"เธอ... ยังอยู่ที่นี่?" เสียงของธามแหบพร่า ราวกับคนที่ไม่เคยเปล่งเสียงมาก่อน ลลิลยืนนิ่งอยู่ตรงหน้าเขา ดวงตาของเธอเบิกกว้างด้วยความตกใจปนหวาดระแวง แววตาที่เขาคุ้นเคย แต่ในขณะเดียวกัน ก็เต็มไปด้วยความเศร้าหมองที่ลึกกว่าเดิม
"คุณมาทำไมคะ?" ลลิลถามเสียงเบา เธอถอยหลังไปหนึ่งก้าว ราวกับกำลังประเมินสถานการณ์ เธอไม่เคยคิดว่าเขาจะมาหาเธอถึงที่นี่ หลังจากที่เขาทำกับเธอไว้มากมาย
ธามมองสำรวจลลิลอย่างละเอียด ชุดที่เธอสวมใส่ดูเรียบง่าย เสื้อยืดกับกางเกงยีนส์ ผมยาวสีดำที่เคยเงางาม ตอนนี้ดูหม่นหมองลงไปบ้าง ผิวขาวที่เคยเปล่งปลั่ง ตอนนี้ดูซีดเซียว แต่ถึงกระนั้น เธอก็ยังคงมีเสน่ห์บางอย่างที่ทำให้เขาไม่อาจละสายตาไปได้
"ฉัน... ฉันมีเรื่องต้องถามเธอ" ธามเอ่ย เขาพยายามควบคุมน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุด แต่เขารู้ดีว่ามันสั่นเครือ
"เรื่องอะไรคะ? คุณคิดว่าฉันยังมีอะไรให้ต้องตอบคุณอีก?" ลลิลตอบกลับ น้ำเสียงของเธอเริ่มแข็งกร้าวขึ้น เธอพยายามทำตัวให้เข้มแข็ง แต่ลึกลงไป เธอรู้สึกเจ็บปวดทุกครั้งที่ต้องเจอหน้าเขา
"เรื่องของเด็กผู้ชายคนหนึ่ง" ธามพูด เขาไม่รู้จะเริ่มต้นอย่างไรดี เขาจ้องเข้าไปในดวงตาของลลิล ราวกับจะค้นหาคำตอบจากที่นั่น
เมื่อได้ยินคำว่า "เด็กผู้ชาย" แววตาของลลิลสั่นไหวอย่างเห็นได้ชัด เธอเม้มปากแน่น พยายามเก็บซ่อนความรู้สึกบางอย่างเอาไว้
"คุณหมายถึงใคร?" เธอถาม เสียงของเธอแผ่วเบาลง
"ฉันเจอเด็กผู้ชายคนหนึ่งเมื่อวานนี้ที่สวนสาธารณะ" ธามพูดต่อ เขาเห็นความเปลี่ยนแปลงในแววตาของลลิล และนั่นยิ่งทำให้เขาแน่ใจว่าเขากำลังเข้าใกล้ความจริง "เด็กคนนั้น... หน้าเหมือนฉันมาก"
ความเงียบเข้าปกคลุม บรรยากาศรอบตัวทั้งคู่ดูอึดอัด ท้องฟ้าเริ่มครึ้มเมฆ ราวกับจะสะท้อนอารมณ์ที่กำลังคุกรุ่นอยู่ภายใน
ลลิลหลับตาลงช้าๆ เธอสูดลมหายใจลึกๆ พยายามรวบรวมสติ
"คุณ... คุณเห็นเขา?" เธอถามเสียงสั่น
"ใช่ ฉันเห็นเขา" ธามตอบ เขาจ้องมองลลิลอย่างไม่ลดละ "และฉันก็อยากรู้ว่า... เขาเป็นลูกของฉันใช่ไหม?"
คำถามนั้นเหมือนดาบที่กรีดแทงเข้ากลางใจลลิล เธอสะดุ้งเฮือก น้ำตาเริ่มคลอหน่วย
"คุณ... คุณแน่ใจหรือคะ?" เธอถามเสียงสั่นเครือ
"ฉันแน่ใจ" ธามตอบอย่างหนักแน่น "ลักษณะของเขา... มันเหมือนฉันจนปฏิเสธไม่ได้"
ลลิลทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ตัวเล็กๆ ที่อยู่ใกล้ๆ เธอทิ้งตัวลงไป ราวกับไม่มีเรี่ยวแรงจะยืนได้อีกต่อไป
"ฉัน... ฉันไม่ได้ตั้งใจ" เธอพูดเสียงแผ่วเบา น้ำตาเริ่มไหลรินอาบแก้ม
ธามยืนนิ่ง เขาไม่รู้จะทำอย่างไรต่อไป เขารอคอยคำตอบจากเธออย่างใจจดใจจ่อ
"เขาคือ... ลูกของคุณจริงๆ ค่ะ" ลลิลยอมรับในที่สุด เสียงของเธอสั่นเครือไปด้วยความเสียใจ "ชื่อ 'วิน' ค่ะ"
ธามยืนอึ้งไปชั่วขณะ โลกทั้งใบของเขาสั่นสะเทือน เขาไม่เคยคิดว่าคำตอบที่เขาได้รับจะเป็นแบบนี้ เขาคิดมาตลอดว่าลลิลคือผู้หญิงที่เห็นแก่เงิน แต่ตอนนี้... ทุกอย่างกำลังพลิกผัน
"ทำไม... ทำไมเธอไม่เคยบอกฉัน?" ธามถามเสียงดังขึ้น เขาพยายามข่มอารมณ์ที่กำลังพลุ่งพล่าน
"คุณเคยบอกฉันไม่ใช่เหรอคะ ว่าฉันเป็นผู้หญิงที่หวังแต่เงินของคุณ" ลลิลตอบกลับ น้ำตาไหลพราก "คุณเคยบอกว่าฉันเป็นคนไม่ดี คุณเคยไล่ฉันไป คุณคิดว่าฉันจะกล้าบอกคุณได้อย่างไรคะ? คุณจะเชื่อฉันหรือคะ?"
คำพูดของลลิลทำให้ธามนิ่งไป เขาจำได้ดีถึงคำพูดเหล่านั้น คำพูดที่เขาเคยพูดออกไปด้วยความโกรธ ความเข้าใจผิด
"แต่... แต่ฉันเห็นหลักฐาน..." ธามพึมพำ
"หลักฐานอะไรคะ?" ลลิลเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาแดงก่ำ "หลักฐานที่คุณเข้าใจผิดไปเอง? คุณไม่เคยเชื่อใจฉันเลยสักครั้ง"
ธามเงียบ เขากำลังพยายามปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดเข้าด้วยกัน เขาคิดถึงวันที่เขาพบว่ามีเงินจำนวนมากหายไปจากบัญชีของเขา และเขาเชื่อว่าลลิลคือคนทำ
"ตอนนั้น... ฉันกำลังจะบอกคุณ" ลลิลพูดต่อ "แต่คุณก็ไล่ฉันออกไปก่อน คุณไม่ให้โอกาสฉันอธิบายเลย"
"แล้ว... เงินจำนวนนั้นล่ะ?" ธามถาม
"ฉันเอาไปฝากไว้ในบัญชีที่คุณไม่รู้ค่ะ" ลลิลตอบ "เป็นเงินที่ฉันเก็บสะสมมาตลอดหลายปี ตั้งแต่ทำงานกับคุณ ฉันอยากให้มันเป็นเงินทุนสำหรับการคลอดลูกของเรา"
ธามแทบไม่เชื่อหูตัวเอง เขาเดินเข้าไปใกล้ลลิล ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความสับสนและความรู้สึกผิด
"คลอดลูกของเรา?" เขาทวนคำ
ลลิลพยักหน้าเบาๆ เธอไม่สามารถมองหน้าเขาได้อีกต่อไป
"คุณ... คุณท้องกับฉัน?" ธามถามอีกครั้ง เขาไม่แน่ใจว่าเขาได้ยินถูกต้อง
"ใช่ค่ะ" ลลิลตอบเสียงแผ่ว "และคุณก็ไล่ฉันออกไปก่อนที่ฉันจะบอกคุณ"
ธามรู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรบางอย่างติดอยู่ในลำคอ เขารู้สึกผิดอย่างสุดซึ้ง เขาทำร้ายลลิล เขาเข้าใจผิดเธอ เขาทำให้เธอต้องทนทุกข์ทรมานอยู่เพียงลำพัง
"ฉัน... ฉันขอโทษ" ธามเอ่ยเสียงแผ่วเบา เขาไม่รู้ว่าคำขอโทษของเขาจะเพียงพอหรือไม่
"คุณคิดว่าคำขอโทษของคุณจะทำให้ทุกอย่างกลับมาเหมือนเดิมได้หรือคะ?" ลลิลถาม เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา น้ำตาไหลอาบแก้ม "คุณทำร้ายฉัน คุณทำให้ฉันเสียใจ คุณไม่เคยเชื่อใจฉันเลย"
ธามยืนนิ่ง เขาไม่สามารถพูดอะไรได้อีกต่อไป เขารู้ว่าเขากำลังเผชิญหน้ากับผลของการกระทำของตัวเอง
"ฉัน... ฉันอยากเจอวิน" ธามพูดในที่สุด เขาต้องการชดเชยความผิดที่เขาได้ทำลงไป
ลลิลลังเลเล็กน้อย แต่เมื่อมองเห็นความจริงใจในแววตาของธาม เธอก็พยักหน้า
"เขาอยู่ในห้องนอนค่ะ" ลลิลบอก "แต่เขาอาจจะกำลังหลับอยู่"
ธามเดินตามลลิลเข้าไปในบ้าน บรรยากาศภายในบ้านดูเรียบง่าย แต่ก็อบอุ่น มีของเล่นเด็กวางอยู่กระจัดกระจายตามพื้น
เมื่อเปิดประตูห้องนอนเข้าไป ธามก็ได้เห็นภาพของเด็กชายตัวเล็กๆ ที่กำลังนอนหลับอยู่บนเตียง ด้วยท่าทางที่น่ารักน่าเอ็นดู
หัวใจของธามเต้นแรงอีกครั้ง เมื่อได้เห็นหน้าลูกชายของเขาใกล้ๆ เขาค่อยๆ เดินเข้าไปใกล้เตียง จ้องมองใบหน้าของวินอย่างพิจารณา
นี่คือลูกของเขาจริงๆ ลูกชายที่เขาไม่เคยรู้มาก่อนว่ามีอยู่
ความรู้สึกบางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้นในใจของธาม ความรู้สึกที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อน ความรู้สึกอบอุ่น ความรู้สึกผูกพัน
เขายื่นมือออกไปสัมผัสแก้มของวินเบาๆ ผิวของเด็กชายเนียนนุ่ม ราวกับกลีบกุหลาบ
"วิน..." ธามพึมพำชื่อนั้นอีกครั้ง คราวนี้เสียงของเขาเต็มไปด้วยความรู้สึก
เขาไม่เคยคิดว่าชีวิตของเขาจะมาถึงจุดนี้ จุดที่เขาต้องเผชิญหน้ากับความจริงที่ซ่อนเร้น และจุดที่เขาได้พบกับลูกชายของเขา
แต่สิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นต่อไป เขาจะสามารถแก้ไขทุกอย่างได้หรือไม่? ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับลลิล จะเป็นอย่างไรต่อไป?
เกมรักCEOฟิน
โดย มนต์ตรา ประกาศิต
© 2026 iDea Memory Group Co.,Ltd — ลิขสิทธิ์ทั้งหมดภายใต้ iDea Memory Group Co.,Ltd เท่านั้น
ห้ามคัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ จัดจำหน่าย จัดพิมพ์ หรือนำส่วนหนึ่งส่วนใดไปใช้โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรเป็นอันขาด ตามพระราชบัญญัติคุ้มครองลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537
เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความรู้สึก