"ปล่อยฉันนะวิศรุต! นายไม่มีสิทธิ์กักขังฉันไว้แบบนี้!" เสียงของมินตราสั่นเครือด้วยความโกรธปนหวาดกลัว ขณะที่มือหนาของวิศรุตบีบแขนเธอแน่นราวกับจะบดขยี้กระดูก ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีดำสนิท ยืนสงบนิ่งราวกับรูปสลัก แต่ดวงตาคมกริบราวกับเหยี่ยว กลับสาดประกายเย็นเยียบที่ทำให้หัวใจของเธอหนาวเหน็บ
"สิทธิ์? ฉันมีทุกสิทธิ์ มินตรา" เสียงทุ้มต่ำของวิศรุตดังขึ้น เป็นน้ำเสียงที่ราบเรียบ แต่กลับแฝงไว้ด้วยอำนาจที่ไม่อาจโต้แย้ง "เธอคือของฉัน ตั้งแต่เมื่อห้าปีก่อน จนถึงวันนี้ และตลอดไป"
มินตราสะบัดแขนแรงเท่าที่จะทำได้ หวังเพียงจะหลุดพ้นจากพันธนาการอันตรายนี้ แต่มันก็ไร้ประโยชน์ วิศรุตเพียงแต่กระชับวงแขนให้แน่นขึ้น การสัมผัสของเขาที่เคยอบอุ่น เคยเป็นเหมือนโลกทั้งใบของเธอ บัดนี้กลับกลายเป็นเหมือนกรงเล็บเหล็กที่พร้อมจะฉีกกระชากเธอให้แหลกละเอียด
"นายมันปีศาจ! นายน่ะพรากทุกอย่างไปจากฉันแล้ว! ครอบครัวของฉัน! ชีวิตของฉัน! แล้วตอนนี้ยังจะมาทำแบบนี้อีกเหรอ!" น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ไหลรินอาบแก้ม มินตราตะโกนใส่หน้าเขาอย่างไม่อาย ภาพเหตุการณ์ในอดีตย้อนกลับมาเหมือนฝันร้ายที่ตามหลอกหลอน เธอเห็นภาพพ่อแม่ของเธอถูกทำร้าย เห็นบ้านที่เคยแสนอบอุ่นถูกไฟเผาผลาญจนมอดไหม้ ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นเพราะผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าเธอ
วิศรุตไม่ได้ตอบอะไร เขาเพียงแต่ใช้ปลายนิ้วเรียวปาดน้ำตาที่ไหลอาบแก้มของเธอออกอย่างแผ่วเบา แต่สัมผัสที่แสนอ่อนโยนนั้นกลับทำให้มินตราสะอิดสะเอียนมากกว่าเดิม มันเป็นสัมผัสที่หลอกลวง เป็นหน้ากากที่ปิดบังอำมหิตของเขา
"ฉันทำทุกอย่างเพื่อเธอ มินตรา" เสียงของวิศรุตแผ่วลงเล็กน้อย แต่ความหนักแน่นยังคงอยู่ "และเธอจะไม่มีวันหนีฉันไปไหนได้อีก"
หลังจากนั้น วันคืนของมินตราก็วนเวียนอยู่กับความสิ้นหวัง เธอถูกขังอยู่ในคฤหาสน์อันโอ่อ่าราวกับกรงทอง ที่ทุกย่างก้าวถูกจับตาดู วิศรุตไม่เคยปล่อยให้เธอคลาดสายตา เขาเตรียมทุกอย่างไว้พร้อมสรรพ อาหารดีๆ เสื้อผ้าสวยงาม แต่ทุกสิ่งที่เขาหยิบยื่นให้ล้วนเป็นเหมือนโซ่ตรวนที่รัดรึงเธอไว้แน่นหนา
มินตราพยายามหาทางหนีอยู่หลายครั้ง เธอแอบซ่อนตัวในตู้เสื้อผ้า หวังจะแอบออกไปตอนที่คนในคฤหาสน์เผลอ แต่ทุกครั้งก็ต้องเผชิญหน้ากับวิศรุตที่ปรากฏตัวขึ้นราวกับรู้ทัน ราวกับมีตาหยั่งรู้ในใจเธอ
"คิดจะไปไหน มินตรา?" เสียงของเขาดังขึ้นจากด้านหลัง ในขณะที่เธอกำลังจะเปิดประตูบานเล็กที่ทอดไปสู่สวน เธอหันกลับไปเผชิญหน้ากับเขาด้วยหัวใจที่เต้นระรัว
"ฉัน... ฉันแค่อากาศไม่ดี ขอออกไปเดินเล่นหน่อย" เธอพยายามโกหกเสียงอ่อย
วิศรุตเดินเข้ามาใกล้ ดวงตาคมกริบไล่มองร่างบอบบางของเธอ ก่อนจะยกมือขึ้นประคองใบหน้าของเธอเบาๆ "อากาศไม่ดี? หรือกำลังคิดจะหนีฉัน?"
มินตราเบี่ยงหน้าหนี สัมผัสของเขาทำให้เธอขนลุก "ไม่... ฉันไม่ได้คิดจะหนี"
"อย่าโกหกฉัน มินตรา" เขากระซิบข้างหูเธอ ลมหายใจอุ่นๆ ของเขาเป่ารดผิว ทำให้เธอรู้สึกประหม่า "ฉันรู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่"
เขาพาเธอไปนั่งที่โซฟาตัวใหญ่ในห้องนั่งเล่น จุดเทียนหอม และเปิดเพลงบรรเลงเบาๆ บรรยากาศดูอบอุ่น โรแมนติก แต่สำหรับมินตรา มันคือภาพลวงตาที่น่ากลัว "ฉันรู้ว่าเธอคงอึดอัด" วิศรุตพูดพลางรินชาให้เธอ "แต่เธอต้องเข้าใจ ฉันทำเพื่อความปลอดภัยของเธอ"
"ความปลอดภัย?" มินตราสวนกลับทันที "นี่มันไม่ใช่ความปลอดภัย แต่มันคือการกักขัง! นายพรากอิสรภาพของฉันไป! นายพรากทุกสิ่งทุกอย่างไปจากฉัน! แล้วนายยังจะมาบอกว่าทำเพื่อความปลอดภัยของฉันอีกเหรอ!"
"ใช่" วิศรุตตอบเสียงเรียบ "โลกภายนอกอันตรายเกินไปสำหรับเธอ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในตอนนี้"
"ในตอนนี้?" มินตรามองเขาด้วยความสงสัย "หมายความว่ายังไง?"
วิศรุตเพียงแต่ยิ้มมุมปาก แต่เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้แสดงถึงความสุข "เธอก็รู้ดี"
ความจริงที่เขาพูดถึงมันวนเวียนอยู่ในหัวของมินตราตลอดเวลา เธอรู้สึกได้ถึงการเปลี่ยนแปลงในร่างกายของตัวเอง การแพ้ท้อง อ่อนเพลีย อาการต่างๆ ที่บ่งบอกถึงสิ่งหนึ่งที่เธอไม่อยากจะยอมรับ
"ฉัน... ฉันไม่รู้ว่านายพูดถึงอะไร" มินตราพยายามปฏิเสธ
"ไม่ต้องปฏิเสธ มินตรา" วิศรุตโน้มตัวเข้ามาใกล้ ดวงตาของเขาสบประสานกับดวงตาของเธอ "ฉันรู้ว่าเธอท้อง"
คำพูดนั้นทำเอามินตราตัวแข็งทื่อ หัวใจของเธอหล่นวูบลงไปที่ตาตุ่ม เธอไม่เคยบอกใครเรื่องนี้เลยแม้แต่คนเดียว แล้ววิศรุตไปรู้เรื่องนี้มาจากไหน?
"นาย... นายรู้ได้ยังไง?" เธอถามเสียงสั่น
"ฉันมีวิธีของฉัน" วิศรุตตอบ ดวงตาของเขาสุกสกาวไปด้วยความพอใจ "และตอนนี้ เธอก็ไม่มีทางเลือกอื่นอีกแล้ว"
เขาไม่ได้เข้ามาปลอบโยน ไม่ได้เข้ามาแสดงความยินดี มีเพียงแต่แววตาที่เต็มไปด้วยแผนการบางอย่าง
"เธอจะอยู่กับฉัน มินตรา" วิศรุตพูดเสียงหนักแน่น "เพื่อลูกของเรา"
ลูกของเรา... คำพูดนั้นดังก้องอยู่ในหูของมินตรา มันเหมือนเป็นตราบาปที่รัดรึงเธอไว้กับผู้ชายที่เธอเกลียดที่สุดในชีวิต
"ฉันจะไม่มีวันอยู่กับนาย!" มินตราตะโกนสุดเสียง พยายามจะลุกขึ้น แต่ร่างกายกลับอ่อนแรงจนแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น
วิศรุตเอื้อมมือมากอดเธอไว้แน่น "เธอจะอยู่" เขาพูดเสียงเยือกเย็น "เพราะลูกในท้องของเธอ จะเป็นเครื่องยึดเหนี่ยวเธอไว้กับฉันตลอดไป"
มินตรามองเข้าไปในดวงตาของวิศรุต ความหวังริบหรี่ที่เคยมีมาตลอด ค่อยๆ ดับมอดลงไปช้าๆ เธอรู้ดีว่าจากนี้ไป ชีวิตของเธอจะไม่มีวันเหมือนเดิมอีกต่อไป เธอติดกับดักของวิศรุตเสียแล้ว และครั้งนี้ มันไม่ใช่แค่เกมของเขาอีกต่อไป แต่มันเป็นเกมที่เดิมพันด้วยชีวิตของอีกหนึ่งชีวิตที่กำลังจะลืมตาดูโลก
เกมรักมาเฟียอันตราย
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก