ตอนที่ 20 — เด็กน้อยผู้เป็นที่รัก

แสงแดดยามเช้าสาดส่องลอดผ้าม่านลูกไม้สีขาว เผยให้เห็นภาพความสุขสงบในห้องนอนที่ตกแต่งอย่างเรียบง่ายแต่แฝงไปด้วยความอบอุ่น ‘ลลิล’ ลืมตาขึ้นช้าๆ สัมผัสได้ถึงน้ำหนักอุ่นๆ ที่ซุกซนอยู่ข้างกาย รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอโดยอัตโนมัติ

“อรุณสวัสดิ์ครับคุณแม่” เสียงเล็กๆ ‌ใสแจ๋วเอ่ยขึ้น พร้อมกับใบหน้ากลมแป้นที่เงยหน้าขึ้นมามอง ส่งยิ้มหวานจนตาหยี

ลลิลเอื้อมมือไปลูบเรือนผมสีดำขลับของเด็กชายวัยห้าขวบ ที่นอนขดกายอยู่ข้างๆ เธอ ‘พายุ’ ลูกชายสุดที่รักของเธอ คือโลกทั้งใบ ​คือความสุข คือทุกสิ่งทุกอย่างที่มีค่าที่สุดในชีวิตของเธอ

“อรุณสวัสดิ์ครับลูกรัก” ลลิลตอบรับ เสียงของเธอเต็มไปด้วยความรักและความอ่อนโยน “นอนหลับสบายไหมครับวันนี้?”

“สบายมากครับ! คุณแม่เล่านิทานให้พายุฟังก่อนนอนเมื่อคืน พายุเลยฝันดีเลยครับ” พายุตอบอย่างร่าเริง ‍ก่อนจะยืดแขนยืดขาอย่างเกียจคร้าน

ลลิลหัวเราะเบาๆ เธอค่อยๆ ประคองลูกชายขึ้นมานั่งบนเตียง “งั้นวันนี้เราจะไปเที่ยวไหนกันดีครับ?”

“ไปสวนสัตว์ครับคุณแม่! พายุอยากไปดูพี่สิงโต พี่ช้าง พี่ยีราฟ!” พายุตอบทันที ‌ดวงตาเป็นประกายระยิบระยับ

“ได้เลยครับ วันนี้เราจะไปสวนสัตว์กัน” ลลิลตอบรับอย่างใจเย็น แม้ในใจจะรู้สึกเหนื่อยล้าจากการอดหลับอดนอนเมื่อคืน แต่เมื่อได้เห็นรอยยิ้มของลูก เธอก็รู้สึกมีพลังขึ้นมาทันที

หลังจากนั้นไม่นาน ทั้งสองแม่ลูกก็ลงมาที่ห้องอาหาร ซึ่งคุณป้าวิไล ‍แม่บ้านที่อยู่ดูแลเธอและพายุมาตั้งแต่เล็กๆ ได้เตรียมอาหารเช้าไว้พร้อมแล้ว กลิ่นหอมของข้าวต้มหมูสดลอยเตะจมูก ชวนให้รู้สึกเจริญอาหาร

“คุณหนูคะ ทานอะไรเยอะๆ นะคะ วันนี้จะได้มีแรงเที่ยว” คุณป้าวิไลเอ่ยทักทายด้วยความเป็นห่วง

“ค่ะป้าวิไล” ​ลลิลตอบรับ “พายุอยากไปเที่ยวสวนสัตว์ค่ะ”

“โอ้โห! ดีเลยค่ะ คุณป้าจะได้เตรียมของว่างไปให้พายุเยอะๆ” คุณป้าวิไลยิ้มกว้าง

ตลอดห้าปีที่ผ่านมา ชีวิตของลลิลได้เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เธอเลือกที่จะหนีจากอดีตอันเจ็บปวด เลือกที่จะเริ่มต้นชีวิตใหม่ในเมืองเล็กๆ ​แห่งหนึ่ง ห่างไกลจากความวุ่นวายและผู้คน เธอใช้เงินเก็บที่มีจากการทำงานหนักสมัยก่อน เพื่อซื้อบ้านหลังเล็กๆ หลังนี้ และเริ่มต้นธุรกิจเล็กๆ ของตัวเอง เป็นร้านเบเกอรี่ออนไลน์ ​ที่มีลูกค้าประจำเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ

เธอไม่เคยคิดถึง ‘ธาม’ อีกเลย เธอพยายามจะลืมเขาให้ได้มากที่สุด ลืมใบหน้าเย็นชาของเขา ลืมคำพูดที่ทำร้ายหัวใจ ลืมทุกอย่างที่เกี่ยวกับเขา

แต่ในบางครั้ง ภาพความทรงจำในคืนนั้น ก็ยังคงย้อนกลับมาหลอกหลอนเธออยู่ดี ภาพที่ธามมองเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวังและเกลียดชัง มันยังคงฝังลึกอยู่ในความทรงจำ ราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้

เธอรู้ดีว่าธามเข้าใจผิด เขาคงคิดว่าเธอเป็นผู้หญิงที่เห็นแก่เงิน เห็นแก่ผลประโยชน์ แต่เธอไม่ได้เป็นแบบนั้นเลยจริงๆ

ในวันที่ธามกล่าวหาเธออย่างรุนแรง เธอไม่สามารถอธิบายอะไรได้เลย เธอทำได้เพียงเสียใจ และปล่อยให้ทุกอย่างดำเนินไปตามที่เขาต้องการ

เธอเลือกที่จะจากไปเงียบๆ ปล่อยให้เขาอยู่กับความเข้าใจผิดของเขา

“คุณแม่ครับ ทำไมคุณแม่ทำหน้าเศร้าล่ะครับ?” เสียงของพายุขัดจังหวะความคิดของลลิล

ลลิลสะดุ้งเล็กน้อย เธอรีบปรับสีหน้าให้กลับมาสดใส “เปล่าครับลูกแม่แค่คิดอะไรเพลินๆ”

“คุณแม่คิดถึงใครเหรอครับ?” พายุถามด้วยความสงสัย

ลลิลยิ้มบางๆ “เปล่าครับ ไม่ได้คิดถึงใครเลย” เธอโกหก

เธอไม่สามารถบอกลูกชายได้ว่า ผู้ชายที่เขาอาจจะมองไม่เห็น ได้เคยเข้ามาในชีวิตของแม่เขา และทำให้หัวใจของเธอแตกสลายไป

เธอไม่รู้ว่าธามเป็นอย่างไรบ้างตอนนี้ เขาจะยังคงเกลียดเธออยู่หรือไม่ เขาจะจำเธอได้หรือไม่

แต่สิ่งที่เธอรู้แน่ๆ คือ เธอจะไม่ยอมให้ความเจ็บปวดในอดีต มาทำลายความสุขในปัจจุบันของเธอและลูกชายได้เด็ดขาด

หลังจากทานอาหารเช้าเสร็จ ลลิลก็พาพายุไปสวนสัตว์ตามที่เขาต้องการ พวกเขาใช้เวลาอยู่ที่นั่นทั้งวัน สนุกสนานกับการให้อาหารสัตว์ และถ่ายรูปกับสัตว์ต่างๆ

พายุดูมีความสุขมาก เขาหัวเราะร่าเริงตลอดเวลา ลลิลมองดูรอยยิ้มของลูกชาย แล้วหัวใจของเธอก็พองโตไปด้วยความสุข

เธอไม่เคยเสียใจที่เลือกเดินเส้นทางนี้ เธอเลือกที่จะมีชีวิตที่เรียบง่าย แต่เต็มไปด้วยความรัก และความสุขที่แท้จริง

ในขณะที่กำลังจะเดินทางกลับบ้าน ลลิลก็เห็นข่าวหนึ่งปรากฏขึ้นบนหน้าจอโทรศัพท์ของเธอ เป็นข่าวเกี่ยวกับ “กาญจนภัทร กรุ๊ป” บริษัทอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ที่กำลังขยายธุรกิจอย่างรวดเร็ว

ธาม กาญจนภัทร

ชื่อนั้นปรากฏขึ้น พร้อมกับภาพใบหน้าคมคายที่ดูเย็นชา และทรงพลังกว่าเดิม

ลลิลหยุดชะงักไปชั่วขณะ เธอรู้สึกได้ถึงหัวใจที่เต้นแรงอย่างผิดปกติ

ห้าปีแล้ว… เขาเปลี่ยนไปมากจริงๆ

เธอรีบปิดหน้าจอโทรศัพท์ เธอไม่ต้องการรับรู้เรื่องราวของเขาอีกต่อไป

เธออยากจะลืมเขาให้ได้จริงๆ

แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็อดสงสัยไม่ได้ว่า ธามจะจำเธอได้หรือไม่

เขาจะยังคงเกลียดเธออยู่หรือไม่

หรือเขาอาจจะ… ลืมเธอไปแล้วก็ได้

ลลิลพยายามสลัดความคิดฟุ้งซ่านออกไป เธอหันไปยิ้มให้พายุ “พร้อมกลับบ้านหรือยังครับลูกรัก?”

“พร้อมแล้วครับคุณแม่! วันนี้พายุสนุกมากๆ เลยครับ!” พายุตอบอย่างร่าเริง

ทั้งสองแม่ลูกเดินออกจากสวนสัตว์ ทิ้งไว้เพียงความสุขเล็กๆ ที่ถูกสร้างขึ้นในวันนี้

แต่ในขณะที่ลลิลกำลังจะขึ้นรถ เธอก็เหลือบไปเห็นรถยนต์หรูคันหนึ่ง จอดอยู่ไม่ไกลนัก

รถคันนั้น… คุ้นตาอย่างประหลาด

เธอจำได้ถึงรูปทรง และสีของมัน

รถของธาม…

ลลิลรู้สึกเหมือนมีบางอย่างผิดปกติ เธอรีบพาลูกชายขึ้นรถ และขับออกไปอย่างรวดเร็ว

หัวใจของเธอเต้นแรงอีกครั้ง เธอพยายามมองกระจกมองหลัง แต่ก็ไม่เห็นรถคันนั้นอีกแล้ว

หรือเธอจะตาฝาดไป?

หรือเธอจะคิดมากเกินไป?

ลลิลพยายามปลอบใจตัวเอง แต่ความรู้สึกไม่สบายใจบางอย่าง ก็ยังคงวนเวียนอยู่ในใจของเธอ

เธอไม่รู้เลยว่า การกลับมาปรากฏตัวของรถคันนั้น จะนำพาเธอไปสู่เรื่องราวที่คาดไม่ถึง และจะทำให้เธอได้พบกับคนที่เธอพยายามจะลืม…