ตอนที่ 25 — เกมพลิก... ลมหนาวพัดพากลับ

สายลมเย็นยะเยือกยามค่ำคืนไม่ได้ช่วยคลายความร้อนรุ่มในใจของ 'ธาม' เลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม มันกลับยิ่งตอกย้ำความเจ็บปวดที่กัดกินหัวใจของเขาจนแทบแหลกสลาย ภาพของ 'ลลิล' ใบหน้าซีดเผือด ‌ดวงตาที่เคยเปล่งประกายกลับมีแต่ความเศร้าหมอง ฉายซ้ำไปมาในห้วงคำนึง ยิ่งนึกถึงคำพูดของ 'นับทอง' ที่เปิดโปงความจริงอันน่าตกใจ ยิ่งทำให้เขาแทบจะยืนไม่อยู่... เขาผิดไปแล้ว! ผิดอย่างมหันต์!

ธามยืนนิ่งอยู่ริมระเบียงกว้างของคอนโดหรู ​มองออกไปยังแสงไฟระยิบระยับของกรุงเทพฯ ยามค่ำคืน แต่ในสายตาของเขา มันกลับมืดมิดราวกับโลกทั้งใบกำลังจะดับสูญ แผนการแก้แค้นอันซับซ้อนที่เขาทุ่มเทสร้างมาตลอดหลายปี กลับกลายเป็นสิ่งที่น่าสมเพชในสายตาของตัวเอง การที่เขาเชื่อในคำพูดของศัตรู เชื่อในความเลวร้ายที่มองเห็นเพียงด้านเดียว ‍โดยไม่เคยเหลียวมองความดีงามและความรักที่ลลิลมีให้ มันช่างโง่เขลาและไร้ค่าสิ้นดี

"ทำไม... ทำไมฉันถึงได้โง่ขนาดนี้" เสียงแหบพร่าหลุดรอดออกมาจากริมฝีปากของเขาอย่างยากลำบาก เขาต่อยกำปั้นเข้ากับราวกั้นระเบียงอย่างแรง จนรู้สึกถึงความเจ็บปวดแล่นปราดไปทั่วแขน แต่มันก็เทียบไม่ได้เลยกับความเจ็บปวดที่จุกแน่นอยู่ในอก

ความจริงที่นับทองเปิดเผย มันเหมือนมีดที่กรีดลึกเข้าไปในหัวใจของเขา ‌ลลิลไม่ได้ทรยศเขา ไม่ได้หวังเงินทองของเขาอย่างที่เขาเคยเข้าใจผิด เธอคือเหยื่อของการจัดฉากที่แยบยลที่สุด เธอถูกบีบให้ต้องมาอยู่กับเขาภายใต้เงื่อนไขที่โหดร้าย เพราะเธอต้องการปกป้องครอบครัวของตัวเองเท่านั้น! และสิ่งที่เลวร้ายที่สุด คือเขาได้เข้าใจผิดเธอมาตลอด เขาได้ทำร้ายจิตใจเธออย่างแสนสาหัส ‍ได้พรากโอกาสในการมีความสุขไปจากเธอ

"ลูกของเรา..." ธามพึมพำชื่อนั้นเบาๆ เสียงสั่นเครือ เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าชีวิตนี้จะได้มีโอกาสเป็นพ่อ แต่ตอนนี้เขารู้แล้วว่าเขามีครอบครัวจริงๆ มีลลิล มีลูกที่รอเขาอยู่ และเขาได้ทำลายโอกาสที่จะได้อยู่กับพวกเขาอย่างน่าเวทนา

ความคิดถึงลูกชายตัวน้อยที่เขาไม่เคยได้เห็นหน้า ​ไม่เคยได้อุ้ม ไม่เคยได้สัมผัส ทำให้หัวใจของเขากระตุกวูบ เขาคิดถึงแววตาที่เต็มไปด้วยความหวังของลลิลเมื่อครั้งแรกที่เจอกัน เขาคิดถึงรอยยิ้มสดใสที่เคยทำให้โลกทั้งใบของเขาสว่างไสว แต่ตอนนี้มันกลับมีแต่ความทุกข์ระทม

"ฉันต้องกลับไป... ฉันต้องกลับไปหาพวกเขา" ธามตัดสินใจแน่วแน่ ​ความคิดแก้แค้นที่เคยครอบงำจิตใจมาตลอด บัดนี้ถูกแทนที่ด้วยความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะชดเชยความผิดทั้งหมดที่มีต่อลลิลและลูก

เขาหันหลังให้วิวเมืองหลวงที่เคยเป็นสัญลักษณ์ของอำนาจและความสำเร็จของเขา แต่บัดนี้มันกลับกลายเป็นเพียงฉากหลังอันว่างเปล่า เขาเดินเข้าไปในห้องทำงานที่ตกแต่งอย่างหรูหรา แต่กลับรู้สึกอึดอัดราวกับถูกขังอยู่ในกรง ดวงตาของเขากวาดมองไปทั่วห้องที่เคยเป็นอาณาจักรของเขา พบกับรูปถ่ายของเขากับลลิลในอดีต ภาพเหล่านั้นดูราวกับมาจากอีกภพหนึ่ง ​ภาพของความสุขที่เขาเคยมี แต่กลับไม่เคยเห็นคุณค่า

เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา มองหาเบอร์ของลลิล แต่แล้วเขาก็ชะงัก มือที่กำลังจะกดลงไปหยุดชะงักกลางอากาศ จะให้เขาพูดอะไร? จะอธิบายความจริงที่เขาเพิ่งจะรู้ให้เธอฟังได้อย่างไร? เขาจะขอโทษเธออย่างไร ในเมื่อสิ่งที่เขาทำมันเลวร้ายเกินกว่าคำขอโทษจะเยียวยาได้?

"นับทอง... แกมันปีศาจ!" ธามสบถออกมาอย่างหัวเสีย เขาโทษทุกคนโทษทุกสิ่ง ยกเว้นตัวเองที่โง่เขลาและหยิ่งทนงจนเกินไป

แต่แล้วความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวของเขา มือของเขาเลื่อนไปหยิบแฟ้มเอกสารสีดำที่อยู่บนโต๊ะทำงานอย่างรวดเร็ว แฟ้มเอกสารที่เต็มไปด้วยหลักฐานทั้งหมดเกี่ยวกับการวางแผนอันชั่วร้ายของนับทอง แผนการที่เขาเคยใช้เป็นอาวุธในการทำร้ายลลิล บัดนี้มันจะกลายเป็นสิ่งที่เขาจะใช้เพื่อปกป้องเธอ

"ลลิล... ฉันจะพิสูจน์ให้เธอเห็น ว่าฉันไม่ได้เลวร้ายเหมือนที่เธอคิด" ธามพึมพำกับตัวเอง เขามั่นใจแล้วว่าเขาจะไม่ปล่อยให้แผนการแก้แค้นของนับทองดำเนินต่อไปอีก เขาจะหยุดทุกอย่าง และเขาจะกลับไปหาลลิล

เขาเดินไปที่ตู้เสื้อผ้า หยิบเสื้อโค้ทตัวเก่งมาสวมใส่ ก่อนจะเดินออกจากห้องทำงานไปอย่างรวดเร็ว เสียงฝีเท้าของเขาดังสะท้อนไปทั่วโถงทางเดินอันเงียบสงัด เขามุ่งหน้าไปยังรถยนต์หรูที่จอดรออยู่ด้านล่าง

"ไปสนามบิน... ตอนนี้เลย" ธามออกคำสั่งกับคนขับด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นแต่แฝงไปด้วยความเร่งรีบ

ตลอดทางที่รถเคลื่อนตัวไป ธามไม่สามารถละสายตาไปจากหน้าจอโทรศัพท์ได้ เขาเปิดดูรูปของลลิล รูปที่เขาแอบถ่ายเก็บไว้ตอนที่เธอไม่รู้ตัว ภาพรอยยิ้มที่แสนสดใสของเธอในตอนนั้น มันเหมือนเป็นเครื่องเตือนใจให้เขารู้ว่าเขากำลังจะสูญเสียสิ่งที่มีค่าที่สุดไป

"ฉันจะกลับไป... ลลิล ฉันจะกลับไปหาลูก" เขาย้ำคำพูดนั้นกับตัวเองอีกครั้ง ความคิดถึงลูกน้อยที่กำลังจะเกิดมา ทำให้หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความหวังและความรู้สึกที่อธิบายไม่ถูก

เขาหยิบแฟ้มเอกสารสีดำนั้นขึ้นมา เปิดดูอย่างรวดเร็ว เขาต้องเตรียมตัวให้พร้อม เขาต้องมีหลักฐานที่แน่นหนาพอที่จะยืนยันความบริสุทธิ์ของลลิล และเปิดโปงแผนการอันชั่วร้ายของนับทอง

"ฉันจะทำให้ทุกอย่างถูกต้อง... ฉันจะชดเชยทุกอย่าง" ธามหลับตาลง สูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามควบคุมความตื่นเต้นและความกังวลในใจ

ขณะที่รถกำลังเคลื่อนตัวผ่านย่านธุรกิจที่คึกคัก ธามก็พลันเหลือบไปเห็นรถคันหนึ่งที่วิ่งสวนมาอย่างรวดเร็ว แวบหนึ่ง เขารู้สึกคุ้นตาอย่างประหลาด เขาหันกลับไปมองอีกครั้ง แต่รถคันนั้นก็หายลับไปในฝูงรถที่วิ่งขวักไขว่เสียแล้ว

"ใครกันนะ?" ธามพึมพำกับตัวเอง ความรู้สึกบางอย่างที่ไม่น่าไว้วางใจค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจ

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย พยายามนึกย้อนไปว่าเคยเห็นรถคันนั้นที่ไหน แต่ก็คิดไม่ออก เขาสลัดความคิดนั้นทิ้งไป พยายามโฟกัสไปที่เป้าหมายของเขา นั่นคือการกลับไปหาลลิลและลูก

แต่แล้ว เขาก็ได้รับข้อความจากเลขาฯ ส่วนตัวของเขา เป็นข้อความสั้นๆ ที่ทำให้เลือดในกายของเขาเย็นเยียบ

"ท่านประธานคะ... คุณลลิลมีอาการผิดปกติ กำลังจะถูกส่งตัวไปโรงพยาบาลค่ะ"

หัวใจของธามหล่นวูบ เขาไม่รอช้า สั่งให้คนขับเปลี่ยนเส้นทางทันที "ไปโรงพยาบาลที่ใกล้ที่สุด! เร็วที่สุด!"

ทุกอย่างที่เขาวางแผนไว้ กำลังจะถูกพลิกผันอีกครั้ง ความเร่งรีบและความกังวลถาโถมเข้ามาจนเขาแทบจะหายใจไม่ออก ลลิลจะเป็นอะไร? ลูกของเขาจะเป็นอะไร? เขาจะไปถึงโรงพยาบาลทันเวลาหรือไม่?

ความรู้สึกผิดบาปที่เขาแบกรับมาตลอด บัดนี้กลับกลายเป็นความหวังอันริบหรี่ที่เขาต้องคว้าไว้ เขากำหมัดแน่น มองออกไปนอกหน้าต่างด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

"ลลิล... รอฉันนะ"