“คุณ… กำลังจะไปไหนคะ?” เสียงของมินตราสั่นเครือ เธอพยายามซ่อนความตกใจที่เกิดขึ้นในใจ แต่ก็ไม่อาจทำได้
วิศรุตหันมามองเธอ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่แข็งกร้าว ราวกับไม่ยอมให้ใครมาขัดขวางสิ่งที่เขาตัดสินใจ
“ไปจัดการเรื่องบางอย่าง” เขาตอบสั้นๆ
“เรื่องอะไรคะ? ฉันไปด้วยได้ไหม?” มินตราถามทันที เธอไม่อยากอยู่ตามลำพังอีกต่อไป ความรู้สึกไม่ปลอดภัยเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ
วิศรุตส่ายหน้าอย่างเด็ดขาด “ไม่ได้”
“ทำไมคะ? คุณไม่ไว้ใจฉันเหรอ?” เสียงของมินตราเต็มไปด้วยความตัดพ้อ
“ไม่ใช่เรื่องนั้น” วิศรุตกล่าว “มันอันตราย… และผมไม่อยากให้คุณต้องมาเสี่ยง”
“แต่คุณก็บอกว่าจะปกป้องฉัน! ถ้าคุณไปคนเดียว แล้วใครจะปกป้องฉันล่ะคะ?” มินตราโต้กลับ น้ำเสียงของเธอเริ่มดังขึ้น
วิศรุตเดินเข้ามาใกล้เธอ ใบหน้าของเขาฉายแววของความอดทนที่กำลังจะหมดลง “ผมจะกลับมา” เขาพูดเสียงเรียบ “และผมจะดูแลคุณให้ปลอดภัยเอง”
“แล้วถ้าคุณไม่กลับมาล่ะคะ?” มินตราถามคำถามเดิมที่เคยทำให้เขาเงียบไป
ครั้งนี้วิศรุตไม่เงียบ เขาจ้องมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความเด็ดเดี่ยว
“ผม… จะไม่ปล่อยให้เป็นแบบนั้น” เขาตอบเสียงหนักแน่น “คุณจะอยู่กับผม… ที่นี่… กับผม”
“อยู่กับคุณ? หมายความว่ายังไงคะ?” มินตราถามด้วยความสับสน
วิศรุตคว้ามือของเธอไว้แน่น บีบมันอย่างแผ่วเบา แต่ก็รู้สึกได้ถึงแรงกดดันที่ส่งผ่านเข้ามา
“ผมจะดูแลคุณให้ดีที่สุด… คุณจะปลอดภัย… อยู่ในสายตาของผมตลอดเวลา” เขาพูด
“แต่… ฉันอยากจะออกไปข้างนอก” มินตราพยายามจะดึงมือออก แต่เขาก็ไม่ยอมปล่อย
“ไม่ได้” วิศรุตตอบ “ตอนนี้… คุณต้องอยู่ที่นี่กับผมเท่านั้น”
“คุณทำแบบนี้ไม่ได้! นี่มันเหมือนกับการกักขังฉัน!” มินตราตะโกน
วิศรุตหลับตาลงช้าๆ ราวกับกำลังพยายามควบคุมอารมณ์ที่กำลังปะทุขึ้น
“ผมขอโทษ… แต่มันเป็นสิ่งเดียวที่ผมจะทำได้ในตอนนี้” เขาพูด “ผมไม่อยากเสียคุณไปอีกแล้ว… มินตรา”
คำว่า “เสียคุณไปอีกแล้ว” ทำให้มินตราประหลาดใจ เธอไม่เข้าใจว่าเขาหมายถึงอะไร
“คุณ… เคยเสียฉันไปแล้วเหรอคะ?” เธอถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสงสัย
วิศรุตเงียบไป เขาเพียงแค่จ้องมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความปวดร้าว
“บางที… คุณอาจจะจำไม่ได้… แต่ผม… จำได้ดี” เขาตอบเสียงเบา
“จำอะไรคะ? คุณกำลังพูดถึงเรื่องอะไร?” มินตราคะยั้นคะยอ
วิศรุตถอนหายใจยาว “มันเป็นเรื่องในอดีต… เรื่องที่ซับซ้อน… และ… มันอาจจะทำร้ายคุณ”
“แต่ถ้าคุณไม่บอกฉัน… ฉันก็ไม่เข้าใจ” มินตรากล่าว
“คุณไม่จำเป็นต้องเข้าใจ… แค่เชื่อผมว่าผมกำลังทำเพื่อคุณ” วิศรุตพูด
เขาค่อยๆ ดึงเธอเข้าไปหาเขาอีกครั้ง ใบหน้าของเขาโน้มลงมาใกล้ๆ ใบหูของเธอ
“ผมจะสร้างพันธนาการบางอย่างขึ้นมา… เพื่อให้แน่ใจว่าคุณจะปลอดภัย… และ… คุณจะไม่มีวันจากผมไปไหน” เขาพึมพำ
มินตรารู้สึกได้ถึงความหนาวเย็นที่แล่นไปทั่วร่าง เธอไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงทำแบบนี้ หรือทำไมเธอถึงต้องยอมรับมัน
“คุณ… คุณกำลังจะทำอะไร?” เธอถามเสียงแผ่ว
วิศรุตเงยหน้าขึ้นมองเธอ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดที่ปกปิดไว้ภายใต้ความเย็นชา
“ผมกำลังจะ… ปกป้องสิ่งที่สำคัญที่สุดของผม… และนั่นก็คือ… คุณ” เขาตอบ
เขาค่อยๆ ดึงเธอเข้าไปซบแผ่นอกของเขาแน่น ราวกับต้องการจะผนึกเธอไว้กับเขาตลอดไป
“คุณจะต้องอยู่ที่นี่… กับผม… ตลอดไป” เขาพูด
มินตรารู้สึกเหมือนกำลังจะขาดอากาศหายใจ เธอไม่รู้ว่าอนาคตของเธอจะเป็นอย่างไร เธอถูกขังอยู่ในบ้านหลังใหญ่ที่ดูเหมือนจะปลอดภัย แต่กลับให้ความรู้สึกเหมือนคุก
“แต่… ฉันต้องการจะออกไปข้างนอก… ไปเจอโลกภายนอก” มินตราเอ่ยปาก
“โลกภายนอก… มันอันตรายเกินไปสำหรับคุณ” วิศรุตตอบ “ที่นี่… คุณจะปลอดภัยที่สุด”
“ปลอดภัย… แต่โดดเดี่ยว” มินตรากล่าว “ฉันไม่อยากอยู่แบบนี้”
วิศรุตลูบผมของเธออย่างแผ่วเบา “ผมจะอยู่กับคุณ… ผมจะดูแลคุณ… คุณจะไม่โดดเดี่ยว”
คำพูดของเขาดูเหมือนจะปลอบประโลม แต่กลับยิ่งทำให้มินตรรู้สึกอึดอัดมากขึ้น เธอรู้สึกเหมือนกำลังถูกผูกมัดด้วยพันธนาการที่มองไม่เห็น
“คุณ… คุณกำลังจะทำร้ายฉันใช่ไหมคะ?” มินตราถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกลัว
วิศรุตชะงักไป เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเจ็บปวด
“ไม่… ผมไม่มีวันทำร้ายคุณ” เขาตอบ “ผมรักคุณ… มินตรา”
คำว่า “รักคุณ” ทำให้มินตราชะงัก เธอไม่แน่ใจว่าควรจะเชื่อคำพูดของเขาหรือไม่
“คุณ… รักฉันเหรอคะ?” เธอถามอย่างไม่เชื่อสายตา
วิศรุตพยักหน้าช้าๆ “ใช่… ผมรักคุณ… ตั้งแต่วันแรกที่ผมเห็นคุณ”
มินตราวาดตาเบิกกว้าง เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าวิศรุตจะมีความรู้สึกเช่นนี้ต่อเธอ
“แต่… คุณเคยทำลายทุกสิ่งทุกอย่างของฉันไป…” มินตราเอ่ยปาก
วิศรุตหลับตาลงช้าๆ ราวกับกำลังยอมรับความผิดในอดีต “ผมรู้… และผมเสียใจ… ผมจะชดใช้ทุกอย่าง… ผมสัญญา”
เขาค่อยๆ ปลดสร้อยคอของเธอออกอย่างแผ่วเบา
“ต่อไปนี้… คุณจะไม่ต้องกังวลเรื่องอะไรอีกแล้ว” เขาพูด “คุณจะอยู่กับผม… และผมจะดูแลคุณ… ให้ดีที่สุด”
เขาหยิบสร้อยคอเส้นหนึ่งขึ้นมา สร้อยคอเส้นนั้นมีจี้เป็นรูปหัวใจสีดำสลักเสลาอย่างประณีต
“นี่… คือพันธนาการของเรา” วิศรุตกล่าว “เมื่อไหร่ที่คุณรู้สึกไม่ปลอดภัย… หรือ… เมื่อผมต้องจากคุณไป… ให้คิดถึงมัน… มันจะเชื่อมโยงเราเข้าด้วยกันเสมอ”
เขาค่อยๆ นำสร้อยคอเส้นนั้นไปคล้องคอของมินตราอย่างแผ่วเบา
“จากนี้ไป… คุณคือของผม… และผมคือของคุณ… ตลอดไป” เขาพูด
มินตรามองสร้อยคอที่ประดับอยู่บนลำคอของเธอ หัวใจสีดำสลักเสลาอย่างประณีต ราวกับเป็นสัญลักษณ์ของความรักที่ซ่อนเร้นไปด้วยอันตราย
เธอรู้สึกเหมือนกำลังถูกผูกมัดด้วยโซ่ที่มองไม่เห็น แต่ก็แข็งแกร่งจนไม่สามารถหลุดพ้นได้
“คุณ… คุณจะไปไหนคะ?” มินตราถามเสียงแผ่ว
วิศรุตจ้องมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักและความเจ็บปวด
“ผม… ต้องไปจัดการเรื่องบางอย่าง… ที่ค้างคา” เขาตอบ “แต่ผมจะรีบกลับมา… ผมสัญญา”
เขาค่อยๆ โน้มใบหน้าลงมาจุมพิตที่หน้าผากของเธออย่างแผ่วเบา
“รอผมนะ… มินตรา” เขาพึมพำ
ก่อนที่มินตราจะได้เอ่ยอะไรออกมาอีก วิศรุตก็หันหลังเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้เธออยู่ตามลำพังกับความรู้สึกที่ซับซ้อน
เธอสัมผัสสร้อยคอหัวใจสีดำที่อยู่บนลำคอของเธอ ความรู้สึกเย็นเยียบแล่นไปทั่วร่างกาย
“พันธนาการของเรา…” เธอพึมพำกับตัวเอง
เธอไม่รู้ว่าพันธนาการนี้จะนำพาเธอไปสู่สิ่งใด แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้แน่ๆ คือชีวิตของเธอได้ถูกผูกติดอยู่กับวิศรุต มาเฟียผู้เย็นชาคนนี้แล้ว
เธอเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปข้างนอก เห็นรถสปอร์ตสีดำคันหรูของวิศรุตพุ่งทะยานออกไปบนถนนยามค่ำคืน ทิ้งไว้เพียงความมืดมิดและปริศนาที่ยังคงค้างคา
เกมรักมาเฟียอันตราย
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก