“เธอ… เธอพูดว่าอะไรนะ!?” วิศรุตตะโกนลั่นราวกับถูกฟ้าผ่า สมองของเขาว่างเปล่าไปชั่วขณะ เขาไม่สามารถประมวลผลคำพูดของ ‘มินตรา’ ได้เลย “เธอ… เธอไม่ได้โดนลักพาตัว? เธอไปเอง?”
“ใช่ค่ะ พี่วิศรุต…” เสียงของมินตราดังแผ่วเบา ราวกับถูกคลื่นทะเลพัดพาเอาความเข้มแข็งของเธอไปจนหมดสิ้น “หนู… หนูขอโทษที่ทำให้พี่เป็นห่วง…”
“ทำไม… ทำไมเธอถึงทำแบบนี้!?” วิศรุตถามเสียงสั่นเครือ ความโกรธ ความสับสน และความเจ็บปวดถาโถมเข้าใส่เขา เขาไม่เข้าใจ ‘มินตรา’ เลย ทำไมเธอถึงเลือกที่จะจากไปโดยไม่บอกกล่าว ทำไมเธอถึงเลือกที่จะเชื่อใจคนอื่นมากกว่าเขา?
“หนู… หนูมีเหตุผลค่ะ…” มินตราตอบเสียงแผ่ว “หนู… หนูรู้ว่าพี่กำลังจะทำอะไร… หนูไม่อยากให้พี่ต้องแบกรับความผิดอะไรอีกแล้ว…”
“ความผิด? อะไรคือความผิดของฉัน!?” วิศรุตแทบจะระเบิดออกมา “ฉันกำลังพยายามปกป้องเธอ! ฉันกำลังพยายามทำให้ทุกอย่างดีขึ้น!”
“แต่… แต่สิ่งที่พี่ทำ… มันอาจจะนำพาอันตรายมาสู่ตัวพี่อีกครั้ง…” เสียงของมินตราเต็มไปด้วยน้ำตา “หนู… หนูทนเห็นพี่เจ็บปวดไม่ได้…”
“แล้ว… แล้วใครคือคนที่ส่งข้อความมาหาฉัน? ใครคือคนที่ลากเธอขึ้นรถไป?” วิศรุตถาม เสียงที่สั่นเครือยิ่งกว่าเดิม
“คนพวกนั้น… พวกเขา… พวกเขาบังคับให้หนูพูดแบบนั้นค่ะ…” มินตราตอบเสียงขาดๆ หายๆ “หนู… หนูเสียใจที่ต้องหลอกพี่…”
วิศรุตหลับตาลงแน่น เขาพยายามควบคุมอารมณ์ที่กำลังพลุ่งพล่าน เขาเข้าใจแล้ว ‘บอส’ คือผู้อยู่เบื้องหลังทั้งหมด เขาใช้ ‘มินตรา’ เป็นเครื่องมือในการหลอกลวงเขา เพื่อล่อให้เขาไปติดกับ
“แล้ว ‘บอส’ อยู่ไหน? เขาอยู่ที่ไหน!?” วิศรุตถามเสียงเข้ม
“หนู… หนูไม่รู้ค่ะ…” มินตราตอบเสียงสั่น “เขา… เขาให้หนูมาที่นี่… แล้วก็… แล้วก็บอกให้หนูรอพี่…”
“ที่ไหน!?” วิศรุตถามอย่างร้อนรน
“ที่… ที่เดิมค่ะ… โกดังเก่าริมแม่น้ำ…” มินตราตอบเสียงแผ่วเบา
“เธอ… เธอรออยู่ที่นั่น… ใช่ไหม?” วิศรุตถามด้วยความหวัง
“ค่ะ…” มินตราตอบเสียงแผ่วเบา
วิศรุตไม่รอช้า เขาหันไปมองเสี่ยทัศน์และนนท์ “เราต้องไปที่นั่น! ตอนนี้!”
