“ได้โปรด… เชื่อฉันเถอะค่ะธาม” เสียงสั่นเครือของลลิลเอ่ยขอร้อง แววตาที่เคยสดใสบัดนี้เต็มไปด้วยความหวังสุดท้ายที่กำลังจะดับสลาย ร่างของเธอสั่นเทาเมื่อธามยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งมาให้ตรงหน้า “นี่คือข้อตกลงของเรา ถ้าเธอต้องการอยู่ใกล้ฉัน… เธอต้องยอมรับเงื่อนไขนี้”
หัวใจของลลิลหล่นวูบเมื่อสายตาเหลือบไปเห็นตัวอักษรสีดำเข้มที่สลักลงบนกระดาษขาวสะอาด มันไม่ใช่ข้อเสนอที่เธอคาดหวัง ไม่ใช่คำขอโทษ ไม่ใช่การยอมรับในความบริสุทธิ์ของเธอ แต่เป็นพันธนาการที่รัดรึงยิ่งกว่าโซ่ตรวนใดๆ “อะไรนะคะ… นี่มัน… นี่มันหมายความว่ายังไง”
ธามมองใบหน้าซีดเผือดของลลิลด้วยแววตาเย็นชาที่ไม่มีร่องรอยของความเห็นอกเห็นใจ “เธอไม่มีทางเลือกอื่น ลลิล ถ้าอยากมีชีวิตที่สบาย… อยากได้ทุกอย่างที่เคยฝัน… ก็เซ็นชื่อเธอลงไป”
คำพูดของเขาบาดลึกยิ่งกว่ามีดนับพันเล่ม ลลิลเคยคิดว่าธามอาจจะเข้าใจผิดไปเองสักวันหนึ่ง เธอเชื่อมั่นในความดีของตัวเอง เชื่อมั่นว่าความจริงจะปรากฏ แต่ตอนนี้… ความหวังนั้นกำลังถูกบดขยี้ด้วยน้ำมือของคนที่เธอ… เคยรัก
“คุณ… คุณไม่เคยเชื่อใจฉันเลยใช่ไหมคะ” ลลิลถามเสียงแผ่วเบา น้ำตาที่พยายามกลั้นไว้เริ่มเอ่อล้น “ตลอดเวลาที่ผ่านมา… คุณมองฉันเป็นคนแบบไหนกันแน่”
“ฉันมองเธอเป็นคนที่เห็นแก่ตัว… เป็นคนที่พร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อเงิน” ธามตอบอย่างไม่ไยดี “อย่ามาทำเป็นใสซื่อ ลลิล ฉันรู้ดีว่าเธอต้องการอะไร”
คำพูดนั้นราวกับฟ้าผ่ากลางใจของลลิล เธอรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าอย่างแรง ความเจ็บปวดที่กรีดแทงเข้ามามันรุนแรงเกินกว่าที่เธอจะรับไหว น้ำตาไหลอาบแก้มไม่หยุดหย่อน เธอไม่เคยคิดเลยว่าธามจะมองเธอในแง่ร้ายขนาดนี้
“ถ้า… ถ้าคุณคิดว่าฉันเป็นคนแบบนั้นจริงๆ” ลลิลสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามรวบรวมสติที่แตกกระเจิง “ถ้าคุณไม่เคยเชื่อใจฉัน… ไม่เคยเห็นค่าของฉันเลย… แล้วจะมีประโยชน์อะไรที่ฉันจะต้องอยู่ตรงนี้”
เธอผลักกระดาษข้อตกลงกลับไปให้ธามอย่างแรง “ฉันไม่ต้องการมันค่ะ… ฉันไม่ต้องการอะไรจากคุณอีกแล้ว”
ธามนิ่งไป เขามองลลิลด้วยความแปลกใจระคนไม่เชื่อ “เธอจะทำอะไร… จะไปไหน”
“ฉันจะไปจากที่นี่… ไปจากชีวิตของคุณ” ลลิลเอ่ยเสียงเด็ดเดี่ยว แม้ในใจจะแหลกสลาย “ฉันไม่อยากให้ใครมองฉันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจ… โดยเฉพาะจากคนที่… ฉันเคยคิดว่า… จะเป็นคนที่รักฉัน”
เธอหันหลังให้ธาม ก้าวเดินออกจากห้องทำงานที่เคยเป็นเหมือนโลกทั้งใบของเธอ ก้าวเดินออกจากชีวิตที่เต็มไปด้วยความหวัง และถูกแทนที่ด้วยความเจ็บปวด ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความทรมาน ราวกับว่าหัวใจของเธอกำลังถูกฉีกกระชากออกเป็นเสี่ยงๆ
“ลลิล! เธอกำลังทำอะไร!” เสียงของธามตะโกนไล่หลังมา แต่ลลิลไม่หันกลับไป เธอรู้ดีว่าถ้าเธอหันกลับไป เธอก็จะอ่อนแออีกครั้ง เธอจะยอมแพ้ และจมปลักอยู่กับความเจ็บปวดที่เขาหยิบยื่นให้
เธอเดินไปตามทางเดินที่เคยคุ้นเคย แต่บัดนี้ทุกอย่างดูเลือนรางไปหมด ภาพของธามที่มองเธอด้วยสายตาเย็นชา ยังคงตามหลอกหลอน ภาพของการถูกกล่าวหาว่าเป็นคนเห็นแก่ตัว มันคือบาดแผลที่ยากจะรักษา
“ฉัน… ฉันผิดอะไร…” เสียงสะอื้นหลุดออกมาจากลำคอ เธอทรุดตัวลงบนพื้นเย็นเฉียบ น้ำตาที่ไหลรินไม่สามารถชำระล้างความเจ็บปวดในใจได้เลย
เธอจำได้ทุกคำพูดของธาม ทุกแววตา ทุกการกระทำที่เขาทำกับเธอหลังจากที่เขาเข้าใจผิด… เขาบีบคั้นเธอ เขาบังคับเธอ เขาทำให้เธอรู้สึกเหมือนเป็นนักโทษในชีวิตของตัวเอง เธออดทนมาตลอด เพราะหวังว่าสักวันหนึ่งเขาจะเห็นความจริง แต่สิ่งที่เธอได้กลับมาคือการถูกดูถูกเหยียดหยาม
“ฉัน… ฉันแค่อยากมีความสุข… ทำไมมันถึงยากขนาดนี้” ลลิลพึมพำกับตัวเอง มือเรียวกุมท้องน้อยไว้แน่น ความรู้สึกบางอย่างกำลังก่อตัวขึ้นภายใน… ความรู้สึกที่เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อน
หากธามรู้ว่าเธอไม่ได้ต้องการเงินของเขาเลย… หากธามรู้ว่าเธอไม่ได้ทรยศเขา… เขาจะเสียใจไหม… เขาจะกลับมาหาเธอไหม… คำถามเหล่านี้วนเวียนอยู่ในหัวของเธอ แต่เมื่อนึกถึงสายตาของเขา… ความหวังทั้งหมดก็มลายหายไป
เธอค่อยๆ ลุกขึ้นยืนอีกครั้ง รวบรวมเรี่ยวแรงที่เหลืออยู่ทั้งหมด “ไม่… ฉันจะไม่ยอมให้เขาทำร้ายฉันอีกต่อไป”
ลลิลเดินออกจากคฤหาสน์หลังใหญ่ที่เคยเป็นเหมือนกรงทอง เธอไม่ได้มองย้อนกลับไปแม้แต่วินาทีเดียว ทิ้งไว้เพียงความว่างเปล่า และความเจ็บปวดที่ฝังลึกในใจ
เมื่อเธอเดินมาถึงถนนใหญ่ ท้องฟ้าเริ่มมืดครึ้ม ราวกับจะสะท้อนความรู้สึกของเธอ ฝนเริ่มโปรยปรายลงมา ท่ามกลางสายฝนที่โปรยปราย ลลิลยืนนิ่ง เธอไม่รู้ว่าจะไปที่ไหน ไม่รู้ว่าชีวิตของเธอหลังจากนี้จะเป็นอย่างไร
แต่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้แน่ชัด… เธอจะไม่ยอมทนอยู่กับความเจ็บปวดและการถูกดูถูกอีกต่อไป เธอจะไปจากที่นี่… ไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้
ขณะที่เธอกำลังจะก้าวเดินต่อไป เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น เธอหยิบมันขึ้นมาดู… เป็นเบอร์ของธาม… เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะกดปิดสาย
“ต่อจากนี้… เราไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีกแล้ว” เธอพูดกับตัวเองอย่างแผ่วเบา
เธอเดินต่อไป ทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างไว้เบื้องหลัง… ทิ้งความรักที่เคยมีให้ธาม ทิ้งความหวังที่เคยมีให้เขา ทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำให้เธอเจ็บปวด…
แต่สิ่งที่เธอไม่รู้… คือการจากไปครั้งนี้… จะนำพามาซึ่งความเปลี่ยนแปลงที่ยิ่งใหญ่กว่าที่เธอคาดคิด… การเปลี่ยนแปลงที่จะสั่นสะเทือนไปถึงรากฐานของชีวิตธาม…
เมื่อธามยืนอยู่เพียงลำพังในห้องทำงานที่เงียบสงัด สายตาของเขามองไปยังกระดาษข้อตกลงที่ถูกวางทิ้งไว้บนโต๊ะ เขาไม่เข้าใจ… ทำไมลลิลถึงไม่เซ็น… ทำไมเธอถึงเลือกที่จะเดินจากไป…
“เธอ… จะไปไหน… ลลิล…” เสียงของเขาแผ่วเบา ราวกับกำลังพูดกับตัวเอง
ในใจของธามเริ่มมีความรู้สึกบางอย่างที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อน… มันคือความรู้สึกว่างเปล่า… ความรู้สึกเสียดาย… หรือนี่คือจุดเริ่มต้นของความเสียใจ…
เขาพยายามจะไล่ตามเธอออกไป แต่ก็พบว่าเธอหายไปแล้ว… หายไปอย่างไร้ร่องรอย…
ความมืดเริ่มคืบคลานเข้ามาในจิตใจของธาม… ความมืดที่เกิดจากความเข้าใจผิด… และความผิดพลาดที่เขาไม่อาจแก้ไขได้…
เกมรักCEOฟิน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก