“ใครคะ?” ลลิลถามเสียงเบา พลางมองผ่านตาแมวที่ประตู
“ฉันเอง… ปรีดา” เสียงแหลมเล็กที่คุ้นเคยดังลอดออกมาจากด้านนอก ลลิลใจหล่นวูบ ปรีดา! ผู้หญิงที่เธอเกลียดที่สุดในชีวิต! ทำไมเธอถึงมาอยู่ที่นี่ได้?
ลลิลลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เธอไม่แน่ใจว่าควรจะเปิดประตูให้เธอเข้ามาดีไหม แต่เมื่อนึกถึงคำพูดของคุณหมอเมื่อสักครู่ เรื่องผล DNA ที่ผิดปกติ… เธอรู้สึกได้ถึงลางสังหรณ์ที่ไม่ดี
“คุณมาทำไมคะ?” ลลิลถามกลับไป
“เปิดประตูเข้ามาสิจ๊ะลลิล ฉันมีเรื่องสำคัญจะคุยด้วย” ปรีดาตอบ เสียงของเธอยังคงเจือไปด้วยความเย่อหยิ่ง
ด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเปกันระหว่างความกลัวและความสงสัย ลลิลตัดสินใจที่จะเปิดประตูออกไป เธอค่อยๆ หมุนลูกบิด และเปิดประตูออกช้าๆ
ปรีดาปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าเธอในชุดเดรสสีแดงสดที่สะดุดตา ใบหน้าของเธอแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางจัดจ้าน รอยยิ้มที่มุมปากดูเยาะหยัน
“ไงจ๊ะ… ว่าที่เจ้าสาวของท่านประธาน” ปรีดากล่าวทักทายอย่างประชดประชัน
ลลิลยืนนิ่ง เธอไม่ตอบอะไร
“ทำไมทำหน้าอย่างนั้นล่ะจ๊ะ? หรือว่า… กำลังคิดถึงสามีในอนาคตอยู่?” ปรีดาเดินเข้ามาในห้องอย่างไม่ได้รับเชิญ สายตาของเธอสอดส่ายไปรอบๆ ห้องพักอย่างสำรวจ
“คุณมีอะไรจะพูดก็พูดมาเถอะค่ะ” ลลิลกล่าวเสียงแข็ง พยายามไม่แสดงความหวั่นไหว
“ใจร้อนจังนะจ๊ะ” ปรีดาหัวเราะเบาๆ “ฉันแค่อยากจะมาแสดงความยินดีกับเธอไง ที่กำลังจะประสบความสำเร็จในชีวิต”
“ฉันไม่เข้าใจที่คุณพูดค่ะ” ลลิลตอบ
“ไม่เข้าใจจริงๆ หรือ?” ปรีดาเดินเข้ามาใกล้ สบตาของลลิลอย่างจงใจ “ฉันรู้เรื่องที่เธอท้องนะจ๊ะ รู้ว่าเธอกำลังจะเอาลูกมาผูกมัดท่านประธาน”
คำพูดของปรีดาทำให้ลลิลรู้สึกเหมือนถูกตบหน้า เธอไม่คิดว่าปรีดาจะรู้เรื่องนี้เร็วขนาดนี้ “คุณ… คุณรู้ได้ยังไง?”
“ฉันมีวิธีของฉันจ้ะ” ปรีดาตอบยิ้มๆ “แต่ที่ฉันมาวันนี้ ไม่ใช่เพื่อพูดเรื่องนั้น”
ปรีดาเดินไปที่โต๊ะทำงานของลลิล หยิบเอกสารบางอย่างขึ้นมาดู “อ้อ… ดูเหมือนเธอจะได้รับข่าวดีนะจ๊ะ” เธอมองไปที่ลลิลด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม
ลลิลใจเต้นระรัว เธอรู้ว่าปรีดากำลังพูดถึงเรื่องผล DNA
“คุณ… คุณรู้เรื่องผลตรวจ DNA?” ลลิลถามเสียงสั่น
“รู้สิ” ปรีดาตอบอย่างไม่ปิดบัง “แต่… เธอก็รู้นะว่าผลตรวจมันออกมาเป็นยังไง”
ลลิลเงียบไป เธอไม่รู้จะตอบอย่างไร
“เธอคงจะกังวลมากเลยสินะจ๊ะ” ปรีดาเดินไปนั่งลงบนโซฟา จิบชาที่เสิร์ฟไว้ “ว่าจะทำยังไงดีถึงจะทำให้ท่านประธานเชื่อว่าเด็กคนนี้เป็นลูกของเขา”
“ฉันไม่ได้ต้องการจะหลอกใครค่ะ” ลลิลพูดเสียงเบา
“โอ้โห! พูดเหมือนตัวเองเป็นนางฟ้าตกสวรรค์เลยนะจ๊ะ” ปรีดาหัวเราะเยาะ “แต่ความจริงก็คือความจริงนะลลิล ผลตรวจมันออกมาแล้วว่าเด็กคนนี้… ไม่ใช่ลูกของท่านประธาน”
คำพูดของปรีดาทำให้ลลิลรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังถล่มลงมา เธอรู้ว่าปรีดาจะใช้เรื่องนี้เล่นงานเธอ
“ฉัน… ฉันจะพิสูจน์ให้เขาเห็นเอง” ลลิลกล่าวเสียงหนักแน่น
“พิสูจน์? เธอจะพิสูจน์ด้วยอะไรล่ะจ๊ะ?” ปรีดาถาม “หรือว่าเธอจะไปหาพ่อตัวจริงของเด็กคนนั้นมาให้ท่านประธานดู?”
“ฉันไม่เคยคิดจะทำแบบนั้น!” ลลิลโต้กลับ
“แน่ใจเหรอจ๊ะ?” ปรีดาเลิกคิ้ว “บางที… ถ้าฉันช่วยเธอหน่อย เธอก็อาจจะทำได้นะ”
“คุณจะทำอะไร?” ลลิลถามด้วยความหวาดระแวง
“ก็… ช่วยให้เรื่องมันดูสมจริงขึ้นไงจ๊ะ” ปรีดาพูดด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ “ลองคิดดูสิ ถ้ามีใครสักคน… มายืนยันว่าเขาคือพ่อของเด็กคนนั้นจริงๆ แล้ว… ท่านประธานก็จะไม่มีทางที่จะสงสัยเธออีกต่อไป”
ลลิลยืนนิ่ง เธอสัมผัสได้ถึงอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา
“คุณ… คุณกำลังจะทำอะไร?” ลลิลถามเสียงสั่น
“ก็แค่… สร้างสถานการณ์ให้เธอหน่อยน่ะจ้ะ” ปรีดาตอบ “เพื่อให้แผนการของเธอสมบูรณ์แบบ”
ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ของลลิลก็ดังขึ้น เป็นสายจากธาม
“ธาม!” ลลิลรับสายด้วยน้ำเสียงที่พยายามจะควบคุม “มีอะไรหรือเปล่าคะ?”
“ฉันกำลังจะไปหาเธอ” เสียงของธามดังมาอย่างเฉียบขาด “เตรียมตัวไว้ให้ดี”
“ค่ะ” ลลิลตอบรับ
หลังจากวางสายจากธาม ลลิลหันกลับไปมองปรีดาที่กำลังนั่งยิ้มกริ่มอยู่บนโซฟา
“ดูเหมือนว่า… แผนของฉันกำลังจะสำเร็จแล้วนะจ๊ะ” ปรีดาพูด “เธอก็เตรียมตัวรับมือให้ดีก็แล้วกัน”
ลลิลมองปรีดาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่ไว้วางใจ เธอรู้ว่าปรีดากำลังจะทำอะไรบางอย่าง และมันจะต้องไม่ใช่เรื่องดีแน่ๆ
ไม่นานนัก เสียงกุญแจรถก็ดังขึ้น ธามมาถึงแล้ว ลลิลเดินไปเปิดประตูต้อนรับเขาด้วยใบหน้าที่ซีดเผือด
ธามเดินเข้ามาในห้อง ดวงตาของเขากวาดมองไปรอบๆ ห้อง ก่อนจะหยุดอยู่ที่ปรีดาที่นั่งอยู่บนโซฟา
“คุณมาทำอะไรที่นี่?” ธามถามเสียงเย็น
“แค่มาเยี่ยมเยียนเพื่อนเก่าจ้ะ” ปรีดาตอบยิ้มๆ
ธามหันมามองลลิล “เราต้องคุยกัน” เขาพูดเสียงหนักแน่น
ลลิลพยักหน้า เธอรู้ว่าการเผชิญหน้าครั้งนี้… มันจะตัดสินทุกอย่าง
ขณะที่ธามกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง จู่ๆ ก็มีชายร่างใหญ่สองคนเดินเข้ามาในห้อง โดยที่ไม่มีใครคาดคิด!
“ขอโทษครับคุณธาม” ชายคนหนึ่งพูดขึ้น “พวกผมได้รับคำสั่งให้พาตัวคุณลลิลไป”
“พาไปไหน?” ธามถามด้วยความตกใจ
“ไปพบ… พ่อตัวจริงของเด็กในท้องครับ” ชายคนนั้นตอบพร้อมกับยิ้มมุมปาก… รอยยิ้มที่ทำให้ลลิลรู้สึกเหมือนตกอยู่ในกับดักที่อันตรายที่สุด!
เกมรักCEOฟิน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก