ตอนที่ 8 — ความหวังเล็กๆ

“คุณหมอคะ… มีอะไรจะแจ้งให้ฉันทราบหรือเปล่าคะ?” ลลิลถามเสียงสั่น พยายามบังคับน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุดหลังจากที่วางสายจากธามไปเมื่อครู่ เธอรู้ดีว่าธามกำลังสงสัยในตัวเธอ และการกระทำของเธอเมื่อวานนี้ก็ยิ่งทำให้เขาแน่ใจในการตัดสินใจของเขา

“สวัสดีครับคุณลลิล” เสียงคุณหมอที่ปลายสายฟังดูเป็นมิตร “ผมโทรมาแจ้งผลตรวจเบื้องต้นน่ะครับ ‌จากผลตรวจ DNA ที่เราได้เก็บไปก่อนหน้านี้… ดูเหมือนว่าจะมีความผิดปกติบางอย่างเกิดขึ้นนะครับ”

ลลิลใจหายวาบ ‘ความผิดปกติ’? คำนี้มันมีความหมายว่าอะไรกันแน่? “ความผิดปกติ… หมายถึงอะไรคะหมอ?” ​เธอถามอย่างกระวนกระวาย

“คืออย่างนี้นะครับคุณลลิล” คุณหมออธิบายอย่างใจเย็น “ตามหลักการแล้ว ผลตรวจ DNA ของทารกในครรภ์ควรจะตรงกับผู้เป็นบิดาตามที่คาดการณ์ไว้ แต่จากผลที่เราได้… มันมีบางส่วนที่ยังไม่ตรงกันครับ”

คำพูดของคุณหมอเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจลลิล ‍เธอแทบจะทรุดลงไปกองกับพื้น “ไม่… ไม่จริงนะคะหมอ! เป็นไปไม่ได้! ฉัน… ฉันมั่นใจว่าเด็กคนนี้เป็นลูกของคุณธาม!”

“ผมเข้าใจครับคุณลลิลว่าคุณอาจจะรู้สึกตกใจ” คุณหมอพยายามปลอบ “แต่ผลการตรวจมันค่อนข้างชัดเจนนะครับ ‌เราได้ทำการตรวจสอบซ้ำอีกครั้งแล้ว และผลก็ยังคงเดิม”

“แล้ว… แล้วมันหมายความว่ายังไงคะหมอ?” ลลิลถาม น้ำตาเริ่มไหลออกมาอีกครั้ง

“มันมีหลายสาเหตุที่เป็นไปได้ครับคุณลลิล” คุณหมอกล่าว “อาจจะเป็นไปได้ว่า… ผลตรวจ ‍DNA ของทางคุณธามอาจจะมีปัญหา หรืออาจจะมี… ความเป็นไปได้อื่นๆ ที่เราต้องตรวจสอบเพิ่มเติม”

“ความเป็นไปได้อื่นๆ…” ลลิลทวนคำ เธอพยายามนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ การถูกธามกล่าวหาว่าเธอทรยศ ​การที่เธอต้องเก็บความลับบางอย่างไว้… ทุกอย่างมันดูเหมือนจะเชื่อมโยงกันไปหมด

“ผมเข้าใจว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องที่ละเอียดอ่อนนะครับคุณลลิล” คุณหมอกล่าวต่อ “อย่างไรก็ตาม ผมอยากจะแนะนำให้คุณนัดหมายเพื่อทำการตรวจ DNA อีกครั้ง โดยอาจจะ… ​ขอให้คุณธามมาตรวจด้วยเลย เพื่อที่เราจะได้เปรียบเทียบผลอย่างชัดเจน”

“ค่ะหมอ… ค่ะ ฉันจะนัดหมายค่ะ” ลลิลตอบเสียงแหบพร่า เธอวางสายโทรศัพท์ลงอย่างช้าๆ มือไม้สั่นเทา

เธอรู้ว่านี่คือโอกาสเดียวของเธอ ที่จะพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตัวเอง ​และพิสูจน์ว่าความรักที่เธอมีให้ธามนั้นเป็นของจริง

ในขณะเดียวกัน ธามก็กำลังเผชิญหน้ากับลูกน้องคนสนิทอย่าง ‘ภีม’ ภีมยืนตรงหน้าเขาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“คุณธามครับ… เราได้ทำการตรวจสอบตามที่คุณสั่งแล้วครับ” ภีมรายงานเสียงเรียบ

ธามเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมกริบเต็มไปด้วยความคาดหวัง “ผลเป็นยังไงบ้าง?”

“คุณลลิล… เธอไม่ได้มีความเคลื่อนไหวที่น่าสงสัยอะไรเป็นพิเศษครับ” ภีมกล่าว “ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา เธอก็อยู่แต่ในบ้านพักที่จัดเตรียมไว้ให้ ไม่ได้ติดต่อกับใครที่นอกเหนือจากคนที่เราจัดหาให้”

ธามขมวดคิ้ว “แล้วเรื่องสายโทรศัพท์เมื่อวานนี้ล่ะ?”