“แต่… วิศรุต… ถ้ามันเป็นกับดัก…” เสี่ยทัศน์พยายามเตือน
“ฉันไม่สน!” วิศรุตตอบเสียงหนักแน่น “ถ้า ‘มินตรา’ อยู่ที่นั่น… ฉันต้องไป! ฉันจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายเธออีกเด็ดขาด!”
วิศรุตพุ่งออกไปจากบ้านของ ‘ลุงสมชาย’ ทันที เสี่ยทัศน์และนนท์รีบตามไป เขาขับรถด้วยความเร็วสูง มุ่งหน้าไปยังโกดังเก่าริมแม่น้ำ
เมื่อไปถึง วิศรุตก็เห็นรถตู้สีดำจอดอยู่หน้าโกดัง บรรยากาศรอบข้างเงียบสงัดและดูน่าขนลุก
“นนท์! เสี่ยทัศน์! เตรียมพร้อม!” วิศรุตสั่งการ
ทั้งสามคนค่อยๆ ย่องเข้าไปในโกดังที่มืดมิด แสงไฟจากข้างนอกส่องลอดเข้ามาเพียงน้อยนิด ทำให้มองเห็นฝุ่นละอองที่ลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ
“มินตรา!” วิศรุตตะโกนเรียกชื่อเธอเสียงดัง
ทันใดนั้นเอง! เสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นจากมุมมืดของโกดัง ร่างของชายคนหนึ่งปรากฏขึ้นมา เขาคือ ‘บอส’ หัวหน้าแก๊งอสรพิษ! แต่… สิ่งที่ทำให้วิศรุตตกใจยิ่งกว่า คือ ‘มินตรา’ ที่เดินตามหลังเขาออกมา!
“มินตรา!” วิศรุตอุทานด้วยความตกใจ
แต่ ‘มินตรา’ ในตอนนี้… ไม่เหมือน ‘มินตรา’ ที่เขารู้จักอีกต่อไป ดวงตาของเธอฉายแววเย็นชา ไร้ความรู้สึก ราวกับเป็นคนละคน
“เธอ… เธอทำอะไร!?” วิศรุตถามด้วยความไม่เข้าใจ
“ฉัน… กำลังทำในสิ่งที่ฉันต้องทำ” มินตราตอบเสียงเรียบ
“ทำสิ่งที่ต้องทำ? หมายความว่ายังไง!?” วิศรุตถาม
“ก็หมายความว่า… ฉันกำลังแก้แค้น… ให้กับคนที่ฉันรัก” มินตราตอบ สายตาของเธอมองตรงไปยัง ‘บอส’
วิศรุตอึ้งไปอีกครั้ง ความเจ็บปวดถาโถมเข้ามาอีกครั้ง เขาไม่เคยคิดเลยว่า ‘มินตรา’ จะหันมาทำร้ายเขาได้
“แก้แค้น? ใครคือคนที่เธอรัก!?” วิศรุตถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด
“ก็… พี่วิศรุตไงคะ…” มินตราตอบด้วยรอยยิ้มที่ดูบิดเบี้ยว “หนู… หนูแค้นพี่… แค้นที่พี่พรากทุกอย่างไปจากหนู… แค้นที่พี่ทำให้ครอบครัวของหนูต้องล่มสลาย…”
คำพูดนั้นแทงใจดำวิศรุตอย่างจัง เขาจำได้ถึงวันนั้น วันที่เขาต้องทำลายทุกสิ่งทุกอย่าง เพราะมันเป็นหนทางเดียวที่จะปกป้อง ‘มินตรา’ และครอบครัวของเธอจากอันตรายที่ใหญ่กว่า
“แต่… ฉันทำไปก็เพื่อปกป้องเธอ!” วิศรุตพยายามอธิบาย
“ปกป้อง? หรือว่า… ทำลายกันแน่!?” มินตราสวนกลับ น้ำเสียงของเธอเริ่มแข็งกร้าวขึ้น “พี่ทำให้พ่อกับแม่ของหนูต้องเดือดร้อน! พี่ทำให้ทุกอย่างพังพินาศ!”
“ฉัน… ฉันขอโทษ…” วิศรุตพึมพำอย่างสิ้นหวัง
“ขอโทษ? มันจะไปช่วยอะไรได้!?” มินตราหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง “ตอนนี้… ฉันจะทำให้พี่ต้องชดใช้! พี่จะรู้สึกเหมือนที่ฉันเคยรู้สึก!”
ทันใดนั้นเอง! ‘บอส’ ก็เดินเข้ามาประชิดตัววิศรุต และยื่นปืนให้เขา
“เอานี่… เอาปืนไปยิง ‘มินตรา’ ซะ… ถ้าแกไม่อยากให้เธอตาย” ‘บอส’ พูดด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย
วิศรุตมองปืนในมือของ ‘บอส’ สลับกับมองใบหน้าของ ‘มินตรา’ หัวใจของเขาบีบรัดจนแทบจะขาดสะบั้น
“ไม่… ฉันไม่ทำ… ฉันไม่มีวันทำร้ายเธอ!” วิศรุตปฏิเสธเสียงแข็ง
“อย่างนั้นเหรอ… งั้นก็… ลาก่อน ‘มินตรา’!” ‘บอส’ ตะโกน และเหนี่ยวไกปืน!
“ไม่!!!” วิศรุตตะโกนลั่น เขาพุ่งเข้าไปคว้าตัว ‘มินตรา’ ทันที!
กระสุนนัดนั้น… เจาะเข้าที่ไหล่ของวิศรุต!
“พี่วิศรุต!” ‘มินตรา’ ร้องออกมาด้วยความตกใจ
วิศรุตทรุดตัวลง เขาพยายามประคอง ‘มินตรา’ ไว้ในอ้อมแขน
“ทำไม… ทำไมเธอถึงทำแบบนี้… ‘มินตรา’…” วิศรุตพูดเสียงแผ่วเบา
“หนู… หนูขอโทษค่ะ…” ‘มินตรา’ ร้องไห้สะอึกสะอื้น “หนู… หนูไม่ได้ตั้งใจ…”
‘บอส’ ยิ้มอย่างสะใจ เขากำลังจะเดินเข้าไปหา ‘วิศรุต’ และ ‘มินตรา’ เพื่อจะปิดบัญชี
แต่แล้ว! เสียงไซเรนรถตำรวจก็ดังขึ้น!
“ไงล่ะ ‘บอส’… นายคิดว่านายจะหนีพ้นเหรอ?” เสียงของเสี่ยทัศน์ดังขึ้นจากด้านนอกโกดัง
‘บอส’ หน้าซีดเผือด เขาพยายามจะวิ่งหนี แต่ก็ถูกนนท์ที่เตรียมการไว้แล้วเข้าจับกุม
วิศรุตมอง ‘มินตรา’ ที่กำลังร้องไห้กอดเขาแน่น เขาเห็นความสำนึกผิดในดวงตาของเธอ
“ฉัน… ฉันเข้าใจแล้ว ‘มินตรา’…” วิศรุตพูดเสียงแผ่วเบา “ทุกอย่าง… มันเป็นความผิดของฉันเอง…”
เขาพยายามจะเอื้อมมือไปเช็ดน้ำตาให้เธอ แต่แรงของเขาก็เริ่มหมดลง
“อย่า… อย่าไปนะพี่วิศรุต…” มินตราพึมพำ
วิศรุตยิ้มบางๆ เขามองเข้าไปในดวงตาของ ‘มินตรา’ เป็นครั้งสุดท้าย
“ฉัน… รักเธอ… ‘มินตรา’…”
แล้ว… ร่างของวิศรุตก็แน่นิ่งไป…
เกมรักมาเฟียอันตราย
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก