ตอนที่ 1 — คืนที่ท้องฟ้ามืดมิด

น้ำตาหยดสุดท้ายของค่ำคืนที่แสนยาวนาน ร่วงหล่นลงบนกระดาษสีขาวที่กำลังจะเปลี่ยนชีวิตของเธอไปตลอดกาล… ลลิลจ้องมองขีดสีชมพูสองขีดที่ปรากฏขึ้นอย่างไม่เชื่อสายตา สองขีดแห่งความสุขที่ควรจะเป็นข่าวดีที่สุดในชีวิต กลับกลายเป็นประตูนรกที่กำลังจะเปิดอ้าออกตรงหน้าเธอ

‘ท้อง’ คำเดียวสั้นๆ ที่ดังก้องอยู่ในห้วงความคิด ไร้ซึ่งความยินดี ‌มีแต่ความหวาดหวั่นและความว่างเปล่า เธอพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ หวังจะเรียกสติกลับคืนมา แต่ภาพใบหน้าเย็นชาของ ‘ธาม’ ชายผู้เป็นที่รักและเป็นพ่อของเด็กในท้อง กลับผุดขึ้นมาในมโนภาพ ราวกับจะตอกย้ำความจริงอันโหดร้าย

มันควรจะเป็นค่ำคืนที่โรแมนติกที่สุดในชีวิตของเธอ ​ค่ำคืนที่เธอได้มอบทุกสิ่งทุกอย่างให้กับผู้ชายที่เธอรักหมดหัวใจ หวังเพียงจะได้เริ่มต้นชีวิตคู่ที่สวยงาม แต่สิ่งที่เธอได้รับกลับมาคือสายตาที่เต็มไปด้วยความเหยียดหยามและคำพูดที่บาดลึกราวกับคมมีด

“เธอคิดว่าฉันโง่ขนาดนั้นเลยเหรอ ลลิล?” เสียงทุ้มต่ำ เย็นชา ไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ หลุดออกมาจากริมฝีปากของธาม ‍ขณะที่เขากำลังจ้องมองเธอด้วยสายตาที่ราวกับจะแช่แข็งอากาศรอบตัว

ลลิลสั่นสะท้านไปทั้งตัว เธอไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น ความรักที่เธอสัมผัสได้เมื่อคืนนี้ มันหายไปไหนหมด เหลือเพียงความเย็นชาและความไม่ไว้ใจที่ฉายชัดในดวงตาของเขา

“คุณธาม… พูดอะไรคะ ฉันไม่เข้าใจ” เสียงของเธอสั่นเครือ ‌พยายามเก็บกักน้ำตาที่เอ่อล้น

“อย่ามาทำเป็นใสซื่อ ลลิล!” ธามตวาดเสียงดัง จนลลิลสะดุ้งโหยง “คิดว่าผู้หญิงอย่างเธอจะมองหาอะไรจากคนอย่างฉัน ฉันรู้ดี… พวกเธอต้องการอะไร”

คำพูดแต่ละคำของเขาแทงทะลุหัวใจของลลิลอย่างไม่ปรานี มันราวกับมีใครเอามีดมาคว้านเอาหัวใจเธอออกไป ‍แล้วโยนทิ้งลงในบ่อกรด

“คุณธาม… อย่าพูดแบบนี้ได้ไหมคะ ฉันรักคุณนะ” ลลิลพยายามเอื้อมมือไปจับแขนเขา แต่ธามสะบัดออกอย่างรวดเร็ว ราวกับสัมผัสของเธอเป็นสิ่งสกปรก

“รัก? คำว่ารักของเธอ มันมีความหมายอะไรกันแน่? ​หึ… อย่ามาหลอกฉัน ลลิล ฉันรู้ทันเธอทุกอย่าง!” ธามหัวเราะเยาะในลำคอ สายตาของเขาฉายแววดูถูกเหยียดหยามอย่างชัดเจน

“ฉันไม่ได้… ฉันไม่ได้หลอกคุณนะคุณธาม!” ลลิลพยายามอธิบาย ​แต่คำพูดติดอยู่ที่ลำคอ เธอไม่รู้จะเริ่มต้นอธิบายอย่างไร เมื่อเขาดูเหมือนจะตัดสินเธอไปแล้ว

“เธอคิดว่าฉันจะยอมให้ผู้หญิงอย่างเธอเข้ามาหลอกลวง เอาเงินของฉันไปง่ายๆ แบบนี้เหรอ? ฝันไปเถอะ!” ธามก้าวเข้ามาใกล้เธอ ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยอ่อนโยน ​ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความโกรธแค้น

“ฉันไม่ได้ต้องการเงินของคุณนะคุณธาม… ฉันรักคุณจริงๆ” ลลิลน้ำตาไหลพราก เธอไม่เคยเจอสถานการณ์แบบนี้มาก่อนในชีวิต ความรักที่เธอทุ่มเทไปทั้งหมด กำลังถูกปาใส่หน้าด้วยคำพูดที่แสนโหดร้าย

“ถ้าเธอรักฉันจริง เธอก็คงไม่ทำแบบนี้!” ธามพูดเสียงเข้ม “ฉันผิดเองที่หลงเชื่อคำหวานของเธอ คิดว่าเธอเป็นผู้หญิงดีๆ ที่จะเข้ามาเติมเต็มชีวิตฉัน แต่สุดท้าย… เธอก็ไม่ต่างจากผู้หญิงคนอื่นๆ ที่อยากจะเกาะกินความร่ำรวยของฉัน!”

“ไม่จริงนะคะ! คุณธาม… ได้โปรดฟังฉันก่อน” ลลิลพยายามร้องขอ เขาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน ทำไมจู่ๆ ถึงได้เปลี่ยนไป

“ฟังอะไร? ฟังเธอโกหกอีกเหรอ? พอได้แล้วลลิล! ฉันไม่อยากเห็นหน้าเธออีกต่อไป!” ธามพูดจบ ก็หันหลังเดินออกไปจากห้องทันที ทิ้งให้ลลิลยืนตัวสั่นเทาอยู่เพียงลำพัง ท่ามกลางความมืดมิดของค่ำคืนที่กลืนกินเธอไปทั้งตัว

วินาทีนั้น ลลิลรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบของเธอได้พังทลายลงมา เธอทรุดตัวลงนั่งกับพื้นห้องอย่างหมดแรง น้ำตาไหลรินไม่หยุดหย่อน เธอรักเขา รักมากเสียจนยอมมอบทุกสิ่งทุกอย่างให้ โดยไม่เคยคิดเลยว่าผลตอบแทนที่เธอจะได้รับ มันจะโหดร้ายถึงเพียงนี้

‘ท้อง’… สองขีดที่ปรากฏบนที่ตรวจครรภ์ มันกำลังจะกลายเป็นเครื่องพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของเธอ หรือจะเป็นโซ่ตรวนที่จะพันธนาการเธอไว้กับผู้ชายที่ปฏิเสธเธออย่างเลือดเย็น?

ลลิลคิดถึงพ่อแม่ของเธอ เธอจะบอกพวกเขาอย่างไรว่าลูกสาวคนเดียวของพวกเขา กำลังจะกลายเป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว ผู้ถูกผู้ชายที่รักปฏิเสธอย่างเหยียดหยาม

ความรู้สึกผิด บาดแผลในใจ และความหวังที่พังทลาย มันประดังประเดเข้ามาจนเธอหายใจไม่ออก เธอจ้องมองไปที่ท้องของตัวเอง มือเรียวยกขึ้นลูบเบาๆ หัวใจของเธอเต้นแรงราวกับจะหลุดออกมา

“ลูก… แม่ขอโทษนะ” เธอพึมพำกับเด็กในท้อง “แม่ไม่รู้ว่าต้องทำยังไงต่อไป…”

คืนนั้น ลลิลไม่ได้หลับใหล เธอใช้เวลาทั้งคืนไปกับการจมปลักอยู่กับความเสียใจ ความสับสน และความหวาดกลัว อนาคตของเธอและลูกน้อยในท้อง ดูมืดมนและไร้ซึ่งหนทาง

เช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่าง ปลุกเธอให้ตื่นจากฝันร้าย แต่เมื่อลืมตาขึ้น ภาพความจริงก็ตอกย้ำให้เธอรู้ว่า ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นเมื่อคืน มันไม่ใช่ความฝัน

เธอตัดสินใจแล้วว่า จะต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่เกิดขึ้น เธอจะเก็บเด็กคนนี้ไว้ และจะสู้เพื่ออนาคตของลูก แม้ว่านั่นหมายถึงการต้องเผชิญหน้ากับธามอีกครั้งก็ตาม

ลลิลลุกขึ้นยืนอย่างมั่นคง แม้ร่างกายจะยังอ่อนเพลีย แต่น้ำตาที่ไหลไปเมื่อคืน มันได้ชำระล้างความอ่อนแอออกไปจากใจเธอแล้ว เหลือไว้เพียงความเข้มแข็งที่เธอไม่เคยรู้มาก่อนว่าตัวเองมี

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เลื่อนหารายชื่อของธาม นิ้วมือสั่นเล็กน้อย แต่สุดท้ายเธอก็ตัดสินใจกดโทรออก เสียงรอสายดังขึ้น หัวใจของเธอเต้นระรัว ราวกับจะทะลุออกมานอกอก

“ฮัลโหล” เสียงธามตอบรับ เย็นชาเหมือนเคย

“คุณธามคะ… ฉัน… ฉันมีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย” ลลิลพยายามพูดเสียงให้มั่นคงที่สุด

“มีอะไร? ถ้าจะมาอ้อนวอนให้ฉันกลับไป คิดใหม่ได้เลย” ธามพูดตัดบท

“ไม่ใช่ค่ะ… มันเป็นเรื่องเกี่ยวกับ… ฉัน” ลลิลลังเลเล็กน้อย ก่อนจะตัดสินใจพูดออกไป “ฉัน… ท้องค่ะ”

ความเงียบเข้าปกคลุมปลายสายไปชั่วขณะ ลลิลกลั้นหายใจรอคอยปฏิกิริยาของเขา

“อะไรนะ?” เสียงธามถามกลับมา แฝงไปด้วยความตกใจและไม่เชื่อ

“ฉันท้องค่ะ… ท้องกับคุณ” ลลิลย้ำอีกครั้ง น้ำตาเอ่อคลออีกครั้ง แต่ครั้งนี้มันเป็นน้ำตาแห่งความหวังเล็กๆ ว่าเขาอาจจะยอมรับฟัง

“ไม่… เป็นไปไม่ได้! เธอโกหกฉันอีกแล้วใช่ไหม!” เสียงธามดังขึ้นอย่างเกรี้ยวกราด

“ฉันไม่ได้โกหกค่ะ… นี่คือความจริง” ลลิลเสียงสั่น “ฉันอยากให้คุณมารับผิดชอบ”

“รับผิดชอบ? หึ… อย่ามาตลก ลลิล! ฉันไม่มีทางรับผิดชอบอะไรทั้งนั้น! เธอจะทำยังไงกับเด็กนั่นก็เรื่องของเธอ อย่าเอาฉันเข้าไปเกี่ยว!” ธามตะคอกกลับมา ก่อนจะตัดสายไปอย่างไม่ใยดี

ลลิลทรุดตัวลงนั่งอีกครั้งบนเตียง น้ำตาไหลอาบแก้ม เธอผิดเองที่ยังมีความหวังเล็กๆ ว่าเขาจะยอมรับฟัง แต่สุดท้าย… เขาก็ยังคงเป็นธามคนเดิม คนที่เย็นชาและไร้หัวใจ

แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็จะไม่ยอมแพ้ เธอจะสู้เพื่อลูกน้อยในท้องนี้ จะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายเขาเด็ดขาด

เธอเก็บโทรศัพท์ลง มองออกไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้าเริ่มสว่างขึ้น ราวกับจะบอกเธอว่า แม้จะผ่านค่ำคืนที่มืดมิดที่สุดไปแล้ว แสงสว่างก็ยังมีอยู่เสมอ…