“จากการตรวจสอบบันทึกการโทร… เป็นสายจากโรงพยาบาลครับคุณธาม” ภีมตอบ “เป็นสายที่โทรเข้ามาหาคุณลลิล”

ธามนิ่งไป เขาคาดหวังว่าภีมจะพบหลักฐานบางอย่างที่จะยืนยันความสงสัยของเขา แต่กลับกลายเป็นว่า… ทุกอย่างดูเหมือนจะตรงกันข้าม

“โรงพยาบาล…?” ธามทวนคำ “โรงพยาบาลอะไร? โทรมาเรื่องอะไร?”

“เรากำลังพยายามตรวจสอบข้อมูลเพิ่มเติมอยู่ครับคุณธาม” ภีมตอบ “แต่ดูเหมือนว่า… คุณลลิลจะไม่ได้บอกคุณธามถึงเรื่องนี้”

ธามกำหมัดแน่น คำพูดของภีมยิ่งตอกย้ำความไม่แน่ใจในใจของเขา ลลิลไม่ได้โกหกเรื่องสายโทรศัพท์ แต่เธอก็ยังคงปิดบังบางอย่างไว้… และการที่เธอไม่ยอมบอกเรื่องนี้กับเขา มันยิ่งทำให้เขาสงสัย

“แล้ว… ผลการตรวจ DNA ล่ะ?” ธามถามอย่างไม่รอช้า

ภีมชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบ “ผลการตรวจ DNA… ทางโรงพยาบาลแจ้งว่า… มีความผิดปกติบางอย่างเกิดขึ้นครับคุณธาม”

ธามอึ้งไป ‘ความผิดปกติ’? คำนี้มันหมายความว่ายังไง?

“อธิบายมาให้ชัดเจน!” ธามออกคำสั่งเสียงเข้ม

“ครับคุณธาม” ภีมสูดหายใจลึก “จากข้อมูลที่เราได้มา… ผลการตรวจ DNA ทารกในครรภ์ของคุณลลิล… ไม่ตรงกับผลการตรวจ DNA ของคุณธามครับ”

ธามยืนนิ่งราวกับถูกสาป ความรู้สึกหลากหลายถาโถมเข้ามาในใจ ทั้งความโกรธ ความผิดหวัง และความสับสน

“ไม่ตรง…?” ธามถามย้ำเสียงเบา

“ครับคุณธาม” ภีมยืนยัน “ทางโรงพยาบาลกำลังจะนัดให้คุณลลิลมาทำการตรวจอีกครั้ง และขอให้คุณธามไปตรวจด้วยครับ เพื่อจะได้เปรียบเทียบผล”

ธามหลับตาลง เขาพยายามประมวลผลทุกอย่างที่เกิดขึ้น เขาไม่เคยคิดเลยว่าเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้นกับเขา

“คุณลลิล… เธอรู้เรื่องนี้แล้วใช่ไหม?” ธามถาม

“เท่าที่ทราบ… คุณลลิลได้รับทราบผลการตรวจเบื้องต้นแล้วครับคุณธาม” ภีมตอบ

ธามลุกขึ้นยืน เดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปข้างนอกด้วยสายตาที่ว่างเปล่า เขาไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรต่อไป ความเชื่อใจที่เขามีให้ลลิล มันกำลังถูกสั่นคลอนอย่างรุนแรง

“คุณไปเตรียมการ… ให้ผมไปตรวจ DNA” ธามสั่งเสียงเรียบ

“ครับคุณธาม” ภีมโค้งคำนับ ก่อนจะเดินออกจากห้องไป

ธามยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น เขาไม่รู้ว่าความจริงคืออะไร แต่เขารู้เพียงอย่างเดียวว่า… เขาจะต้องรู้ความจริงให้ได้

ลลิลกลับมาที่ห้องพักด้วยหัวใจที่เต็มไปด้วยความหวังและก็ความหวาดกลัว เธอรู้ว่าเธอจะต้องเผชิญหน้ากับธามอีกครั้ง และครั้งนี้… เธอจะต้องรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี เพื่อบอกความจริงทั้งหมดให้เขาฟัง

เธอเดินไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา หน้าจอแสดงรูปของธามคู่กับเธอ รอยยิ้มของเขายามที่อยู่กับเธอ… มันเป็นความทรงจำที่สวยงาม และเธอก็ไม่อยากให้มันต้องจบลงเพียงเท่านี้

“ฉันจะต้องทำให้คุณเชื่อฉันนะคะ ธาม” ลลิลพึมพำกับตัวเอง “ฉันจะต้องพิสูจน์ให้คุณเห็นว่า… ความรักของเรามันไม่ใช่เรื่องโกหก”

เธอเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า เปิดหยิบชุดเดรสสีขาวเรียบๆ ออกมา เธอหวังว่า… ชุดนี้จะช่วยให้เธอดูอ่อนโยนและบริสุทธิ์ในสายตาของธาม

แต่ในขณะที่เธอกำลังจะเริ่มแต่งตัว เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น…

ก๊อก ก๊อก ก๊อก!

ลลิลสะดุ้ง เธอหันไปมองประตูด้วยความประหลาดใจ ใครกันมาหาเธอในเวลานี้? เธอไม่ได้นัดใครไว้เลย

เธอค่อยๆ เดินไปที่ประตู พลางรวบรวมสติ ก่อนจะเอื้อมมือไปเปิดประตู…