฉันมองเธออยู่… ความเจ็บปวดในใจมันยังคงอยู่… ไม่เคยจางหาย”
“วันที่ 20… การกลับมาครั้งนี้… ไม่ใช่เพื่อเธอคนเดียว… แต่เพื่อชำระแค้น… และเพื่อปกป้องสิ่งที่ฉันรัก… ซึ่งก็คือเธอ”
“วันที่ 25… ความลับของฉัน… อาจจะทำลายทุกอย่าง… ฉันกลัว… กลัวว่าจะสูญเสียเธอไปอีกครั้ง…”
มินตราอ่านบันทึกของวิศรุตด้วยหัวใจที่เต้นระรัว คำพูดแต่ละคำดูเหมือนจะกำลังจะเปิดเผยความจริงบางอย่างที่ซ่อนเร้นอยู่
“สิ่งที่ฉันรัก… ก็คือเธอ?” มินตราพึมพำกับตัวเอง ความรู้สึกร้อนผ่าวแล่นขึ้นมาที่แก้ม
แต่แล้วสายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นอีกหน้าหนึ่งที่ถูกซ่อนไว้อย่างแนบเนียน
“วันที่ 30… ฉันต้องทำลายหลักฐาน… ก่อนที่พวกเขาจะเจอ… ถ้าพวกเขาเจอ… ทุกอย่างจะจบสิ้น… โดยเฉพาะ… ชีวิตของเธอ”
“ทำลายหลักฐาน… หลักฐานอะไร?” มินตราถามตัวเองด้วยความสับสน
เธอรู้สึกเหมือนกำลังเดินเข้าไปในเขาวงกตที่เต็มไปด้วยความลับดำมืด และยิ่งเธอขุดคุ้ยเข้าไปมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งจมดิ่งลงไปในวังวนที่อันตรายมากขึ้นเท่านั้น
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นจากด้านนอกห้อง มินตราตกใจ รีบปิดสมุดบันทึกทันที เธอพยายามทำให้ตัวเองดูเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ประตูห้องเปิดออก วิศรุตยืนอยู่ตรงนั้น ใบหน้าของเขาดูเหน็ดเหนื่อย แต่แววตาของเขากลับมองมาที่เธออย่างลึกซึ้ง
“คุณ… อยู่ที่นี่ตลอดเวลา?” เขาถาม
“ค่ะ” มินตราตอบเสียงสั่น เธอพยายามซ่อนความตกใจเอาไว้
วิศรุตเดินเข้ามาในห้อง เขาเดินตรงมาที่โต๊ะทำงาน และหยุดชะงักเมื่อเห็นสมุดบันทึกที่วางอยู่
“คุณ… อ่านมัน?” เขาถาม เสียงของเขาแฝงไว้ด้วยความไม่พอใจ
มินตราส่ายหน้า “เปล่าค่ะ… ฉันแค่… เดินมาดูเฉยๆ”
วิศรุตเดินไปหยิบสมุดบันทึกขึ้นมา เขาจ้องมองมันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความขัดแย้ง
“บางเรื่อง… มันก็ดีที่สุดที่จะไม่รู้” เขาพูด
“แต่… ถ้าสิ่งที่ฉันไม่รู้ มันกำลังจะทำอันตรายฉันล่ะคะ?” มินตราถาม เธอไม่สามารถซ่อนความกังวลในใจได้อีกต่อไป
วิศรุตเงียบไป เขามองเข้าไปในดวงตาของเธอ ลมหายใจของเขาติดขัด
“ผม… ผมจะปกป้องคุณเอง” เขาตอบเสียงเบา
“แต่คุณจะปกป้องฉันได้นานแค่ไหน… ถ้าความลับของคุณมันอันตรายขนาดนี้?” มินตราถาม ท้าทาย
วิศรุตจ้องมองเธออย่างไม่ละสายตา แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความรู้สึกที่ซับซ้อน
“ผม… ไม่รู้” เขาตอบ
ก่อนที่มินตราจะได้เอ่ยอะไรออกมาอีก วิศรุตก็คว้ามือของเธอไว้แน่น
“คุณต้องเชื่อผมนะมินตรา” เขาพูด “ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น… คุณต้องเชื่อผม”
เขาดึงเธอเข้าไปหาเขาอย่างแรง จนเธอเกือบจะเสียหลัก
“ทำไมฉันต้องเชื่อคุณคะ? ในเมื่อคุณเองก็ดูเหมือนจะไม่รู้ว่ากำลังจะทำอะไร” มินตราถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความระแวง
วิศรุตจ้องมองเธอด้วยสายตาที่ปวดร้าว
“เพราะ… ถ้าคุณไม่เชื่อผม… ผมก็ไม่รู้ว่าจะทำยังไงต่อไป” เขาตอบ
เขาโน้มใบหน้าลงมาใกล้ๆ ใบหูของเธอ กระซิบเสียงเบา “และถ้าผมทำอะไรไม่ถูก… ผลที่ตามมา… มันอาจจะเลวร้ายกว่าที่คุณคิด”
คำพูดของวิศรุตทำให้มินตราหนาวสะท้าน เธอรู้สึกเหมือนกำลังถูกลากเข้าไปในวังวนแห่งความอันตราย โดยที่ไม่มีทางหลีกเลี่ยง
“เลวร้ายแค่ไหนคะ?” เธอถามเสียงแผ่ว
วิศรุตเงยหน้าขึ้นมองเธอ ดวงตาของเขาฉายแววของความสิ้นหวัง
“มันอาจจะ… เลวร้ายจนคุณ… เกลียดผมไปตลอดชีวิต” เขาตอบ
เกมรักมาเฟียอันตราย
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก